TravelSource.nl Logo 
HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp
Afrika Auteur : Paul en Monique Schilders
 Azië 
Australië E-mail adres : monique.schilders@planet.nl
Europa 
Noord Amerika URL Homepage : http://home.planet.nl/~monique.schilders/
Zuid Amerika   Duitsland   Egypte   Florida   Frankrijk  Italië  (Sicilië)  Jordanië   Israël
Wereldreizen Reisverhalen : N.Zeeland  Noorwegen  Ruta Maya   USA+Canada   USA   Zuidelijk Afrika






 Israël en Jordanië groepsverslag Paul en Monique Schilders. TravelSource.nl

Groepsverslag Jordanië Israël '99

Paaszondag 4 april 1999

Amman - gebouwd op zeven heuvels - het oude centrum ligt rondom het grote Romeinse theater - je kunt er goed eten en een nargileh roken, de hoge met glittertjes versierde waterpijp.

 Na een korte nacht, met goede lekkere bedden, is iedereen om 10.30 uur present in de lounge, waar Bregje informatie geeft over het verloop van de reis, over het geld, restaurants enz. Veel nieuws in korte tijd, maar leuk gebracht. De Djoser manier? Daarna gaan we met zijn allen naar 'downtown' Amman, halen informatie, kaarten en nuttigen gezellig op een terras een middagmaaltje en koffie of iets dergelijks. We spreken af 's avonds om 19.00 uur te vertrekken naar een 'real' Jordaans restaurant, alleen te bereiken met snelle taxi's tegen diverse tarieven. In restaurant Reem Albawadj eten we uitgebreid en praten we gezellig. De sausjes en het brood, het is allemaal lekker en heel bijzonder, zodat we het gevoel hebben echt Jordaans te eten. Alle eer aan Bregje. Na het eten stuiven we weer met taxi's naar het hotel terug.

Roelie Scheper

 

Amman Paasmaandag 5 april 1999

Amman, kastelen in de woestijn ten oosten van Amman, opgravingen Jerash.

Een dag van tegenstellingen, van grote verschillen. Vroeg uit de veren: 7.30 uur ontbijt en 8 uur klaar voor vertrek. Voor we echter in de bus stappen, gaan we toch nog ('t is gelukt!) naar de Abdullah Moskee, de grootste van Jordanië. Wij vrouwen krijgen een zwarte cape, die ons van top tot teen bedekt en zo mogen wij deze moderne moskee betreden. De mannen mogen gewoon naar binnen. Daarna gaan we met onze bus op weg.

Via 'downtown' Amman, heuvel op, heuvel af, verlaten we de hoofdstad. De omgeving is steeds meer verlaten. We zien alleen af en toe een kleine kudde schapen of geiten met begeleider. Dan, ongeveer 9.30 uur, zien we ons eerste Woestijnkasteel, Quasr Al-Kharana. Nog steeds indrukwekkend. Het werd in de vijfde eeuw gebouwd en tot de vijftiende eeuw bewoond. De Omajjaden prinsen feestten en jaagden er, terwijl nu de toerist er jaagt op prachtige vergezichten en plaatjes. Het volgende kasteel, omringd door een lichte vegetatie, zoals brem, is van binnen voorzien van prachtige fresco's. Hier geen bedekte vrouwen, maar ontblote bovenlijven. Zo zien we hier erotische taferelen, jachtpartijen en ook een koepel met sterrenbeelden. Het derde en laatste kasteel heeft een imposante binnenplaats.

Dan op weg naar Jerash, twee uren hobbelen we voort in een warme bus. Maar dan, na een verfrissend lunchbuffet, gaan we de Grieks/Romeinse stad bezoeken. Indrukwekkend! Via een klim over de rotsen komen we boven en hebben we een prachtig uitzicht over het grote plein met zuilen en zien we de zuilengalerijen, de Artemistentempel enz. en op de achtergrond het moderne stadsgedeelte. Daarachter bevindt zich een fantastisch theater, wat een akoestiek. Leuk, om achter de coulissen te kijken. Lopend langs de zuilengang denk je: wat heeft de mens eeuwenlang met bloed, zweet en tranen prachtige dingen gemaakt ter meerdere eer en glorie van ....

Terug naar Amman rijden we in de bus langs een heel ander stuk Jordanië. Geen zand en stenen, nee water ... en dus vegetatie, waaronder vele soorten bomen, de groene eik, olijfbomen en ook de ceder, die ik ook op het Libanese vliegtuig zag, toen we in Amman landden. Terug in het hotel heb ik de pijp uit na een prachtige, fijne dag.

Anneke Wallage

 

Dinsdag, 6 april 1999.

Mount Nebo, Palestina-mozaiek Joriskerk te Madaba, Kruisvaardersburcht Kerak, aankomst Petra

Om half acht vertrekken we richting Mount Nebo. Helaas is het nevelig, zodat we niet het beloofde uitzicht hebben. We bezoeken een kerkje met mozaïekvloeren. Vervolgens gaan we naar Madaba, waar we in een erg druk kerkje de mozaïekvloeren van Jeruzalem kunnen bewonderen. Daarna gaat de rit naar Kerak, waar we het al bekende lunchbuffet hebben. Hierna gaan we met een groepje het kruisvaarderskasteel bekijken, erg groot en winderig. Dan op weg naar Petra, mooie uitzichten en een paar stops, voor onder andere de nationale bloem van Jordanië, de zwarte iris. Als verrassing drinken we thee in een bedoeïenentent, ergens in niemandsland, heel primitief tussen de vliegen en geiten. Papa bedoeïen showt ons nog zijn vakkennis als stroper met een hyenaval. We vervolgen ons laatste etappe naar het Petra Diamond Hotel, waar we verwelkomd worden met een drankje. Ik ga me nu voorbereiden op een dagje Petra (Ik ben zeer benieuwd).

Marion ter Haar

 

Woensdag 7 april 1999

Petra, van schathuis tot theater en van graf tot 'klooster'.

Om 5.55 uur gaat de wekker. We zijn verbaasd. We hadden om 5.45 een 'wake-up call' verwacht. Als we naar boven lopen, is Michiel net bezig om de rest wakker te maken. Hij was namelijk tot de ontdekking gekomen, dat de nachtwaker (toevallig ook barman en dj op het feestje van gisteravond in de bar) voor de tv in de lobby van het hotel in slaap is gevallen.

Siq Petra

Als we naar het 'visitor center' van Petra wandelen (6.45 uur), blijkt dat het bijzonder koud is. Via de Sik, een nauwe kloof, lopen we dieper de oude Nabatese stad in. Aan het eind van de kloof wordt langzaam het prachtige 'Huis van de Farao' zichtbaar. Onder de indruk verlaten we de kloof, de kou en de bewolking zijn meteen vergeten. De Sik verwijdt zich. In de wanden zien we diverse façades. Honderd meter voor het Romeinse Theater klimmen we via een stenen trap de bergen in naar de top van de Zibb Attuf, waar zich de High Place, een offerplaats, bevindt.

Tot mijn grote verbazing verdwaalt hier de hele groep inclusief reisleiding en gids. Tevergeefs probeer ik ze terug te vinden. Omdat we rond 12.00 uur in het restaurant hebben afgesproken, besluit ik die richting op te gaan. Na de afdaling naar de Wadi en Farasa ontmoet ik bij een bedoeïenentent een oude vrouw, waarschijnlijk Petra zelf. De thee sla ik af en het lijkt me verstandig haar niet te vragen of ze de rest van de groep gezien heeft. Even later zie ik de rest van de groep ook afdalen naar de Wadi. De verloren schapen zijn terecht.

Op weg naar het restaurant slaat het noodlot toe. Bregje glijdt uit en bezeert haar enkel. Deze wordt meteen dik, we vrezen het ergste. Terwijl Galib naar het restaurant rent om vervoer te regelen, proberen wij met wat water de enkel koel te houden. Omdat we geen zwachtel hebben, laten we de schoen aan. Inmiddels arriveert een jeep en wordt Bregje naar beneden gedragen. Als ze net in de jeep zit, arriveert de politie. Deze neemt alles over. Ze wordt met de jeep van de politie naar het restaurant gereden en vervolgens met een ambulance naar een ziekenhuis in Wadi Mousa gebracht.

Treasury We gaan lunchen. Na wat zoeken vinden we de tent waar onze gereserveerde lunchpakketten klaar staan. Na de lunch gaan we op weg naar het Klooster, het grootste grafgebouw van Petra. In een klein uur slalommen we tussen (te) veel Duitsers en Fransen naar boven. Het Klooster blijkt inderdaad groots. Het uitzicht over Wadi Araba en de Djebel Harrun is mooi, maar de moskee met Aäronsgraf zien we niet. Vervolgens lopen we terug naar beneden. Na een kort bezoek aan het Leeuwengraf arriveren we tijdens een bui bij het restaurant. Als het weer droog is, lopen we langs vele façades en het Romeinse Theater terug naar de Schatkamer en de Sik. We genieten opnieuw van de Treasury. Moe, voldaan en met rood verbrande koppen zijn we om ongeveer 17.00 uur terug bij het 'visitor center'.

Met een taxi rijden we terug naar het Petra Diamond Hotel. Gelukkig heeft Bregje niks gebroken. Over drie dagen moet het een stuk beter met haar gaan. Na het diner (19.00 uur) gaat een deel van de groep naar de kamer. De anderen dalen af naar de bar in de kelder van het hotel voor een drankje en een potje poolbiljart. Om 22.30 uur gaat iedereen op stok.

Paul

 

Donderdag, 8 april 1999

Opnieuw Petra en daarna woestijnsafari Wadi Rum.

De ochtend van deze dag is bedoeld voor foto's van Petra met blauwe luchten. Daarom staan Monique, Paul, Michiel, Erik-Jan, Mac en Koen al om half zes naast hun bed (en Froukje en Berend kort daarna) het professionele fototoestel in de aanslag. Helaas herkennen we de lucht van een gemiddelde Nederlandse polderdag: grauw, grote wolken en veel wind. Zo treffen we een Petra zonder toeristen en dat is ook wat waard. De rest van de groep volgt in plukjes om nog een laatste indruk van Petra te krijgen.

Aan het begin van de middag zitten we bepakt en bezakt in de lobby van het hotel. De wind giert om het huis en een open haard en warme chocolademelk zou ons veel goed doen. We laten ons echter niet ontmoedigen en gaan met de bus richting Wadi Rum, voor de jeeptocht door de woestijn. We slaan chips en bronwater in. Helaas is er geen goeie borrel voor bij het kampvuur verkrijgbaar.

Rode Rots Wadi Rum ligt zuidelijk van Petra, richting Aqaba, en om ongeveer drie uur arriveren we bij onze jeeps. Wij hebben drie jeeps, bestuurd door een knulletje van elf, zijn overgrootvader van 83 met één been en gelukkig ook een normale chauffeur (maar die, naar later blijkt, geen gemiddelde auto bezit). We zijn net vijf minuten op weg als we de derde auto al hebben afgeschud. Dat is iets te snel, dus we gaan terug en treffen twee niet nader de noemen dames aan, in ontblote toestand. Dat is echter niet het probleem, één van de banden staat gewoon plaat. Gelukkig is het klusje snel geklaard en we starten voor de tweede keer. Achterop de jeep bereiken onze oren, voeten en handen al snel een bevroren toestand, maar gelukkig is de woestijn prachtig. We stoppen her en der om grillig gevormde rotsen te bekijken en tekeningen te bewonderen.

Wadi Rum Als de zon onder gaat, schuiven de wolken iets opzij, zodat de romantiek van een mooie zonsondergang toch niet geheel aan ons voorbijgaat. Bij een vuurtje warmen we ons een beetje op. Helaas geeft tijdens het laatste stuk van ons avontuur één van de auto's het op. Michiel weet precies wat er aan de hand is, ik begrijp dat ie kapot is. We laden iedereen over en vervolgen het avontuur met alleen opa en zijn achterkleinzoon achter het stuur. In het donker bereiken we de Wadi Rum camping.

Hoewel we hadden moeten weten dat de kampeerplek niet precies hetzelfde zou zijn als de eerder bezochte bedoeïenentent, is het hier wel erg druk. Duits, Frans, Engels en opnieuw een strak georganiseerd buffet. We komen oude bekenden tegen (een leuke gids van de Franse toeristen). Met een deel van de groep klimmen we nog de heuvels op en genieten van een indrukwekkende stilte en sterren. Wordt het morgen mooi weer? Op de geïmproviseerde bedjes worden we de volgende dag wakker onder een prachtige blauwe lucht.

Monique

 

Vrijdag, 9 april 1999

Aqaba.

Om kwart over vijf worden we gewekt door het daglicht. Paul en ik hebben de nacht buiten de bedoeïenentent doorgebracht onder de sterrenhemel. Als we in de tent kijken, zien we het gros van de groep nog slapen en zien we ook dat het bed naast Monique 2 nog leeg is (......).

We wandelen onder de blauwe wolkenloze hemel een stuk van het kamp weg. Onderweg zien we, bij de net opgekomen zon, de prachtig kleurende woestijn met de grote rotsen. Ook zien we op onze tocht hyena-, slangen en salamandersporen. We komen nog meer vroege vogels tegen (Leo, Anneke, Froukje en Julia). Als we terugkomen bij de tent (rond half zeven) is ook de rest wel wakker en blijkt een ieder redelijk tot goed geslapen te hebben. Zoals het echte bedoeïenen betaamt, worden de tanden voor het bed gepoetst en wordt het restant van het water en de tandpasta tussen de benen in het zand gespuugd.

Na het ontbijt vertrekken we rond half negen naar Aqaba voor we afscheid nemen van de chauffeur en de (prima) gids Galib (rond 10.00 uur). Een ieder trekt zijn eigen plan, maar de meesten nemen eerst een frisse duik in de douche. Paul en ik zoeken rond half twee de strandgangers op om een paar uur van de zon (en Paul van de schaduw) te genieten. Anneke, Roelie en Monique zitten al te bakken en nadat wij ons geïnstalleerd hebben, verschijnen ook Bregje, Mac en Erik-Jan, terwijl Marion en Joop 20 meter bij ons vandaan zitten te bruinen. Nadat we voor vandaag uitgebakken zijn, draagt Paul eerst Bregje naar de taxi (je moet wat als je zonder dinars zit en de banken gesloten zijn). Vervolgens gaan we met Anneke, Roelie en Monique de winkeltjes met GBR (Groningse uitdrukking van Goed Bedoelde Rotzooi) af en koopt Roelie een T-shirt met kamelen met Nederlands geld.

's Avonds gaan we met het grootste deel van de groep vis eten bij 'El Capiten', waarna we een borrel nemen aan de buitenbar bij Aqua Marina, met uitzicht op Eilat. Aangezien de wind nog fris is in de avonduren, lopen we om kwart over elf terug naar het hotel en komt er een einde aan een rustige, lekker warme dag.

Monique

 

Zaterdag 10 april 1999

Aqaba, snorkelen, zwemmen, glasboot.

Vandaag is de perfecte dag om eens lekker de luie toerist te spelen. We gooien het drukke leven van tempels, kastelen en lange wandelingen voor een dagje weg en zetten ons voor honderd procent in om deze dag te vullen met zwemmen, snorkelen, luieren en zonnen. Natuurlijk ontbreekt de hoogstaande persoonsgebonden literatuur niet die bij zo'n dag hoort: Paul de Nieuwe Revue en Monique de Elle en Marie Claire.

's Ochtend splitst de groep zich in tweeën: Mensen zonder zwembrevet en gehandicapten gaan het koraal bekijken vanuit een bootje, de rest gaat op de snorkeltoer. En hier start dus een nieuwe ervaring in mijn leven: zwemles geven aan je ouders. Zenuwachtig als acht jaar oude kindjes eerst een paar lessen in het zwembad om vervolgens aan de hand van de instructeur hun eerste ademhalingen onder water te nemen. Tegen alle verwachtingen in (vooral die van haarzelf) is Mac geslaagd met wimpel en griffel. En als het aan haar lag, waren we nog een paar dagen in Aqaba gebleven. Coen heeft het echter moeten opgeven na een paar pogingen om te verdrinken en daardoor heeft hij zeker wat gemist. Want iedereen was laaiend enthousiast over vissen met vreemde uitstulpingen, lichtgevend koraal en de kleurenpracht van het rif. Er was dan ook wat jaloezie toen ik vertelde dat ik over een week een vervolg maak op deze belevenis. Het enige minpunt is de geur die Joop op een gegeven moment rook. Want ja hoor, het zwembad was gevuld met onze goedaardige Duitse vriend.

Teruggekomen in het hotel blijkt dat toch bijna iedereen zich een beetje had verkeken op de zon en de ruggen, hoofden en benen soms een beetje pijnlijk aandoen. Daar horen we ook dat het boottripje erg gezellig is geweest al hing half Heerenveen ziek over de reling. Wat de opmerking ontlokt dat een Friezin toch het zeilen gewend zou moeten zijn.

Het eten wordt vandaag in subgroepjes gedaan; de vis met een glaasje wijnliefhebbers, de 'Pizza Hut-gang' en de tortelduifjes. Daar de wereldproblemen gisteren al werden opgelost komen vandaag de wat luchtiger onderwerpen aan de orde, zoals het studentenleven, werk en onze trouwe viervoeters (en vleugels).

Ons laatste dagje Jordanië, morgen treden we de wereld binnen die het Jodendom heet, en het aftellen begint nu al.

Erik-Jan

vervolg reisverslag Israël




HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp