TravelSource.nl Logo 
HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp
Afrika Auteur : Jackie Turbo (Jacqueline Bouter)
 Azië 
Australië E-mail adres : jackie@jackieturbo.com
Europa 
Noord Amerika URL Homepage : http://www.jackieturbo.com
Zuid Amerika   
Wereldreizen Reisverhalen : Wereldreis : Deel India






 Deel 2 reisverslag India : Jackie Turbo. Travelsource.nl

Maandag 24 September : Jaisalmer, India

Soms heb je je dag niet...

Zoals afgelopen dinsdag. Ik wilde de 'we-reldberoemde' jain tempel van Jaisalmer gaan bekijken (wie kent hem niet???) Sta ik voor die tempel, mag je er niet in als je ongesteld bent! Nou, ik hoefde al niet meer. Nu kan ik een vlammend betoog hier gaan staan houden over discriminatie en aanverwante ongerechtigheid; dat doe ik niet. Ik heb een foto van de mededeling op het bord gemaakt en ben verder gelopen.

Nadat ik het stadje doorgestruind was, liep ik terug naar mijn hotelletje. Staat er een koe in de straat. Niets bijzonders dus, want er staan hier tientallen koeien op straat. Dus ik loop vrolijk langs dit zwarte beest; draait zij zich ineens om en geeft mij toch een kopstoot! Ik schrok mij naar! Ik keek beteuterd naar mijn borstkas, maar geen bloed en alles (wat er voor doorgaat) zat er nog, dus ik 'kwam weer met de schrik vrij' zoals dat zo mooi heet!

Eigenlijk was het genoeg voor vandaag, maar nee hoor. 's Middags liep ik nog even door de bazaar (het winkelgebied zeg maar; tsja ik KAN wel zonder Bijenkorf; als er maar alternatieven zijn. En die zijn er genoeg, dus mij hoor je niet klagen!) Afijn, ik liep daar dus. Komt er in eens een man op mij af. 'Joe hef koet karma' Ik kijk verbaasd om; daar staat een man met tulband die niet van plan is meteen een andere kant op te gaan lopen. 'But joe aar missin som ting; joe get it after veif or siks monts'. Ik heb zijn aanbod om thee te komen drinken vervolgens met al mijn charme afgewimpeld en stond nog vijf minuten na te trillen op mijn benen. Why me, why here, why today???

No hurry, no worry,
No chicken, no curry.

Jacq op camel safari
Woensdag was het dan zover; Jacq ging op camel safari (jaja, Engels is het intussen helemaal. Waar je het in het begin nog suf vond omdat het zo lekker semi-internationaal klinkt, ben je na een week al niet anders meer gewend. En zeg nu zelf: kameel safari klinkt toch niet?). Half acht 's morgens verzamelen bij het kantoortje van de organisatie van dit gebeuren en na een ritje van een klein uur met de jeep, stonden we (een Duitse jongen die maar liefst vier dagen ging, de kok en ik) in de middle of nowhere. Uit het niets duikt er ineens een camel man (kameleneigenaar) op, met drie kamelen achter zich. Of je maar even op wilde stappen. Dus daar ging ik; op mijn eigen kameel! Het opstaan gaat in etappes: voor-achter-achter-voor. Zo'n beest gaat namelijk eerst door zijn knieen en stijgt dan pas door naar volledige hoogte. Lekker shaky dus. Afijn, als een volmaakte camel lady, schok ik dus lekker mee op het ritme van deze waterdrager. En het is gaaf!!! Na tien minuten stappen ook de kok en de camel man op een kameel (tsja, kleine mannekes he) en lopen we dus lekker verder. Daar zit ze dan: Jackie Turbo, Queen of the desert!

Oirika Honki Ponki

Na twee uur hobbelen op een kameel, staat er zowaar een boom die schaduw geeft in een opgedroogde rivierbedding. Tijd om af te stappen, want tegen 12 uur 's middags is het bloedverziekend heet! Uit een voormalige kunstmestzak, komen vervolgens een paar armetierige potten en pannen. Je viesheidsgrens is meteen weer met een paar maten opgeschoven! Je gelooft je ogen niet als je vervolgens een heerlijk maal voorgeschoven krijgt. En dat met drie stenen, wat takjes en takken en drie en een halve zwartgeblakerde pan! Vervolgens stijgt de temperatuur naar dik 40 graden (celsius wel te verstaan!) Het is dus zaak om ab-so-luut niets te doen en je leert meteen het verschil tussen schaduw en echte schaduw en het warmteverschil tussen op je rug en op je buik liggen. Al starend en slapend overdenk je dan je leven...

Na de siesta weer op je kameel. Het beest heeft net zo'n karakter als ik: in principe lief en gehoorzaam, maar waar mogelijk zijn grenzen aan het aftasten. Dus moet ik regelmatig ingrijpen om te voorkomen dat ik half in een cactus beland. Gelukkig hebben we vorig jaar met de zaak een dagje paardenmennen gehad en dat kwam mij nu behoorlijk goed van pas. (en er is er maar 1 de baas natuurlijk...)Tegen zessen 'kamp opgeslagen' in een duin. Verbazingwekkend als er vanuit het niets achter zo'n zandduin ineens een mannetje tevoorschijn komt. Gehuld in witte lendendoek met op zijn rug een jute zak tovert hij ijskoude cola, 7-up, koekjes en sigaretten tevoorschijn. Je zoekt de 'candid camera' maar het blijkt de boer van dit stuk grond te zijn, waarin dit duin is gelegen. Natuurlijk, zo gaat dat hier.

Na het eten tijd voor grappen. Heb ik niet om gevraagd, maar de kok en de camel man begonnen. Nadat ik al hun schuine moppen had aangehoord, moest ik een mop vertellen. Tsja, ik ken maar een mop en dat is: 'Wat is het verschil tussen een musje en een boeing 747? In een musje zitten geen raampjes!' Vonden ze geweldig

Op een gegeven moment roept de camel man: Oirika!!! Ik keek hem aan en de intonatie en zijn gezichtsuitdrukking deden vermoeden dat het hier niet om een simpel goedemorgen ging. Dus wat dan terug te zeggen? 'Honki ponki' zei ik. Dat had ik beter niet kunnen doen. Kok en camel man lagen in een deuk van de lach (nooit geweten dat mijn humor zo internationaal was!) De rest van de safari bleef het dus Oirika-Honki Ponki.

Qua 'kamp' was er dus niets he. Gewoon een doorgestikste lap, dat was mijn matras en nog een, dat was mijn deken. En dan maar genieten van de sterrenhemel en de maan in deze Thar Desert! Ik vond het geweldig om zo buiten te leven.

Mijn Duitse medereisgenoot was heel rustig (logisch met deze temperaturen). Maar hij ging wel met 40 graden en meer zitten mediteren op zijn slaapzak totdat hij er bijna van af viel. Zou dat nu Om Shanti zijn?

Na twee dagen zat het er weer op. Was maar goed ook. Achterste was letterlijk blauw! En dan te bedenken dat Ponki in het Hindi achterse betekent...

Zaterdag, 29 September 2001 : Pushkar, India

Busje komt zo

Het moest er natuurlijk van komen: reizen met de bus. Na dat ik met goede ervaringen de trein had geprobeerd, ging ik nu voor de deluxe 2x2 bus van Jaisalmer naar Ajmer, alwaar ik de lokale bus naar Puskar (eindbestemming van deze reis) zou nemen. Je plaats was gereserveerd, geen Hindi muziek of tv, dus dat moest lukken. Dat laatste is heel belangrijk. Hindi muziek klinkt namelijk alsof je kat vermoord wordt. Nu kan ik dat normaal al slecht hebben, maar zeker na de afgelopen maanden waarin ik menige kat heb horen miauwen! En als je dan denkt dat de kat dood is, pakken ze gewoon de volgende zeg maar.

Vertrektijd 17.00 uur geplande aankomsttijd 5.00 uur 's morgens. Dat lijkt vroeg, is het ook, maar qua temperatuur is dat een hele goede reistijd. Toen ik aankwam bij de plaats waar ik zou moeten zijn, zag ik alleen een afgetakeld wrak langs de weg staan. Ik zocht het eerstvolgende metaalverwerkingsbedrijf dat ongetwijfeld dit element zou gaan reduceren tot een samengeperst metalen kubusje van hooguit 1 kuub. Nee dus, het was de bus ik ik hebben moest... Afijn, instappen maar!

Tot Jodphur ging het best leuk. Mensen in de bus geentertaind door er simpelweg in te zitten en als je eenmaal zit, zie je amper meer dat de bekleding van de stoelen gescheurd is en ramen niet meer rechtzitten of sluiten. Het went snel. In Jodphur overgestapt op een andere bus die mij naar Ajmer zou brengen. Het was ondertussen tegen 11 uur 's avonds en pikkedonker. Ik vraag mij werkelijk af waar wij doorheen gereden zijn. Ik heb minder dan een kwart van de reistijd mijn stoel gevoeld. de overige 75 procent hing ik ergens tussen dak en vloer, tussen raam en stoel voor mij. Bont en blauw was ik!(en ik ben al zo gek op kermis attracties...)

Mijn buurman, een echte Indier, leek zich nergens om te bekommeren. Hij had binnen no time het meest zachte deel van de bus gevonden en dat was ik. Die hing dus lekker tegen mij aan te slapen. Zelf probeer je ook wat te slapen, dus na enige tijd hing ik dan ook maar tegen hem aan. Je vraagt je af of zo iemand dan droomt van de Kama Sutra als zijn hand zich over jouw bovenbeen naar bovenbeweegt of dat je zelf droomt. Nou ik niet dus. Resoluut zijn hand in eigen domein teruggelegd. Dit herhaalde zich nog een keer of wat en toen kwam de 'verlossing'. "Ajmer" was de mededeling en ik kon samen met nog drie mannen uitstappen.

Ik wist niet veel van Ajmer, maar een ding was duidelijk; dit was GEEN Ajmer. Dat bleek ook wel toen er al meteen vijf riksja boys om mijn heen stonden te springen en mij voor 300 roepies (vijftien gulden) naar Ajmer wilden brengen. Ik zei dat ze niet moesten denken dat ik gek was en zeker niet voor 300 roepies naar Ajmer wilde. Wat ik dan ging doen, vroegen ze zich af; ik kon toch nergens heen? Nee, maar moest dat dan? Dus ik pak mijn rugzak, leg die neer en ga er zelf opzitten. Ik had alle tijd; ik wacht wel tot het licht wordt (het was trouwens drie uur 's nachts.) De drie overige mannen waren in beraad. Zij konden namelijk geen riksja krijgen omdat geen van de boys hen wilden brengen. Dus iedereen had een probleem, waarbij ik nog het minste.

De slimste van de drie kwam uiteindelijk met een voorstel. Of ik accoord ging met een prijs van 15 roepies en of ik het niet erg vond om het hun in de riksja te zitten. Deal! Dus uiteindelijk met zes (!) man (inclusief chauffeur) in een taxiriksja (waar je normaal met max drie personen in zit) op weg naar Ajmer. Aangekomen bij het busstation in Ajmer stond daar de lokale bus al klaar naar Pushkar. Ik werd aan alle kanten geholpen, want iedereen voelde zich behoorlijk verantwoordelijk voor mij. Ik blijf mij verbazen over het aantal mensen dat 's nachts in zo'n bus zit; vind je het gek dat ze overdag zoveel slapen! Eindelijk om 5 uur 's morgens in Pushkar. Daar weer vele riksja boys. Ik heb ze maar gelaten; ik pakte mijn rugzak, zocht een mooi plekje en viel uitgeput in slaap.

Triangel vergeten

De volgende morgen werd ik om 6.30 uur gewekt door een riksja boy met de mededeling dat het dag was. Daar kon ik op dat moment helaas weinig aan veranderen. Hotel gezocht, ontbeten, gedoucht (ik ben nog nooit ZO vies geweest als na deze reis!) en toch even het stadje in.

Pushkar is, zo moet je weten, een heilig stadje. Het is het centrum van de Brahma's en de hippies en moest werkelijk zooooo reeeelaaaaxeeed wezen dat je er bijna zonder drugs high van kon worden. Ik was benieuwd. Het tegendeel bleek waar: ik werd alle winkels 'ingeleurd' en het was zo'n commerciele business geworden daar dat ik er niet bepaald relaxed van werd. Vervolgens ben ik ook nog de Brahmatempel uitgegooid omdat ik geen bloemen aan wilde nemen. Ja, luister eens, ik hoef GEEN bloemen en ik toon WEL respect, maar jullie willen mij geld aftroggelen en daar stink ik niet in. En toen was ie boos, terwijl ik het alleen maar gedacht had en zijn bloemen niet had aangenomen. Ik ga toch ook niet David-met-zijn-slinger staan zingen en vervolgens om geld bedelen!

Sunset cafe is the place to be. Nieuwsgierig ging ik daar dus om een uur of vier 's middags zitten. Je weet niet wat je ziet. Steeds meer mensen, voornamelijk hippies gaan daar op de trappen zitten zingen, dansen, eten, blowen en wachten tot de zon ondergaat. Ik had er spijt van dat ik mijn triangel niet bij mij had, wat ik had zo mee kunnen doen! De zonsondergang was echter wel heel erg mooi.

Lake Palace Hotel Zondag, 30 September 2001 : Octopussy

Lake Palace Hotel

Udaipur is de stad die mij wel rust heeft. Heerlijke stad met mooie paleizen en meren; kortom genieten. In deze stad, voornamelijk in de paleizen (die nu merendeels hotel zijn) zijn de opnames voor de James Bond film Octupussy gemaakt. In ieder restaurant staat op het dakterras (zonder dakterras tel je hier als restaurant niet mee) een televisie en wordt iedere avond de film Octopussy vertoond. Een avond heb ik dus lekker zitten buizen! En alles is zo herkenbaar, dat is echt leuk.

Verder geen spannende verhalen hier en dat is ook wel eens lekker. Fiets gehuurd, deze keer een damesfiets met mandje aan het stuur (jaja, rugzak erin, Beone voorop en gaan maar weer!) en lekker rond gereden.

StadsbeeldStadsbeeld
Mijn eerste bezoek was aan een park en dat was erg mooi en voor de verandering groen. Mijn rust duurde niet lang, want na tien minuten kwam de eerste Indier (dat zijn dan de rijke Indiers die toerist in eigen land zijn) met de vraag of ik met hun op de foto wilde. Vooruit dan maar. En daar gingen we weer; de ene familie na de andere! En ze vinden het zo geweldig. Kinderen, nauwelijks bijgekomen van de aanblik van een 'wit mens', worden met krachtige hand op mijn schoot geplant en ik maar proberen die kinderen lachend op de foto te krijgen, terwijl ze volgens mij wel kunnen janken!

Bij volgende attractie zie ik een groep van vier meiden. Twee ervan was ik al in Jaipur tegen gekomen, dus ik zeg vrolijk gedag. Verbaasd keek de ene op en zei de andere: I was just thinking, a girl with a bee and a bike...

Woensdag, 3 Oktober 2001 : Mount Abu, India

Ain't no mountain high enough

Na een paar dagen Udaipur heb ik de bus (tsja, we laten ons niet zomaar uit het veld slaan!) naar Mount Abu genomen. Dit is een klein bergdorpje dat beroemd is om zijn natuur en koele temperatuur. Dat moest wat zijn! De bustocht viel op zich mee, maar na 5 uur slingeren door de bergen had ook ik het aardig gehad. Alle kotsende mensen zaten gelukkig achter mij; dat scheelt met al die openstaande ramen in de bus. Voordat je het weet heb je anders een kledder van je voorbuurman of vrouw in je gezicht en ik ben ondertussen veel gewend, maar hier moet ik persoonlijk toch nog even niet aandenken.

Eenmaal uitgestapt en ingecheckt, wilde ik samen met mijn busreisgenoot Matthew nog wat gaan eten. Ik kreeg echter geen hap door mijn keel. Dat lag niet aan hem (zo erg was ie nou ook weer niet), maar aan mijn maag die compleet overstuur was. 'Delhi belly' heet dat hier en betekent zoveel als je eten uit je lijf spuiten in plaats van gebruik te maken van de peristaltische bewegingen van je darmen en de zwaartekracht. Je moet het allemaal eens meegemaakt hebben nietwaar?


Terug naar de vorige pagina vervolg reisverslag Indonesië



HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp