De eerste bezienswaardigheid waar we langs kwamen (we moesten er 50 km voor omrijden) was het Versteende Woud. We waren de eerste bezoekers die dag dus de beheerder moest zijn kantoortje nog openen. We moesten ons eerst inschrijven: of we een eigen pen wilden gebruiken want die was er niet!

We werden gewezen op enkele grote fossiele bomen. Het hele terrein lag er echter bezaaid mee, maar enkele waren duidelijk van woudreuzen geweest. 200 miljoen jaar geleden moet hier een bos hebben gestaan. Veel bomen zijn overgebleven en geheel versteend. Ze zien er echt uit als levende bomen met jaarringen en knoesten maar voelen aan als steen.

Rond de grote bomen hadden ze een afscheiding van stukjes fossiele boom gemaakt. Het zag er uit als een graf wat in feite ook is. Op de foto is een Welwitschia te zien. Ze noemen dit ook wel een levend fossiel omdat deze planten tegen extreme droogte kunnen. Na een regenbui gaan ze dan weer bloeien. Deze vreemde planten komen alleen in Namibië voor. De plant op de foto is meer dan 100 jaar oud.

Op de beheerder na zag het er allemaal netjes verzorgd uit. Terwijl wij daar rondkeken waarschuwde de beheerder zijn vrienden die klaarstonden met de souveniers toen we weer bij de uitgang kwamen.

De opgravingen bij Twyfelfontein zijn ongeveer 5000 jaar oud. In erg hard gesteente (zandsteen bedekt met platina houdende laag) hebben de toenmalige bewoners allerlei dieren gegraveerd. Dit is bijzonder omdat bij de meeste rotstekeningen in Afrika gebruik is gemaakt van pigmenten of houtskool maar hier dus niet. Er zijn twee routes te lopen onder leiding van een plaatselijke gids die een beetje Engels spreekt.

In totaal zijn er in deze streek 2500 rotsgravures gevonden. Enkele daarvan zijn gekopieerd begin 1900 maar de meeste zijn uit het stene tijdperk. Er komen veel verschillende dieren op voor die nu niet meer in deze streek voorkomen zoals de neushoorn, giraffe en leeuw. Een kwart van de tekeningen zijn van een antilopesoort die uitgestorven is. Opvallend is dat de dieren die afgebeeld zijn geen poten of hoeven hebben maar pootafdrukken. Ook zijn enkele voetafdrukken van mensen gevonden (ze hadden platvoeten). Enkele tekeningen zijn abstract en lijken een soort landkaart voor te stellen met waterputten.

Wij konden ons zo voor stellen dat deze rotstekeningen gebruikt werden voor een soort onderwijsdoeleinden, gezien de pootafdrukken. Maar waarom staan die voetafdrukken er?? Humor??

Eén er van is "de orgelpijpen". Deze steenlagen staan vertikaal in plaats van horizontaal zoals gewoonlijk. Op de foto lijkt het groter dan het is. In werkelijkheid is de rotsformatie maar een meter of 5-8 hoog.

De andere "bijzondere" rots is Burnt mountain. Als je ooit een zwarte berg gezien hebt, nou dat is het dan. Het fotograferen niet waard dus. Wij kregen het idee dat je op die manier wel elke rots een naam kunt geven. Bij zonsopgang en zonsondergang zouden de kleuren bijzonder mooi moeten zijn. Wij zagen daar niets van want we waren er om 10 uur. Voor deze berg hoef je niet om te rijden want tegen de tijd dat er aankomt is de lichtval al zo slecht dat er niet veel meer aan is.

Als je van Khorixas verder naar de kust rijdt moet je door het Skeleton Coast Park. Dit is een onderdeel van het Namib Naukluft Park wat een zeer droge en uitgestrekte woestijn is.

Skeleton Coast heet zo omdat er veel skeletten van schepen maar ook van mensen liggen. Door de onstuimige zee zijn er in het verleden en heden veel schepen gestrand. De opvarenden die de kust konden bereiken dachten gered te zijn want ze hadden immers vaste grond onder de voeten. Echter deze schipbreukelingen gingen allemaal dood van de dorst want ze waren beland op één van de droogste plekjes op aarde. De dichtsbijzijnde nederzetting is dan al gauw 200 kilometer ver.

Als je door deze woestijn wilt gaan moet je je, zoals bij elk nationaal park, inschrijven en een vergunning kopen. Het inschrijven heeft een dubbele functie, niet alleen wil men weten wie in gaat maar ook wie uit komt.

Het is verplicht om minimaal 1,5 liter water en eten voor een dag per persoon mee te nemen. Je kan immers pech krijgen en praatpalen om de wegenwacht te waarschuwen zijn er niet (de wegenwacht zelf is er ook niet). Gelukkig rijden er elke dag wel enkele auto's en rijden de parkwachters er ook.

Het park is honderden kilometers lang en ongeveer 50 kilometer breed. Het is gortdroog en er groeit er bijna niets; soms zie je een Welwitschia staan. Het zuidelijk deel is toegankelijk voor bezoekers terwijl het noordelijke deel afgesloten wildernis is. In het noorden leeft nog een groepje woestijnolifanten, een zeer bedreigde en zeldzame olifantsoort.

Veel scheepswrakken hebben wij niet gezien omdat die grotendeels in het noordelijke deel liggen en we hadden ook tijd te kort. Vanwege de lange reis die dag over slechte tot zeer slechte gravelwegen.

Ten zuiden ligt de havenstad Walvis Baai. Het plaatsje is niet veel aan, er is wat industrie en zoutwinning. Vlakbij is een grote flamingokolonie. Deze is het bezoeken zeker waard.

Een opvallend natuurverschijnsel in deze kuststreek is de plotseling opkomende mist. Zo is het een stralende dag en vijf minuten later is er < 25 meter zicht. De mistwolken kun je zien liggen voor de kust. Soms drijven ze het land in.

Terug       Vervolg       Copyright T.Theune