Nairobi - 26 en 27 januari 

De zonsondergang boven Afrika, vanuit het vliegtuig, is een van de mooiste die we ooit hebben gezien. Een grote rode bal, de lucht paars-blauw kleurend.
We vliegen met Air France van Parijs naar Nairobi. Van de stewardess krijgen we twee flesjes champagne. We hebben namelijk nog steeds de ‘just married’ t-shirts aan die we van collega’s hebben gekregen.

In Nairobi nemen we een taxi naar hotel Iqbal. Er zit een gewapende bewaker bij de deur, dus we voelen ons erg veilig! Een bordje in de gang: ‘Ons personeel heeft instructies om geen steekpenningen aan te nemen’.

Lawaaierig, maar goedkoop. We hebben een kamer aan de straatkant en dat merken we de volgende dag.
Om 6.30 uur worden we gewekt door getoeter en geschreeuw.

De dag brengen we door met een beetje door de stad wandelen. We ontbijten in een soort eetzaal, waar we somosa eten, een deegdriehoekje met gepeperd gehakt.

“Hakuna matata” (no problem)`hoor je de hele dag. 

Nairobi is een vieze, stinkende stad. De wegen zijn kapot door de maandenlange regenval. Nog steeds kunnen er flinke buien vallen.

Met de matatu (een achtpersoonsbusje waar zes en twintig mensen makkelijk in kunnen) rijden we naar ‘De Carnivoor’, een restaurant. Een collega van Arno had dit als tip meegegeven. Ze zijn eigenlijk niet open, maar omdat we van zover komen, maakt de kok voor ons een uitzondering. We nemen een vleesschotel (‘halve of hele kilo?’) en een Crococile in the Sky, een cocktail. De vleesschotel bevat onder andere struisvogel en zebra.

Als we buiten lopen, zien we een kar met een naakte jongen erop voorbij komen. Hij is vastgebonden, de kar wordt door een stel andere jongens voortgetrokken. De jongen moet besneden worden en met deze actie willen hij en zijn vrienden geld inzamelen voor de operatie.
Normaal wordt een jongen rond de puberleeftijd besneden, maar omdat zijn ouders zijn overleden, is dat toen niet gebeurd. Er was simpelweg geen geld voor. Als je niet besneden bent, blijf je altijd kind.

’s Avonds heb ik bijna ruzie in een café. Esther (mijn zus die vorig jaar een wereldreis heeft gemaakt) zei het al: ‘je hebt lichte en donkere mensen’. En blijkbaar troffen wij de eerste avond in den vreemde al meteen een donkere. We zaten in een cafeetje en dronken wat. Volle tafels, bijna alleen maar mannen die langzaamaan steeds dronkener worden. Dan staat een man, wankelend, met bloeddoorlopen ogen, voor ons.
Hij wil Ina meenemen en biedt mij zelfs geld. De lollige grappen over ‘je vrouw voor veertig kamelen’ verkopen worden ineens heel banaal op zo’n moment.
We kijken lang en dreigend naar elkaar, tot mede-cafébezoekers hem te verstaan geven dat ‘ie weg moet wezen.

“Get lost, she’s my wife!”, zeg ik in een mengeling van woede en trots. We zijn tenslotte nog maar twee dagen getrouwd. Het was misschien toch niet zo’n goed idee om een avondje in Nairobi te gaan stappen.

De nacht brengen we in een andere kamer door, aan de niet-straatkant van het hotel.

vervolg reisverhaal naar de Maasai