TravelSource.nl Logo  
 Home Page  Reisverhalen  Deals  Hotelreserveringen  Landeninfo  Reisboeken  Tips  Help
 Afrika Auteur : Josine van der Wal
 Azië
 Australië E-mail adres : josinevdwal@hotmail.com
 Europa
 Noord Amerika Homepage adres : http://www.reisvirus.nl
 Zuid Amerika
 Wereldreizen Reisverhalen : India      Nepal      Peru      Tanzania & Malawi

Reisverhalen Afrika Reisverhalen Zuid Amerika Reisverhalen Noord Amerika Reisverhalen Europa Reisverhalen Azië Reisverhalen Australië
  Tanzania & Malawi reisverslag Josine van der Wal

Tanzania & Malawi 2001


Dag 1 t/m 3

Met z'n zessen reisden we door Tanzania en Malawi. Van links naar rechts: Andreas, Jan, Pieter, Liesbeth, ik en Krijn tussen de Hadzabe, een primitieve stam in het noorden van Tanzania.

Busrit van Dar es Salaam naar Arusha

De zon is nog maar net een uur op, maar het is al een drukte van belang op het busstation van Dar. We zijn net uit het busje gestapt dat ons van het hotel hier bracht, maar krijgen amper de kans onze kleren recht te trekken doordat we worden belaagd door een tiental jongens die ons brood, water, eieren of prullaria willen verkopen. Ik kijk om me heen voor zover dat mogelijk is tussen al het bewegend en schreeuwend zwart en zie een stuk of dertig bussen in allerlei kleuren en met teksten op de voor- en achterkant als: 'In God we trust' en 'I love Jezus'. Even verderop is men bezig met het vastsjorren van een compleet bankstel bovenop een bus. Jan is onze reisleider en hij onderhandelt over de prijs van onze busrit naar Arusha, ook wel de 'safari-hoofdstad van Tanzania' genoemd. Hiervandaan hopen we safari's te regelen naar wereldberoemde wildparken zoals de Serengeti en de Ngorongorokrater. Nadat wij water en brood hebben ingeslagen en Jan het eens is geworden over het aantal Shillingen dat betaald moet worden voor de rit naar Arusha, proberen we een plaatsje te bemachtigen in een grote bus met ongeveer vijftig tot zestig zitplaatsen. De planning was om 8 uur te vertrekken, maar voordat alle Tanzanianen aanwezig zijn en hun plaats hebben weten te vinden, de administratie rond is, de bagage op het dak en onderin de bus vast is gesjord, moeders met kinderen zich hebben geïnstalleerd en nog andere -voor mij onduidelijke redenen- zijn we twee en een half uur verder.

Naast ons zitten een stel jongens en meisjes waar we een gesprekje mee aan knopen. Tenminste, voor zover dat mogelijk is; voor in de bus wordt er een afschuwelijke geweldfilm gedraaid waarbij de volumeknop helemaal open gedraaid is. Daarbij is de geluidskwaliteit miserabel, en dat is zacht uitgedrukt. Het is lachwekkend hoe wij proberen wat Swahili te leren met behulp van een woordenboekje; ze liggen dubbel als we pogingen doen onze eerste woorden Swahili uit te spreken maar leren ons geduldig te groeten en te bedanken in hun taal. Voor ons zitten drie moeders met kinderen die hup, meteen aan de borst gaan als ze een beetje jengelen. Af en toe maken we een stop bij een dorp of stad om mensen in en uit te laten stappen of bagage op of af te laden. De bus wordt tijdens zo'n stop meteen belaagd door verkopers die aan komen rennen met eieren, fruit, koekjes en pinda's. De onderhandelingen gebeuren vanaf je zitplaats door het raampje; als je iets wilt kopen pak je het van de mand of schaal, vraagt de prijs en doet vervolgens een tegenbod. Dit moet allemaal snel gebeuren, de chauffeur trekt zich natuurlijk niks aan van al die onderhandelingen in zijn bus en vertrekt wanneer hij dat wil.


Het uitzicht is boeiend; uitgestrekte groene velden, ananas- en sisalplantages, palmen en bananenbomen.


Tanzanianen lopen of fietsen langs de kant van de weg, die om de haverklap met een flinke roffel op de claxon door onze chauffeur de berm in worden gestuurd. Na een rit van ongeveer negen uur komen we in het donker aan in Arusha. Direct als we uitstappen worden we aangevallen door mannetjes die allemaal hetzelfde van ons willen. "Hello, taxi? Taxi? Good price my friend!" Het is hier oppassen geblazen; er zitten een paar figuren bij die het niet kunnen laten in je broekzak te graaien of er nog iets leuks voor hen bij zit en die hopen dat we onze bagage niet goed in het oog houden. Pech voor hen, we zijn wel blond maar niet dom. Het is een rit door diepe kuilen en gaten in de straten van Arusha. Gedeukt en gebutst komen we aan bij het Mashele Guest House met eenvoudige, maar prima kamers. We drinken nog wat voor we douchen en gaan slapen.

 

Onderhandelingen in Arusha

"Mzungu, mzungu!" Blanken, blanken! Deze schoolkinderen vergaten hun potje voetbal volledig toen ze ons signaleerden...

Om een uur of vijf word ik wreed in mijn slaap gestoord door de oproep tot gebed voor de moslims van Arusha. Het lijkt wel of de man aan mijn deur staat te zingen, zo hard klinkt het. Ik draai me nog maar een keer om en bedenk hoe fantastisch ik heb geslapen vannacht. Een paar uurtjes later zitten we met z'n zessen te ontbijten in Pizzarusha, ideaal want deze tent bevindt zich pal tegenover ons guesthouse. Jan en Pieter gaan hierna onderhandelen met Moon safari's en wij gaan met z'n vieren Arusha verkennen. Het straatbeeld wordt bepaald door vrouwen in kleurrijke kanga's, (omslagdoeken), met emmers en andere vrachten op het hoofd balancerend, achter naaimachines, fietsenmakers, kappers, mini-winkeltjes, niet direct vriendelijk ogende Masai en niet te vergeten de zogenaamde touts die je allerlei safari's aanbieden voor fantastische prijzen. De enige manier om van hen af te komen is vriendelijk te zeggen dat je al bij een ander je safari hebt geregeld, en dat doen we dus een stuk of tig keer. Nadat Andreas zich bijna kaal heeft laten knippen bij een plaatselijke kapper, vragen we aan een jochie van een jaar of dertien waar we brood en wat beleg kunnen kopen.


Hij neemt ons mee naar een drukke lokale markt, waar er nogal een duister sfeertje hangt en we vanuit donkere hoekjes in de gaten worden gehouden door de locals terwijl we brood, water, jam, pindakaas en sigaretten inslaan voor de komende dagen.


We worden het eens over wat dit allemaal moet kosten, tenminste, daar lijkt het even op. Als we willen betalen krabbelen de verkopers terug en willen ze meer geld zien. Leuk geprobeerd natuurlijk, maar zo werkt het niet. Gelukkig zijn we zo slim geweest om de berekeningen op te schrijven zodat we daar op terug kunnen vallen. Onze Tanzaniaanse vriend die ons hier naar toe bracht wil natuurlijk ook z'n beloning en we geven 'm wat shillingen. Het wordt nu tijd om te vetrekken, het sfeertje hier bevalt ons niet direct. Op ons gemak lopen we terug naar Moon Safaris, waar Jan en Pieter nog steeds onverstoord aan het onderhandelen zijn. We besluiten met z'n zessen dat we een bezoek aan de Serengeti laten vallen, het moet financieel ook leuk blijven en het zou ook erg prettig zijn als we van ons (low) budget deze reis rond kunnen komen. Het urenlange onderhandelen werpt zijn vruchten af en we komen uit op een erg leuke totaalprijs. Het programma voor de volgende dagen zal er als volgt uit gaan zien: Lake Manyara National Park, de wereldberoemde Ngorongoro Crater als absoluut hoogtepunt, een bezoek aan de Hadzabe, een stam nabij Lake Eyasi die voornamelijk leeft van de jacht en we zullen afsluiten met het Arusha National Park. Geschikte lui zijn het, van Moon safaris. We drinken er nog wat, sturen een mailtje naar het thuisfront en gaan dan weer richting Pizzarusha waar we fantastische pizza's eten. Tussen de happen door genieten we na van het onderhandelen en de financiële meevaller van deze dag!

 

Lake Manyara National Park

Het kon natuurlijk niet uitblijven: pech langs de kant van de weg. Vol goede moed zijn we op weg gegaan met een busje van Moon Safaris, compleet met Amici de kok en Jackson de driver, volgestouwd met complete voedselvoorraden en nu staan we al weer stil na een krap half uur te hebben gereden. Er komt rook onder de motorkap vandaan. Maar goed, we zijn natuurlijk niet voor niets in Afrika, dus zit er niets anders op dan geduld te oefenen. Een bijzonder interessante sprinkhaan langs de kant van de weg helpt ons daar een handje bij door geduldig voor alle camera's te poseren en ook het kwartetspel van Andreas biedt uitkomst. Na een dik uur wordt ons busje vervangen door een Toyota landcruiser 4WD, waar een klein mankement al niet goed voor kan zijn! Wij zijn dik tevreden. Onze rugzakken en alle voedselvoorraden worden overgeheveld en nu kunnen we echt op weg naar Lake Manyara NP.

We rijden een flink stuk door uitgestrekte velden waarop Masai hun kuddes laten grazen. Misschien is dit wel de bekendste stam van Afrika. Ze zijn opvallend lang, vaak knap van uiterlijk en met hun rode gewaden, prachtige sieraden op het voorhoofd, om hun hals en in hun oren zijn ze een opvallende verschijning in het Afrikaanse landschap. Op een gegeven moment passeren we een dorp waar het rood en zwart ziet van de Masai, een fantastisch gezicht. We vragen aan Jackson om te stoppen voor een foto, maar dit is volgens hem niet verstandig. De trotse Masai schijnen dit soort dingen niet echt te kunnen waarderen; als je pech hebt word je getroffen door één van de stenen waar ze je mee zullen bekogelen. Dit klinkt niet echt aanlokkelijk dus doorrijden dan maar. We genieten van een heerlijke lunch op Jambo Campsite en niet veel later rijden we Manyara National park binnen.

Regelmatig wordt de weg versperd door een groep bavianen die ons nieuwsgierig opnemen en daarna hun bezigheden vervolgen; lekker aan elkaar plukken en trekken en van boom naar boom springen.

De bomen houden we trouwens goed in de gaten, er schijnen in dit park boomklimmende leeuwen voor te komen. Al snel zien we twee olifanten tussen het groen op de heuvel tegenover ons; een machtig gezicht. Verder komen we onderweg naar het Lake Manyara schitterende vogels, impala's, dikdik's (de kleinste antilopesoort ter wereld) en nog aardig wat bavianen tegen. Het meer beslaat tweederde van het park. We zien er zebra's, giraffes, gnoes, hippo's en verschillende antilopensoorten. Onze eerste safari is geslaagd en we rijden richting de Ngorongoro Crater die we morgen hopen te bezoeken. We overnachten op een campsite in Karatu, een plaatsje vlakbij de krater. Het plan was eigenlijk om op de rand van de krater onze tenten op te slaan, maar het wordt al donker en dat halen we niet meer. We genieten van de heerlijke maaltijd die Amici voor ons heeft klaargemaakt waarna we onze slaapzak inrollen. Het duurt even voor ik in slaap val; m'n matje is harder dan ik had verwacht...

Dag 4

Ngorongoro Crater; terug in de tijd van de schepping

Het heeft even tijd nodig voordat al mijn ledematen zich hebben hersteld van de miserabele omstandigheden van de afgelopen nacht. Ik ben jaloers op mijn groepsgenoten die heerlijk hebben geslapen op hun selfinflating matje in plaats van mijn rubberen geval. Ik neem een heerlijke hete douche, niet wetend dat dit voorlopig de laatste zal zijn.

De weg naar de krater is steil en spannend. Er hangt een dichte nevel om de tropische vegetatie die ons elk uitzicht beneemt. Terwijl we hoger en hoger klimmen, trekt de mist langzaam op en wordt ons af en toe een blik gegund op de diepte aan weerszijden van het pad. We rijden verder over de rim en na een tijdje hebben we opeens een fantastisch zicht in wat de grootste krater ter wereld moet zijn. Ongelofelijk wat we nu te zien krijgen! Enorme kuddes waarvan nu nog niet duidelijk is wat het voor beesten zijn, ik vermoed buffels en gnoes, zover we kunnen kijken. We dalen verder af en stoppen bij een Masai dorpje. De Masai laten hun kuddes in de krater grazen en in deze tijd van het jaar, de droge periode, trekken ze ook de krater in. Om het dorpje in te mogen en foto's te maken moeten we aardig wat shilingen neer tellen. Ik bezwijk toch maar, een andere manier om de Masai op de foto te zetten is er gewoon niet. Vrouwen lopen rond met prachtige sieraden in hun oren en om hun hals, zelfs om de enkels. Kleine kinderen worden omgeven door hordes vliegen, ze zien er dan ook niet al te schoon uit. Mannen met enorme uitgerekte oorlellen en stokken in hun hand. Een fascinerend volk; vroeger waren zij onoverwinnelijk en bloeddorstig, trokken zij er vaak op uit om te stropen. Tegenwoordig verdwijnen vele oude tradities maar toch weigeren de Masai hun leven binnen de besloten gemeenschap en de eigen zeden en gewoonten op te geven.

De Masai; schitterende sieraden en rode gewaden.

We rijden verder de krater in en we hoeven geen moeite te doen om wild te ontdekken. Ongelofelijk; ik kijk rechts en zie hyena's. Links zie ik een groep impala's. Voor me een kudde zebra's, en achter me een kudde buffels. Wat verderop een aantal Masai die hun kudden aan het weiden zijn. Een magnifiek gezicht, het rood van hun gewaden tussen al die beesten, de achtergrond wordt gevormd door de vage wanden van de krater. We rijden naar een groot meer waar flamingo's in grote getalen aanwezig zijn; het vroege zonlicht zorgt voor een zachte roze waas op een meer met duizenden glitters. Even wordt het in beweging gebracht als er een aantal flamingo's opvliegen. Fantastisch. Een hyena ligt te zonnen op een eilandje in het meer en poseert voor ons, knipperend met zijn ogen. De bijnamen die de krater in de loop van de tijd heeft gekregen komen in mijn gedachten; Ark van Noach, hof van Eden, paradijs op aarde. Het is alsof we terug zijn in de tijd van de schepping. Wat is dit puur en ongelofelijk mooi.

Er leven naar schatting 30.000 wilde dieren in de krater..!

Onze jeep bevalt prima, het dak hebben we eraf gehaald en ik heb een fantastisch plekje bovenop zodat ik een perfect zicht heb op alles wat er om me heen gebeurt. Een warthog huppelt ons in zijn typische drafje voorbij, een maf beestje, de staart recht omhoog. Een foto is lastig, ze blijken nogal schuw te zijn. Een groepje Thomson's Gazelles staat ons nieuwsgierig en stokstijf op te nemen. In een hippopool liggen een stuk of twintig hippo's zich al snuivend en sproeiend om en om te wentelen in het water, vergezeld door een aantal pelikanen. We wachten tot ze hun enorme bek wijd open doen voor een spectaculaire foto, maar daar hebben ze vandaag geen zin in. Roofvogels maken wijde cirkels over onze hoofden. Voor onze lunch is weer gezorgd door Amici, een heerlijke maaltijd die we nuttigen bij een andere, grotere hippopool. Hier mogen we de jeep uit en strekken onze benen.


We zijn niet de enigen die zin hebben in een lekkere hap; behalve de andere toeristen die zich hebben neergevleid voor de lunch scheren grote zwarte sperwers gevaarlijk dicht over onze hoofden, in een poging de lekkere kip uit onze handen te grissen...


We schrikken ons iedere keer weer een ongeluk als er één in duikvlucht een verrassingsaanval van achteren onderneemt en een paar keer met onze overheerlijke kip wegvliegt! Ondertussen moeten we ook nog opletten dat de hippo's niet al te dichtbij komen... Beslist geen saaie lunch dus. We zijn nog maar net weer onderweg of we zien verderop een stuk of twintig jeeps op een kluitje staan en nog een stuk of wat die er naar toe racen. Wij er achter aan natuurlijk, leeuwen moeten we tenslotte nog steeds zien... Na een half uurtje turen geven heel wat jeeps de moed op en rijden weg. Wij zagen echter duidelijk iets bewegen in de verte, dus wij blijven staan. We worden uitgelachen door de passerende jeeps maar we denken er het onze van. Het lijkt erop dat het wachten voor niets is en we geven onszelf nog vijf minuten. Dan wordt ons geduld na drie kwartier beloond met twee spelende cheeta's! Fantastisch! Telkens komen twee staarten tevoorschijn en wat later twee identieke, prachtig getekende koppen in het gele gras. Dit geeft toch wel een speciaal gevoel hoor. Helaas kunnen we hier niet al te lang van genieten, we hebben nog meer op het programma staan en Jackson wil ook weer verder. Leeuwen zien we helaas niet meer, nog wel een stel olifanten en kleiner wild. Ook een luipaard is gesignaleerd door andere toeristen maar die krijgen we niet meer te zien.

Steeds een stapje dichterbij... enorme oren die duidelijk maken dat ons bezoek niet op prijs wordt gesteld! De versnelling van de jeep staat in z'n achteruit...

Zo mogelijk nog steiler en spectaculairder is de klim omhoog uit de krater. Wat een uitzicht; de zon staat al wat lager en werpt fantastische kleuren op het landschap beneden ons. Zo krijgen we een beetje de tijd om afscheid te nemen van het overweldigende natuurschoon wat we achter ons laten... Ik wordt er bijna weemoedig van. De tocht gaat verder naar Lake Eyasi, een urenlange rit door een afwisselend en boeiend landschap; in het begin nog redelijk heuvelachtig en groen, maar later één grote dorre, hete en enorm stoffige vlakte, hier en daar een kale boom.


Een hutje van klei en boomstammen staat er verlaten bij. Een oude man zit voor zich uit te staren. Wat doet hij zo'n hele lange dag? Wat denkt hij?


Ons kampement slaan we op een kleine campsite op, het mag de naam nauwelijks dragen. Er is geen douche en het toilet is gemaakt van hout tussen dichte begroeing. Apen slingeren en schreeuwen boven mijn hoofd terwijl ik m'n behoeften doe en komen nieuwsgierig toekijken. Amici heeft weer heerlijk voor ons gekookt en bij het licht van een gaslantaarn genieten we van het eten en van de fantastische belevenissen van deze dag. Als we terug naar onze tenten lopen, struikelen we bijna over een Masai. Hij zit doodstil in het donker, gehuld in een rood gewaad, gewapend met stok. We kunnen rustig gaan slapen, hij zal vannacht de wacht houden.
vervolg reisverslag Josine van der Wal





 
 Home Page  Reisverhalen  Deals  Hotelreserveringen  Landeninfo  Reisboeken  Tips  Help