De Namib woestijn is een echt verlaten vlakte. Je kunt er tientallen kilometers ver kijken en het is er erg droog. Toch hoor je er vogels fluiten en na 50 km in de woestijn stak er ineens een struisvogel over. Er móet dus wel ergens water zijn. De wegen zijn er matig. Op de eerste foto is de grote zandvlakte te zien. Hierop staat ook een olievat dat vroeger als wegmarkering heeft gediend. Men reed dan van ton naar ton. Soms staat er een rij bomen bij een (droge) rivierbedding.

De volgende twee foto's zijn gemaakt in het plaatsje Solitair. Dit deed zijn naam eer aan omdat er 1 huis was, annex winkel, annex bakker (met lekker brood!), annex restaurant, annex camping, annex benzinepomp, annex kerk enz. Solitair is gebouwd op een knooppunt van 2 wegen dus er is wel wat aanloop. Er is geen electriciteit en de benzine werd met de hand gepompt.

In de Namib woestijn ligt de Sossusvlei (Zuidafrikaans voor vallei). Dit is een gebied met rode zandduinen die tot 300 meter hoog kunnen zijn en die door de wind langzaam verplaatsen.

Het mooiste is dit gebied bij zonsopgang dus wij vertrokken om 6 uur, nog in het donker. Later vernamen wij dat het rijden in het donker hier sterk werd afgeraden omdat er veel wild rond liep. Een gemsbok gaat echt niet opzij. Zelfs de plaatselijke bewoners reden nooit in het donker. De campingeigenaar werd ook zenuwachtig toen er 's avonds enkele gasten nog niet binnen waren: "It's dangerous out there".

De eerste keer reden we voorbij de hoofdingang van de vallei, zo goed was het dus niet aangegeven. Na 60 kilometer omgereden te hebben begon het tot overmaat van ramp ook nog te regenen: weg mooie foto's. De dag erop kregen we nog een herkansing, helaas niet bij zonsopgang.

Na de hoofdingang gepasseerd te hebben moet je nog ongeveer 60 kilometer rijden tot de uiteindelijke vallei. De laatste 5 kilometer is zo zanderig dat dit alleen te berijden is met een jeep (zie foto). Van de vallei zelf heb ik geen foto maar daar was een meer met meloenplanten aan de oevers. Dit hadden we niet verwacht in een woestijn.

Sommige duinen kun je beklimmen. Dit is zeer zwaar omdat het zand erg mul en droog is. Je zakt er tot over je enkels in weg. Met stukken karton werd er van de duinen afgegleden. Volgens de boeken schijnt hierbij nogal eens wat gebroken te worden.

Op de laatste foto is duidelijk te zien dat de wind de duinen langzaam verplaatst.

De Grand Canyon in Amerika is algemeen bekend maar ik durf te wedden dat er bijna nog niemand van de Fish River Canyon gehoord heeft. Toch is dit volgens de boeken de op één na grootste in de wereld, maar of dat echt zo is? Er is wel een groot verschil met zijn grotere Amerikaanse broer: hier is het echt stil. Toen wij aankwamen bij de "main viewing point" stonden er 3 auto's. Voor de rest was er niemand. Door die stilte maakte deze Canyon diepe indruk. Letterlijk want hij is 500 meter diep. Op de foto komt dit niet echt uit dus je zal er zelf naar toe moeten om dit te ervaren. Heel indrukwekkend. Denk er aan dat er meer uitkijkpunten zijn dan alleen de "main viewing point".

Deze canyon is ontstaan door twee afzonderlijke gebeurtenissen. Eerst is er een "geul" ontstaan door een aardverschuiving. Daarin kwam een rivier die deze verder uitgesleten heeft.

 Ten zuiden van de Canyon zijn heet water bronnen ontdekt. Hier zijn we ook geweest. Voor de toekomstige reiziger zeg ik: bespaar je de moeite. Er is een centerparks-achtig geheel van gemaakt en slaat werkelijk nergens op. Vanuit de bronnen zijn wandelpaden uitgezet. Men zou hier luipaarden kunnen zien. Wegens tijdgebrek hebben we zelf niet gewandeld.

Het is raadzaam om als je gaat wandelen dit te melden bij een parkwachter. De weg raak je er snel kwijt en pas na 24 uur vermissing gaat men zoeken. We hebben een krantenartikel gezien over wandelaars die pas na enkele dagen gevonden werden.
 

De kokerboom (aloë dichotoma) is eigenlijk een aloë achtige. Deze groeit in de vorm van een boom en wordt tot 8 meter hoog. Deze bomen kunnen tegen extreme droogte. Waar niets meer groeit, groeit nog een kokerboom. Ze zijn niet echt zeldzaam en komen voor in Zuid Namibië en zuidelijk Afrika. Wat wel bijzonder is dat ze dicht bij elkaar staan zoals in dit "forest". Normaal groeien ze solitair en staat er op één berg één boom. Een bos kan ik het niet noemen maar op zich is het wel mooi. In de winter, dus in juni en juli staan ze in bloei (zie foto). Het zijn mooie gele bloemen.

Terug       Vervolg       Copyright T.Theune