Dinsdag 10 augustus, Beijing

De smog is weg! Dus snel in de taxi naar het Tiananmenplein (kwartier lopen doet wonderen, maar alle taxiritjes in centrum Beijing kosten ongeveer een knaak) om daar wat mooie foto's te maken. Vanaf hier was het een grote poortenprocessie naar en door de verboden stad. Feitelijk is de verboden stad in al zijn omvang voor een groot deel een aanschakeling van poorten (al dan niet uitgedost als doorgangstempel) en pleinen. Natuurlijk wel van die pleintjes waar je 100.000 man kon stallen, maar goed. Het leukste aan de verboden stad is niet het volgen van de route op de middenas, maar het slenteren en werkelijk bijna verdwalen in het doolhof van gebouwen, paleizen en tuinen daaromheen. Als je aan de noorzijde het paleis verlaat, alle toeristen-Riksha's negeert en daar de Jing Shan heuvel beklimt zie je pas hoe absurd groot deze 'stad' feitelijk is. Feitelijk is gevangenis ook wel een toepasselijke naam. Van hieruit naar de Drum tower gelopen, Hier werd met een grote waterklok en megatrommels de tijd over de stad heen gestrooid. In de nabijgelegen Bell tower hangt een klok van het soort waarvan je niet wilt dat 'ie gaat luiden als je er naast staat. De legende wil dat de dochter van de klokkenmaker in het vloeibare metaal is gesprongen vlak voordat het stolde. Dit schijnt de bijzondere klank te verklaren. Aangezien zo'n zelfde legende voor veel verschillende klokkentorens wordt opgehangen merkt de Lonely Planet fijntjes op dat het springen in vloeibaar metaal toch wel een flink maatschappelijk probleem moet zijn geweest in die tijd.
Van al die verhalen en cultuur werd het ons toch wat te warm, gelukkig kun je in het Beihai park electrische bootjes met zonnekap huren, waarmee je heerlijk door het lokale vondelpark kunt cruisen. Waarschijnlijk is dit een plek waar niet zo veel westerse toeristen komen, want we werden flink aangestaard en dat kan toch onmogelijk aan mijn vaarstijl gelegen hebben!
Woensdag 11 augustus, Beijing

De voorspellingen van de oorlezer komen stuk voor stuk uit: diaree en griep, toch maar het oude en nieuwe zomerpaleis bezocht. Het nieuwe zomerpaleis is een soort Beihai-park met wat meer tempels, poorten en paleizen (en weer bootjes!). Verder natuurlijk veel foto-opportunities, maar op welke Chinese plek heb je dat niet? De zwaar overgewaardeerde marmeren boot is wel grappig, maar dan vooral vanwege het feit dat een excentrieke keizerin daar het gehele Marinebudget aan heeft uitgegeven. Het oude zomerpaleis is nog steeds iets minder toeristisch en bestaat uit een groot park met veel water en een soort van kermisatracties rondom de oude ruines die overbleven toen de Fransen en Engelsen in de opiumoorlog op de koffie kwamen. In het oude zomerpaleis bekruipt je het gevoel dat dit de Chinezen nog steeds niet lekker zit.
Niet te laat naar huis, en (nooit gedacht dat ik dit nog eens zou schrijven) in verband met diaree toch maar veilig bij de Pizza hut gegeten.

Donderdag 12 augustus, Beijing > Tai’an

Ingesteld op het absolute niks, maar dan wel het moeizame niks, bleek het treintreizen in China alleen maar mee te vallen. Daarom De twintig grote meevallers van treinreizen in China:
1. We hebben iemand in ons hotel gevonden die Engels sprak
2. Die persoon hebben we meegenomen naar het reisbureautje in het hotel
3. Met onze tolk hebben we voor ons gevoel duidelijk gemaakt dat we twee kaartjes wilde hebben
4. De persoon accepteert ons geld
5. We komen dezelfde persoon nog een keer tegen
6. Zowaar met de beloofde kaartjes (oja, we doen zo ingewikkeld omdat we op het hoofdstation geen loketten konden vinden)
7. Twee dagen later kunnen we een station vinden
8. Het blijkt het juiste station te zijn
9. Ons treinnummer blijkt te bestaan
10.De aangegeven vertrektijd komt overeen met de tijd die op het kaartje staat
11.Onze kaartjes zijn ogenschijnlijk niet heel erg ongeldig
12.We kunnen een perron vinden waarvan het niet heel onaannemelijk lijkt dat onze trein daar inderdaad zal gaan vertrekken
13.We kunnen zowaar zitten in een vorm van wachthal
14.Er bleek een toilet vindbaar en acceptabel (uniek in China!)
15.We overleefden het gedrang bij de toegang tot het perron (true survivors!)
16.Er stond zowaar een trein op het perron
17............(zodra ik helemaal hersteld ben, ga ik hier neerzetten dat ik lachend het gedrang van Het Grote Instappen heb getrotseerd)
18.Niemand anders wilde heel erg hard onze stoelen claimen
19.De trein vertrok op tijd en met gezellige strijdliederen en marsmuziek door de intercom
20.En hij ging nog de goede kant op ook!
Kortom: reizen door China: een eitje, plakje cake, valt best mee!
Toe we in Tai'an aankwamen waren we nog steeds in een triomfantelijke roes. Hadden we ons daar zo druk over gemaakt. Dus, snel naar het loket om alvast een volgend treinkaartje te kopen. Je zou denken, dat is toch niet ongewoon, een treinkaartje willen kopen aan het treinloket, maar zelfs met behulp van een local staan we perplex omdat voor elke trein die we willen nemen nog slechts 1 kaartje te koop is. Aangezien vrouw en ik nog steeds geen slaande ruzie hadden gehad, namen we daar maar geen genoegen mee! Dan maar een hotel zoeken, een hotel dat buitenlanders accepteert. Want een eerste niet shabby hotel dat we vinden, blijkt er aardig uit te zien, personeel te hebben dat 'yes' en 'no' in hun actieve vocabulaire hebben, prestigieus klokken van alle wereldsteden achter hun desk te hebben hangen, mag van de overheid geen buitenlanders accepteren. Waarschijnlijk acht men het comfort hier te laag voor onze tere Westerse zieltjes. Dit voelt gek. Volgend hotel geprobeerd en hoewel de taxichauffeur ons bij een volstrekt ander hotel neerzette dan waar we om vroegen mochten we hier wel logeren.
Vrijdag 13 augustus, Tai’an <> Taishan

Wordt vrijdag de dertiende onze geluksdag? Vinden we treinkaartjes om uit dit oord weg te komen?
's Avonds zullen we het weten, eerst even een bedevaartstocht naar de Taishan berg gelopen. Deze berg kun je met 6000 treden beklimmen en als dat je lukt lacht het eeuwig geluk je toe. Ondertussen passer je allerlei tempelcomplexen, poorten naar de hemel en heilige inscripties, zie je veel authentieke dragers langzaam hun vrachten naar boven dragen en zie je kabouters over het pad schieten. Stomme griep! Met de hoge temperatuur en luchtvochtigheid is het wel een erg zware tocht, maar als je eenmaal op de top staat en je tussen de flarden mist het grote boedistische tempelcomplex ontwaart is dat een onvergetelijke ervaring.

Over deze pelgrimstocht gaan mooie verhalen schuil, zoals die van een keizer die na het beklimmen de bomen waaronder hij kon schuilen tot generaal benoemde, en omdat zijn ezeltje na het beklimmen overleed werd die postuum tot kolonel benoemd. Rara jongens, die chinezen!
Na zes uur klimmen vonden we het welletjes en stapte in de kabelbaan naar beneden. Herstel, EEN kabelbaan, want er waren er twee. Natuurlijk stapte we in de verkeerde en eindigde aan de verkeerde kant van de bergketen. Daarna hadden we een tweetal uiterst vage (en voor het eerst corrupte) en hobbelende busjes nodig om terug in Tai'an te komen.
Vandaag de USA King Beef Noodles California ontdekt, tip: blijf bij het (min of meer) Engelstalige menu, want daar zitten niet te veel gekke dingen tussen. Denken we. Kan iemand mij vertellen wat voor soort vis een Tripe is en waarom die zulke lange haren heeft?
En oja, vrijdag de dertiende is met recht onze geluksdag, want ons hotel heeft wel t r e i n k a a r t j e s kunnen kopen!
Zaterdag 14 augustus, Tai’an <> Qufu

Stomstomstom, geld wisselen op zaterdag, dat kan dus niet.
Een taxichauffeur wil ons niet naar het busstation richting Qufu brengen, maar kart alvast richting Qufu. Dus not! Want we willen met zo'n vol crisisbusje tussen lachende chinezen (ons uitlachend bedoel ik natuurlijk); Zo'n fijn busje waarbij de enige twee plekjes achteruitrijdend op een balancerend plankje op een hete versnellingsbak te vinden bleken. Met een blikken achterste en een gevoel van 'Dit is pas reizen', kwamen we aan in iets dat inderdaad Qufu bleek te heten. Hier schijnen eerder blanken te zijn geweest, maar vraag niet wanneer. Ze praten er nu nog over.
Qufu is de thuisbasis van Confusius, met een beroemd Confusiaans Tempelcomplex en de mansion van Confusius' Kung Fu familie. Daarnaast de Zhou Gong tempel bezocht, nep aan alle kanten, met veel kitch, flauwe foto-opportunities en vage spelletjes.
Zowaar een bus terug gevonden met een beter plankje dan op de heenweg. Heerlijk gegeten bij He Li Kuaican, welnee, da's vast geen darm!
Zondag 15 augustus, Tai’an

Vanochtend een duistere markt 'gedaan', met eten dat te smerig voor woorden was en waar je goed kan leren afdingen. We zagen iets dat 6 gulden was en wilde het voor 5 gulden meenemen. Dit lukte van geen kant en leggen dan toch maar 6 gulden neer. Waarop we erg hard uitgelachen worden omdat het maar 60 cent bleek te kosten. Verbaasd over zoveel eerlijkheid de plaatselijke Dai tempel bezocht. De tempelmoeheid begint inmiddels aardig toe te slaan, maar werd gebroken door het tegenkomen van een blanke toerist.
Per ongeluk tegen een Chinese acrobatiekavond in de openlucht aangelopen, met trapeze-acts, het in de lucht houden van tafels, doekjes en allerhande andere voorwerpen, acts op een klimstok en natuurlijk halve finales van de chineze kampioenschappen ballon-kapotblazen. Rare jongens, die Chinezen.
Maandag 16 augustus, Tai'an > Datong

De nachttrein naar Beijing was hell, hard seats in een veewagen en het ontbijt bij delifrance maakt dat slechts ten dele goed. Het vinden van treinkaartjes voor de vervolgettape doet wel wonderen. nooit gedacht dat ik met zoiets simpels als het kunnen kopen van treinkaartjes zo blij kon zijn. Voor het traject tot Datong konden we hard sleeperskaartjes krijgen. Tussen wat tukjes door aan het raam gezeten en naar de voorbijglijdende rijstvelden gekeken. We passeren erg veel tunnels waarbij het heerlijk verkoelend is om aan het raam te zitten. Maaruh, elk rijtuig heeft een kolengestookte verwarmingsinstallatie (voor het gratis warm water dat je er kunt krijgen) dus het is maar de vraag of je hier verstandig aan doet. Marije was tot diep in haar porien letterlijk zo zwart als roet. Niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat Datong niet zomaar een industriestad is, het is zelfs uitgeroepen tot de officiele 'stad der kolen' van China. Nederlandse vertaling: 'Gore industriestad.'
Op het station werden we gekidnapt door de CITS. Dit is het staatsapparaat voor toerisme dat in dit deel van China een stevige vinger in de pap heeft. CITS bepaalt waar je verblijft, wat je ziet, hoe je reist, welke trein je neemt, etc. Dit lijkt verdacht veel op de toeristenmaffia waar de Lonely Planet je voor waarschuwt.
Dinsdag 17 augustus, Datong > Hunyuan > Wuzhoushan > Datong

Negen uur, en de enige bank die voor westerlingen mag wisselen is nog steeds dicht. Het geplande (jawel, CITS-) tourbusje vertrekt bijna. Gelukkig leent de CITS ons zo veel geld als we willen hebben. Fantastische club die CITS, dat zie ik onze VVV nog niet doen!
Maar ja, als westerling kun je in Datong aan het loket met geen mogelijkheid een treinkaartje kopen, en de bussen zijn misschien nog steeds verboden in dit achteroplopende gebied, dus zonder CITS kom je toch niet weg.
Bij Hunyuan het zogenaamde hangende klooster bezocht, dat tegen een steile bergwand aan is gebouwd. Erg indrukwekkend. Vervolgens bij Wushoushan het beroemde Boeddhagrottencomplex met 54 grotten en 10.000-en boeddhabeelden bezocht. Minstens net zo indrukwekkend. 's Avonds de lokale platenwinkel van zijn gehele engelstalige repertoire bevrijd voor 3,50 per (legale) CD. Een van de hoogtepunten was het moment waarop de verkoper -in zijn poging alles te slijten dat hij zelf niet kon lezen- aan kwam zetten met de nieuwste Berdien Stenberg CD.
Woensdag 18 augustus, Datong > Beijing

Gelukkig was de laatste treinreis een bijna normale, met voldoende ruimte. Toen we -wederom met blije strijdliederen- Beijing binnenreden bekroop me een soort 'thuis'-gevoel. Hier reden we de beschaafde wereld in, waar best wel iemand te vinden was die dacht dat 'ie Engels sprak, waar je je aan het ontbijt durfde te wagen en waar je nooit kan stranden. Hoewel, ons voorgenomen hotel Fang Yuan ternauwernood gevonden ondanks onze taxi-chauffeur. Ach, als je in Beijing richtinggevoel hebt, of 3 woorden engels zou spreken, dan word je bij voorbaat al geen taxichauffeur.
's Avonds weer zo'n Beijingse snavel op ons bord aangetroffen. Het avondprogramma 'shop till you drop' moest wegens vermoeidheid voortijdig worden afgebroken.
Donderdag 19 augustus, Beijing <> Badaling

Omdat het fantastisch zonnig weer was besloten we onze reis te eindigen zoals we 'm ook begonnen waren: naar de muur dus! Dit keer met de staatsbus, dus daar was wat meer geschreeuw, geduw en gescheld voor nodig, maar hij brengt je net zo snel naar dezelfde soort bestemmingen. We hebben hele mooie stukken vanuit Badaling over de muur gelopen en ons verbaasd over de hellingen die nog steiler waren dan die we eerder overwonnen, ver buiten het touristencircus. En ja, ik geef het toe, ook ik kocht een 'I climbed the great wall T-shirt'.
sorry.
Vrijdag 20 augustus, Beijing > Schiphol

Wachtend tussen een suf en mopperend Costa-publiek duurt wachten lang, zelfs in China.