Wij hadden helaas niet veel tijd. De overnachting was op een restcamp van de overheid die zeer goed beheerd werd. Op onze zoektocht naar wild raakten wij de weg kwijt; het pad was niet goed aan gegeven. Hierdoor hebben wij de top van het plateau niet bereikt. Slangen ed hebben we niet gezien, wel twee Damara dikdik's ('swerelds kleinste antilope-zeer zeldzaam). Ook zagen we dat het olifantbestendige hek door een kleine lawine beschadigd was. Gelukkig wisten we dat niet toen we in ons tentje gingen slapen....

Het Etosha park is een groot gebied rond een zout vlakte. Het beslaat 22.270 km² (> half Nederland) en meet ongeveer 300 km bij 110 km. De zout vlakte is ongeveer 5000 km² groot en men denkt dat dit vroeger een meer is geweest wat is ingedroogd. De helft van het park is toegankelijk voor bezoekers en dit is het gedeelte rond het zoutmeer. De rest is alleen toegankelijk met een gids in groepen. In het park zijn veel dieren aanwezig en ze zijn in de droge tijd relatief gemakkelijk te vinden; dit in tegenstelling tot het alom bekende Krugerpark in Zuid Afrika. In het laatste park staan meer bosjes waardoor de dieren moeilijker te zien zijn. De Zuidafrikanen die wij gesproken hebben vonden Etosha daarom ook mooier.

In de droge tijd zoeken de dieren de drinkplaatsen op. Deze zijn deels van natuurlijke oorsprong en deels zijn ze aangelegd. Doordat het park flink in afmeting is afgenomen kunnen de dieren niet meer mee doen aan de grote trek naar water tijdens het droge seizoen. Om te voorkomen dat veel wild van de dorst om zou komen zijn er enkele drinkplaatsen gemaakt. Natuurlijke en niet natuurlijke drinkplaatsen zijn overgens niet van elkaar te onderscheiden.

Bij binnenkomst in het Etosha National Park zagen wij enkele giraffen. Zij waren veel groter dan wij dachten. In een auto zit je natuurlijk ook erg laag. We waren eerst wel een beetje bang want wat zullen ze doen: vluchten of aanvallen. Ze bleken gewend te zijn aan auto's en ze zagen auto's niet als natuurlijke vijanden. Ze bleven rustig eten van de stekelige bomen.

Wij verbleven in twee van de 3 kampen in het natuurreservaat. Alle 3 worden ze beheerd door de overheid (wat ze erg goed doen). De kampen zijn van alle gemakken voorzien: zo is er een restaurant, een winkel en een benzine station. Dit moet ook wel want het park is zo groot dat je er niet even uit kan om boodschappen te doen. Tussen zonsopgang en zonsondergang mag je met eigen auto wild gaan zoeken (gamedrives). Als je je maar aan de regels houdt. Zo mag je wel de autoraampjes open doen maar absoluut nooit uit de auto stappen. Ook mag je nooit van de weg afgaan. Op overtredingen staan boetes. Wij hebben de parkwachters zien controleren en optreden bij overtredingen. Het is natuurlijk ook slechte reclame als er een toerist opgegeten wordt door een leeuw.

Bij het kamp Namutoni is -zoals bij elk van de drie kampen- een drinkplaats gemaakt. Vanaf het kampeerterrein zijn zo de dieren te observeren. Je zit dan veilig achter een hek en 's avonds is het verlicht. Gek genoeg lijken de dieren hier geen last van te hebben: ze gedragen zich ogenschijnlijk natuurlijk. Op de foto hiernaast komt een groepje zebra's drinken.

De gnoe op de andere foto is alleen. Grote kuddes gnoe's hebben niet gezien. Misschien heeft dit met het jaargetijde te maken. Wij waren er in juli; het was daar winter.

Het wild is in het park relatief gemakkelijk te vinden. Op de grote vlaktes van grasland lopen kuddes zebra's en springbokken. Ook lopen daar andere dieren tussendoor zoals deze struisvogel.

Met een beetje geluk -en dat hadden wij- kun je leeuwen zien jagen. Op de foto hiernaast is dat te zien. Ze zijn nog op redelijk grote afstand vandaar dat de foto niet geheel scherp is. De spanning was over de hele savanne te voelen. De zebra's stonden doodstil en enkele hielden duidelijk de wacht. De springbokken die een eindje verder stonden stonden ook op wacht. Het was alsof ze elkaar waarschuwde voor het naderende onheil.

Enkele toeristen gingen, je gelooft het niet, uit de auto om zichzelf te laten fotograferen met de leeuwen op de achtergrond. De fotograaf stond dus een eind van de auto af om dit te kunnen doen, vlak bij het hoge gras. De parkwachters reden toevallig langs. De toeristen kregen een uitbrander van jewelste en wisten niet hoe snel ze terug in hun auto moesten komen. Ze durfden daarna niet eens meer hun raampje open te doen.

Deze grondeekhoorn lijkt in zijn gedrag erg op een stokstaartje. Alom in het park aanwezig.

Dit is een uitzicht op de zoutvlakte. Het is niet vast te leggen hoe groot het is. De grond smaakt echt zout. De vlakte meet maximaal ongeveer 110 bij 60 kilometer.

Olifanten zijn er ook in het park. Ze zouden volgens de boeken tegen de avond drinken maar wij hebben ze dat ook 'smorgens zien doen. Wij hebben twee kuddes gezien van elk ongeveer 20 dieren. De eerste kudde die we zagen was bij een drinkplaats bij de camping. We konden ze dus van heel dichtbij bekijken. Ze stinken enorm en laten voortdurend grote winden. Als ze drinken is het alsof ze water in een riool gieten. Er heerst een rangorde tijdens het drinken. Eerst de kleintjes, dan de moeders en als laatste pas de ouderen. De slagtanden zijn vrij kort wat schijnt te komen door een kalkgebrek.

Dit zijn twee mannetjes springbokken. Als je ze een tijdje observeert dan zie je dat 1 mannetje meerdere vrouwtjes heeft en zijn harem moet beschermen tegen andere mannetjes. Gevechten zoals deze duren kort en kun je frequent zien. Solitaire springbokken waren zonder uitzondering mannetjes (zonder harem).

Deze gemsbok of oryx is een imposante verschijning. Ze zijn relatief schuw. Elke keer als je ze wilt fotograferen rennen ze weg. De hoorns op hun kop zijn tot 1,5 meter lang. In het restaurant werd ook gemsbok geserveerd: ze smaken prima!

Start       Vervolg       Copyright T.Theune