Sarawak en Sabah

© Dirk Deckx (1995)

11. MOUNT KINABALU (4.101m)

Voor je naar de top van Mount Kinabalu kan, moet eerst voor een klimpermit en een verplichte gids worden gezorgd in het hoofdgebouw aan de ingang van het park. Deze zaken kan je best al een dag voordien regelen want de de ochtend van vertrek staat gewoonlijk een lange rij klimmers te wachten op hun dokumenten. De administratieve rompslomp kan dan vrij enerverend worden. De dag voordien heb je echter alle tijd. Er moeten enkele dokumenten worden ingevuld.

-Permit : 10 RM p/p
-Gids : 50 RM voor drie, 56 RM voor vijf (je kan zelf eventueel een groepje vormen)
-Sinds kort verplichte verzekering : 10.50 RM voor ons drie.

De avond voor vertrek kan je best je niet gebruikte bagage in een kluis laten plaatsen. Dit is GRATIS.

Eerste dag :
07.30 uur : Vertrek per minibusje naar het Power Station (1.830 m - 2 RM p/p). Deze tocht kan ook te voet worden gedaan maar het is een saaie asfaltweg. Je bespaart waardevolle tijd door voor dit eerste trajectje de bus te nemen (30 minuten).
08.00 uur : Aanvang voettocht naar Laban Rata Resthouse. De totale groep bestaat uit zo'n veertig klimmers. De tocht is uitstekend gemarkeerd en elke 500 m is een rusthokje voorzien waar je uit een groot vat drinkbaar water kunt bijvullen. De eerste dag verloopt moeizaam want het pad is nogal kunstmatig in trapvorm aangelegd, niet bepaald een lachertje voor de dijspieren. Na 4,5 km toont onze gids ons de grote insektenverslindende bekerplanten. De opeenvolging van verschillende soorten regenwoud en vegetatie naarmate je stijgt maakt dit gebied zo bijzonder.

Laban Rata Resthouse (3.400 m) wordt bereikt na ca. 5 uren klimmen. Het is een zeer gezellig plaatsje met een uitstekend panorama vanuit het restaurant. Laban Rata heeft iets van een Oostenrijkse berghut. De indrukwekkende granieten pieken van het Kinabalu massief doet de monden openvallen.
Om 15.00 uur begint het flink te regenen. We delen een kamer met 6 personen. Het is koud en de warme kledij wordt uit de rugzakken gehaald. De kamers kunnen worden verwarmd maar we willen hier zo weinig mogelijk gebruik van maken om onze lichamen wat aan de koude te laten wennen.
Om 20.00 uur kruipen we onder de wol, want de aanval naar de top start al om 03.00 uur vannacht.

Tweede dag :
02.15 uur : opstaan, flinke maaltijd nemen, warm aankleden en vertrekken. De koude blijkt in het begin nogal mee te vallen. Een stoet van zo'n 40 stappers en 40 lichtjes begeeft zich moeizaam naar de top. De ondergrond verandert geleidelijk in kale rotsen en ondanks het aanzienlijke stijgingspercentage wordt het stappen wat gemakkelijker. Op plaatsen waar het té steil en te glad wordt liggen touwen om je aan vast te houden. Dit touwtrekken vergt enkele niet te onderschatten inspanningen, maar het blijven slechts korte pijnen. Goede zaklampen zijn noodzaak in deze inktzwarte duisternis. Na anderhalf uur begint de wind rond onze oren te blazen en wordt het opeens ijzig koud. Gore-tex vesten, sweaters en handschoenen moeten worden aangetrokken om het draaglijk te houden.

05.00 uur : Aankomst Low's Peak (de top !). We zijn veel te vroeg en de zon laat nog een tijdje op zich wachten. Iedereen nestelt zich tussen de rotsen en ineengekrompen wordt gewacht op de eerste bevrijdende zonnestralen. Langzaam maar zeker tekenen de verschillende pieken van het massief zich af tegen de grauwe lucht : St. John's Peak, Ugly Sister Peak en Donkey's Ears. De lucht betrekt echter zienderogen en al snel wordt duidelijk dat we geen echte rode zonsopkomst zullen mogen aanschouwen. Dit is nu eenmaal het risico dat je er moet bijnemen. Ondanks de donkere wolken en de bijtende kou blijven we nog even rond de top hangen. De meerderheid houdt het al heel snel voor bekeken en wil ineens zo snel mogelijk terug naar beneden. Dit geeft de doorzetters wat ademruimte en mooie foto's kunnen worden genomen. De terugtocht gaat snel maar is een niet te onderschatten belasting voor de knieën. Een of twee wandelstokken kunnen hierbij helpen, je gids zal je er indien gewenst wel enkele bezorgen.
09.15 uur : Terug in Laban Rata, enkele koppen hete thee en chocolade verrichten wonderen.
13.00 uur : Einde trekking. Voor 1 RM kun je je zuurverdiende 'diploma' gaan afhalen in hoofdkwartier.
"This is to certify that .... has climbed to Low's Peak, The Summit of Mount Kinabalu, (4.101m), highest mountain in South East Asia, on ....."
Fier als een gieter en doodop kruipen we in onze bedden. Als we de volgende morgen aan de ingang van het park staan te wachten op de bus terug naar Kota Kinabalu wordt ons een lift aangeboden door een vriendelijke Amerikaan die al een tiental jaren in Maleisië woont. De man runt een motel in Kundasang, een aan het park grenzend dorpje. Zijn Mountain View Motel behoort tot de iets duurdere klasse. Onderweg leren we weer heel wat bij over Sabah en Kinabalu. We worden vlak voor ons Bilal-hotelletje afgezet waar we nog twee nachten zullen verblijven.

De souvenirjacht wordt ingezet. Souvenirs vind ik vooral op de Filippijnse markt in de vorm van schelpenconstructies, hoedjes en allerhande goedkope handicrafts. Boeken en duurdere meer kwalitatieve zaken kunnen o.a. worden gevonden in Wisma Merdeka, een shopping-center achter het Hyatt-hotel.
Onze voorlaatste dag besluiten we al luierend door te brengen op Manukan, één van de eilandjes voor de kust. Het wordt ondanks het onstabiele weer nog een geslaagde 'relaxing day' met goede snorkelmogelijkheden.
Het laatste avondmaal wordt genuttigd in het Sedco-complex waar we voor één keer eens niet op een frank kijken. De keuze aan verse vis, krab, kreeft, schelpen, enz... is hier niet te overtreffen.
...En zo bevinden we ons voor we het goed en wel beseffen weer temidden van de langdurige en vervelende wachttijden op vlieghavens, op weg naar hét belastingsparadijs bij uitstek... BELGIE.

This is the End...