TravelSource.nl LogoReisverhalenAziŽ
 Home Page  Reisverhalen  Deals  Hotelreserveringen  Landeninfo  Reisboeken  Tips  Help
 
 Afrika Auteur : Josine van der Wal
 AziŽ
 AustraliŽ E-mail adres : josinevdwal@hotmail.com
 Europa
 Noord Amerika Homepage adres : http://home.hetnet.nl/~josinevdw
 Zuid Amerika
 Wereldreizen Reisverhalen : India      Nepal      Peru
Reisverhaal cultuur/natuur-vakantie in Nepal
Vrijdag 22 okt.
We staan om 4.00 op en vertrekken richting Nepal! We hebben ongeveer 300 km. voor de boeg en gaan niet harder als 70 km/uurÖHet landschap onderweg is prachtig, ik sta er daardoor niet bij stil dat we zo lang moeten rijden.
Naarmate we dichter bij Nepal komen, wordt het land steeds groener. Kleurrijke dorpjes met lemen huisjes komen voorbij, een soort palmbomen en overal enorme bananenbomen.
Om 15.15 zitten we in Nepal! Bij de grens geven we onze overgebleven lunchpakketten aan een arme vrouw met twee kindertjes. Ze is hier duidelijk erg gelukkig mee en eet de eieren met schil en al opÖ Een half uur later komen we aan in Bairahawa, waar we zullen overnachten in hotel Yeti. Het eten is hier werkelijk voortreffelijk en de bedienende Nepalezen zijn super vriendelijk, een beetje nederig zelfs. M'n kamergenootje en ik hebben een kamer die uitkijkt over de bergen, en ik ben nog net op tijd om de zonsondergang te zien. We maken een avondwandeling door het stadje en we weten niet wat ons overkomt. Wat een rust vergeleken met India!
Onze kamer is voorzien van een hurktoilet, maar dat laat me koud na alles wat ik heb gezienÖ

Zaterdag 23 okt.
Na om 5.45 te zijn opgestaan, rijden we een lange dag richting de bergen. Ik zit bij het raam, zodat ik optimaal kan genieten van het boeiende uitzicht. Het landschap wordt steeds heuvelachtiger en de mensen zien er duidelijk anders uit dan in India. Rakelings gaat het verkeer langs elkaar, toch gaat dit iedere keer goed. Inmiddels zijn we erg makkelijk geworden, onze behoeften doen we iedere keer langs de kant van de weg, achter een brede boom of een dichte struik.
Om 19.00 komen we aan in Pokhara. Iedereen is bŤkaf van de lange rit en we zijn dan ook blij als we tijd hebben om in ons hotel (Baba Lodge) een heerlijke douche te nemen. Het diner bestaat uit rijst, veel rijst met een lekker kippetje en soep waar ik helemaal van bij kom. Onder het eten is het erg gezellig, de sterke verhalen zijn niet van de lucht. Hierna verkennen we Pokhara door middel van een gezellige avondwandeling. We komen langs veel Tibetaanse winkeltjes, waar je o.a. kleding en sieraden kunt kopen.
We drinken nog wat met z'n allen in het hotel. We zijn nogal melig en de moppen vliegen over de tafel. Niemand wil toegeven dat 'ie eigenlijk versleten is, dus op een gegeven moment staren we alleen nog maar duf voor ons uit. Ik hou het op een gegeven moment niet meer vol en ga richting m'n bed.

Zondag 24 okt.
Heerlijk geslapen, tot 9.15! Douwe houdt een dienst, de helft in het engels ten behoeve van Param Jeet. Hierna huren we fietsen en maken een heerlijke fietstocht door de heuvels van de Pokhara-vallei. Het is behoorlijk heet en we hebben geen versnellingen, maar dat maakt niet uit. We maken een boottocht over het Phewameer, met uitzicht op de Annapurna. Kortom, een heerlijke rustdag vandaag.
Na het diner gaan we in groepjes uit elkaar, om met elkaar te praten over de dienst van vanmorgen. Er zijn een aantal vragen opgesteld, wat een aardige discussie te weeg brengt in mijn groepje.
's Avonds werk ik m'n logboek bij, en relax.

Maandag 25 okt.
Vandaag is het time for action! Om 9.30 start onze wandeling naar de top van de Sarangkot. We worden vergezeld door twee sherpa's, de dragers. Het is heet, met af en toe een verkoelend windje. Het pad loopt voortdurend steil omhoog. De moed zakt me eigenlijk al snel in de schoenen, m'n conditie is nu niet bepaald om over naar huis te schrijvenÖ Maar na een kwartier of drie lopen merk ik dat 't beter gaat. Je moet er niet bij nadenken, maar gewoon gaan. We komen kleine dorpjes tegen met vriendelijke mensen en schattige kinderen. Het uitzicht op de pieken van het Annapurna gebergte is magnifiek.
Ieder loopt in z'n eigen tempo, met als gevolg dat we niet constant bij elkaar lopen. Ik vind dat niet erg, ik geniet het meest zonder Hollanders om me heen. Het laatste stuk is erg pittig, het pad loopt steil omhoog. Ik maak fanatiek foto's, vooral de mensen vind ik boeiend. Rond ťťn uur komen we aan bij onze lodges, waar we eerst bijkomen en genieten van het uitzicht. Onze lunch bestaat uit wit geroosterd brood, boter, jam en sterke thee. Dit is nogal standaard hier, vandaar dat ik het nu echt bijna niet meer door m'n keel kan krijgen. Ik heb niet eens honger, maar dat komt denk ik door de vele liters water die ik er door heen jaag. Ik keer de groep even de rug toe en geniet, met de zon pal in m'n gezicht, met volle teugen.

Na het eten is er voor de harde kern van de groep nog een extra wandeling mogelijk naar de echte top van de Sarangkot. Dit is pas echt genieten. Het uitzicht is bijzonder; de groene heuvels met daarachter de besneeuwde toppen. We komen Nepalezen tegen die vele kilo's dragen in een mand, die met een band om het hoofd zit. Zelfs kleine kinderen tillen een gewicht dat ik niet lang zou kunnen dragen! Boven op de top aangekomen, strekken we ons uit en genieten.
De zon gaat om zes uur onder; dit is adembenemend mooi. We genieten ervan tot het helemaal donker is. Onze lodge bevalt trouwens prima! Lekker primitief en sfeervol. Ik hoop alleen dat ik er vannacht niet uit hoef voor een toiletbezoekÖ ik vrees dat ik verdwaal in het aarde-donker. Het toilet bestaat uit een gat in de grond. Ernaast staat een kannetje. Het duurde even voor ik doorhad waar dit voor dient; je vult het met water dat in een groot vat is verzameld, en het heeft dezelfde functie als toilet-papierÖ
zonsondergang Sarangkot

Dinsdag 26 okt.
Om 5.30 spring ik m'n bed uit. Het scheelt dat ik me niet aan hoef te kleden, ik heb namelijk vanwege de kou in m'n kleren geslapen. We klimmen tot we bij een goed uitzichtpunt aankomen. Het weer is perfect, zoals elke dag. Geen wolken, dus prima zicht op de zonsopkomst op de bergen! De toppen kleuren langzaam oranje-goud. Onwezenlijk dat ik hier ben eigenlijk. Nog niet aan Holland denken!
We hebben hierna tijd voor onszelf en ik maak een wandeling door het dorpje. Overal word ik vriendelijk begroet en ik mag een kijkje nemen in een woning. Hier ligt een prachtig kindje in een grote rieten mand, die met lange touwen aan het plafond is bevestigd. Hij kijkt me nieuwsgierig aan met enorme bruine ogen. Zijn moeder is erg vriendelijk en legt in gebrekkig engels uit dat haar zoontje nu ťťn jaar oud is. Het dorpje telt maar een paar woningen, dus de wandeling is maar van korte duur.
Om 9.00 begint de afdaling, via een ander pad dan gisteren. Voortdurend loopt het pad steil naar beneden, af en toe is het echt oppassen. Het uitzicht wordt gevormd door groene rijstvelden en terrassen tegen een achtergrond van witte bergen, en helemaal beneden het Phewameer. De bevolking groet ons steeds vriendelijk en wij hen. We komen dragers tegen met enorme vrachten op hun rug, op teenslippers! Je houdt het niet voor mogelijk. Ik ben gewapend met drie liter water en dat is hard nodig. Volgens mij is het nog heter dan gisteren. Het is middag als we aankomen in Pokhara. Tibetaanse vrouwen stallen hun spullen voor ons uit. "What do you like? I give you a very good price!"


de afdalingEenmaal op onze hotelkamer denk ik even lekker even te gaan liggen. Helaas protesteert mijn maag heftig tegen het feit dat ik m'n malariapillen op een bijna nuchtere maag heb ingenomen... De gevolgen laten zich raden. 's Middags vertrekken we naar David's Fall, deze waterval stort in een diepe kloof en verdwijnt onder de grond. Hier vlakbij bevindt zich een Tibetaans dorp. Veel Tibetanen hebben een eigen souvenirwinkel waardoor ze in hun eigen onderhoud kunnen voorzien. Omdat ze overal hetzelfde verkopen, heb ik het snel gezien en maak een wandelingetje door het dorp.
Eenmaal terug in het hotel gaat bijna iedereen shoppen en er worden veel souvenirs ingeslagen. Param Jeet is vandaag jarig en als verjaardagscadeau bieden we hem een gratis vlucht boven de Himalaya aan. Hij vindt het helemaal fantastisch en weet niet hoe hij ons moet bedanken.
We eten weer erg lekker, een soort lasagne met uiensoep vooraf.

Woensdag 27 okt.
sadhu's Durbar Square Zodra we afscheid hebben genomen van Baba en familie, vertrekken we naar Kathmandu. Ik ben nog super-duf, dus ik maf nog een tijdje door in de bus. Het is ongeveer 230 km. naar de hoofdstad, dus daar is alle tijd voor. Rond 16.00 komen we aan. We gaan met z'n allen zo snel mogelijk richting centrum, het zal namelijk niet zo lang meer duren voor de zon onder gaat. Op en rond Durbar Square zien we prachtige pagodes en tempels, sadhu's, en alle gebouwen en huizen zijn versierd met prachtig houtsnijwerk. Ik waan me een aantal honderd jaar terug in de tijd, er hangt hier ook echt een fantastische sfeer. Het is uiteraard chaotisch, maar absoluut niet te vergelijken met India. Het is gewoon hartstikke gezellig! Zoals verwacht gaat de zon snel onder, dus helaas niet veel mooie foto's.

de KumariDe meeste indruk maakt het paleis van de Kumari. Hier leeft een jong meisje dat als godin wordt vereerd. Ze wordt zelfs door de koning vereerd en verlaat haar woning maar een keer of vijf per jaar. De Kumari verschijnt heel even voor ťťn van de vensters, met een trieste blik in haar ogen. Ik kan me niet voorstellen dat ze gelukkig is. Foto's maken is verboden. Op een gegeven moment laat Douwe ons los in Kathmandu. Met z'n drieŽn besluiten we er op uit te gaan. Als meisje is het niet echt verantwoord om alleen te gaan, helaas... Op het marktplein laat ik mijn afdingtalent erop los en ik koop een mooie zilveren armband, niet voor de gevraagde 600 rupees, maar voor slechts 150 rupees. Hier ben ik toch wel ťrrug trots op. Nu nog een leuk souvenir voor thuis. Maar helaas, behalve een uitgebreide collectie afgodsbeelden is 't niet veel soeps.



We beklimmen een pagode en hebben een fascinerend uitzicht over het centrum van de stad; het krioelt er van de mensen, heilige koeien, honden en riksja's. Al snel is het helemaal donker. Als we een tijdje door de sfeervolle straatjes hebben gelopen en onze ogen en oren goed de kost hebben gegeven, willen we wel weer terug naar ons hotel voor het diner en de dagsluiting. Hoezo de weg kwijt?? We hebben wel een visitekaartje van het hotel bij ons, met op de achtergrond een plattegrondje, maar probeer daar maar eens wijs uit te worden temidden van deze chaos. We besluiten om een riksja te nemen, dat is nog hartstikke leuk ook. Al snel blijkt echter dat we met z'n drieŽn toch te zwaar zijn, en op dit moment zie ik mijn kans schoon... Ik stap in een andere riksja, zo goed en zo kwaad uitleggend waar ik moet zijn. Het lijkt er zowaar op dat de riksjarijder me helemaal begrijpt. Ik leun achterover en geniet. Hier zit ik dan, helemaal alleen, overgeleverd aan deze fantastische stad in Nepal. Ik kijk achterom, m'n groepsgenoten zijn nergens meer te bekennen...
Op een gegeven moment ontwaak ik uit deze shock-toestand en bedenk dat ik het wel erg lang vind duren nu. De riksjarijder moet zelfs een aantal keer afstappen om de weg te vragen! Ik mag niet ontkennen dat ik toch wel een soort van opgelucht ben als we stoppen voor het hotel... Ondertussen ben ik al helemaal ingewijd in de gebruiken en gewoonten van dit land, vandaar dat ik standvastig blijf als de riksja-man probeert meer rupees van me los te peuteren. Hij lijkt nog niet door te hebben dat mijn 'nee' ook daadwerkelijk nee is, wat ik oplos door koelbloedig het hotel in te lopen. En het werkt.


<---India deel 2       Lees hoe de reis verder gaat naar de Mount Everest --->

 Home Page  Reisverhalen  Deals  Hotelreserveringen  Landeninfo  Reisboeken  Tips  Help