Om 12.05 uur vertrekt het vliegtuig dat ons via Kopenhagen naar Hong Kong zal vliegen. Voor de fiets moet flink betaald worden: Fl. 120,= per fiets voor een enkele reis. Wij hadden rekening gehouden met de helft.

In Kopenhagen blijkt dat er bij het inchecken in Amsterdam iets mis is gegaan. Op de Boarding Pass van Ivo is geen stoelnummer vermeld. Als we dit melden bij een Balie worden we meteen voorzien van een nieuwe plaats: Business Class! Na een glas champagne, prima eten en veel slapen in een ruime stoel landen we 12 uur later op Kai Tak International Airport in Hong Kong.

Amuy, een Chinese uit Breda die voor 3 maanden in Hong Kong is, wacht ons op. Meteen als we het vliegveld uit zijn slaat de benauwde hitte in ons gezicht. Amuy belt voor ons een 'taxibusje', het blijkt gewoon een vrachtwagentje te zijn. Ik ga met Amuy voor in de airconditioned cabine zitten, Ivo zit achter in de bak te zweten bij een temperatuur van 40° C.

We rijden naar Nathan Road. Daar gaan Ivo en Amuy een kamer zoeken waar we 2 nachten kunnen slapen. Ik wacht midden op Nathan Road met de bagage en de fietsdozen, ik trek heel wat bekijks.

Ivo heeft een kamer weten te bemachtigen in Chungking Mansions, een 15 verdiepingen tellend flatgebouw waar mensen wonen uit alle windhoeken van de wereld. We hebben een kamertje op de 12e verdieping met 2 kleine bedjes, een badkamertje en gelukkig een goede airconditioning. De fietsen kunnen maar net binnen. Dit hokje kost HK$ 380,= ca. Fl. 100,=. Voor een stad als Hong Kong, een van de duurste steden ter wereld, een schijntje.

We nemen vlug een douche en gaan de stad in. Hong Kong bestaat uit 2 delen: Kowloon; het Aziatische stadsdeel op het vaste land, en Hong Kong Island; het westerse stadsdeel. Ons 'hotel' ligt in Kowloon en Nathan Road is de belangrijkste straat in dit gebied. De straten in Kowloon tellen bijna alleen maar winkels en restaurants. In een echt Chinees restaurantje gaan we wat eten. Van de Chinese menukaart word ik niet veel wijzer, gelukkig treedt Amuy op als tolk. Daarna gaan we naar de kade met het fantastische uitzicht op Hong Kong Island. Dit is New York in het klein, maar The Big Apple kan aan dit uitzicht niet tippen. Hier kan ik uren van genieten en vanavond komen we hier zeker terug voor Hong Kong by night.

Hong Kong is een enorme drukke stad. Het links rijdende verkeer rijdt bumper aan bumper en het barst er van de knalrode taxi's en de dubbeldeks bussen. Op de trottoirs is het één mensenmassa. In een boekenzaak kopen we 2 landkaarten die we nodig zullen hebben voor onze fietstocht.

Fietsend Hong Kong verlaten zal erg moeilijk worden vandaar dat we besluiten om maar met de boot naar China gaan. Bij een Tourist Office boeken we de boot van Hong Kong naar Guangzhou (Canton) voor as. zondag.

Kowloon hangt vol met reclameborden, op verschillende plaatsen kan er werkelijk niet één meer bij. 's Avonds geeft dit een prachtig gezicht. Elke straat is een zee van neonlicht afkomstig van de reclameborden.

Het uitzicht op Hong Kong Island by night is opnieuw geweldig. Na een uur genieten met een paar blikjes bier lopen we terug naar onze kamer. Na een korte nacht en een hele lange dag zijn we wel aan wat slaap toe.

Om 10.00 uur hebben we met Amuy afgesproken op Hong Kong Island. Na een Amerikaans ontbijtje lopen we door Central District. Het is 11.00 uur en het is al vreselijk heet. Het is ruim 30° C en de luchtvochtigheid is ca. 90%, het zweet stroomt naar beneden. We lopen tussen de wolkenkrabbers van Central District. Om de hitte te ontvluchten gaan we een groot winkelcentrum in dat uiteraard voorzien is van airconditioning. we gaan naar de 40e verdieping van dit gebouw waar we op de bibliotheek een mooi uitzicht hebben over Hong Kong.

We nemen de metro naar Sheung Wan. Dit is een typisch Chinese wijk met kleine smalle straatjes met winkels waar je alles kunt kopen wat eetbaar is. Hier lopen we echt door de Aziatische wereld: verkeersagenten midden op een druk kruispunt, een overdekte markt met allerlei soorten groenten en fruit, slagers waar complete varkens op de grond worden uitgebeend, en vooral veel, heel veel mensen.

Na Shueng Wan lopen we naar de tante van Amuy. Zij woont in een luxe appartement op de 26e verdieping in Hong Kong Island. Een dergelijke woning kost ca. 5 miljoen, maar dan heb je wel een prachtig uitzicht over de stad.

Hong Kong Island is tegen een heuvel gebouwd. Een van de attracties is Victoria Peak; een berg met een fantastische view over Hong Kong. We gaan met een treintje bijna loodrecht naar boven. Daar aangekomen treffen we het niet, we zitten midden in de wolken en zien dus helemaal niets van de stad. In de hoop dat de mist nog optrekt lopen we door de toeristische winkeltjes op Victoria Peak. Maar de mist wordt alleen maar erger en na 2 uur wachten stappen we maar in het treintje naar beneden. Over 3 weken, als we weer terug zijn in Hong Kong, zullen we opnieuw naar boven gaan.

We nemen afscheid van Amuy en gaan terug naar onze kamer om de fietsen in elkaar te zetten. Bij het inpakken is mijn stuur zo vaak gedraaid dat mijn rem- en versnellingskabels helemaal in de knoop zitten. Na lang puzzelen hebben we het weer in orde. Verder zijn beide fietsen O.K.

We eten in een echt Chinees restaurant en doen boodschappen voor onderweg in een supermarkt. Met de eigenaar van onze kamer spreken we af dat we over 3 weken terug komen en dat hij onze fietsdozen bewaart.

Om 06.00 uur loopt de wekker af. We pakken onze spullen in en tuigen de fiets op. Aangezien we geen tent, slaap- en kookspullen bij hebben houden we slechts 2 kleine tassen over. Met veel moeite kunnen we met de fietsen in de lift, er kan geen muis meer bij. Het is zondagmorgen 06.45 uur en er is al volop leven op straat. We fietsen over Nathan Road, aan de linker kant van de weg, naar de bootterminal. De geplande foto's schieten er bij in, dat doen we wel als we hier terug komen.

Hong Kong mag dan sinds 1 juli 1997 weer bij China horen, we moeten nog wel door de douane. Voor onze fiets moet weer betaald worden: HK$ 50,= per fiets. Na veel vragen en lang wachten zitten we eindelijk op de goede boot naar Guangzhou. Om 08.15 uur verlaten we Hong Kong en vetrekken we richting China.

Om 12.00 uur zijn we in Guangzhou. Tot onze verbazing moeten we hier opnieuw betalen voor onze fietsen. We hebben weinig keuze: ¥ 40,= per fiets (ca. Fl. 10,=).

Guangzhou, oftewel Canton, is een metropool met miljoenen inwoners. We zitten meteen midden in de stad. Het is ontzettend druk op straat, veel taxi's, stinkende vrachtwagens, oude brommers, heel veel fietsers en verder alle andere vervoermiddelen waar wielen onder zitten die maar te bedenken zijn. Alles rijdt dwars door elkaar heen, van voorrang hebben ze hier nog nooit gehoord. We vallen hier uiteraard enorm op, met onze moderne fiets en opvallende kleding, iedereen kijkt ons na. De wegen zijn redelijk geasfalteerd, we moeten wel goed uitkijken waar we rijden want sommige stukken zijn een en al gat en kuil.

We hebben slechts een klein plattegrondje, daarmee zullen we deze miljoenenstad moeten doorkruisen. Gelukkig staan de straatnamen zowel in het Chinees als in het Engels vermeld, dat maakt het iets makkelijker. De weg vragen aan iemand haalt weinig uit, niemand spreekt hier Engels. Het enige wat we kunnen doen is op de kaart aanwijzen waar we naar toe willen. Als we aan één Chinees de weg vragen staan er meteen 10 andere spleetogen om ons heen die ons van dichtbij willen bekijken. Wonder boven wonder worden we nog de goede kant op gewezen ook, en zonder ook maar één keer fout te rijden komen we op de goede weg terecht naar Sanshui.

Kaart lezen valt hier uiteraard niet mee. Op onze Engelse kaart weten we waar Sanshui ligt, als we dit vergelijken met onze Chinese kaart weten we ongeveer welke tekens Sanshui in het Chinees heeft. Deze tekens kunnen we dan weer terug vinden op de verkeersborden. Het is even wennen maar het werkt wel.

De weg waar we nu op rijden is voor fietsers eigenlijk ongeschikt. Het is een drukke vierbaans weg met aan beide kanten veel bebouwing; aan de stad Guangzhou lijkt geen einde te komen. We fietsen op de vluchtstrook die bezaaid ligt met stenen, glas, zand en allerlei rotzooi. Soms zijn er zelfs onverharde stukken van 1 km lang. Voor lek rijden hoeven we niet bang te zijn, dat is op een moutain bike met goede banden haast onmogelijk, maar op een racefiets zouden we hier niet ver komen.

Na elke kruising vragen we voor de zekerheid of we nog goed zitten: SANSHUI!!?? roepen we dan een Chinees toe en wijzen we de weg af waar we naar toe gaan. Als we na 3 keer vragen steeds een bevestigend JA krijgen, vertrouwen we er op dat we goed zitten.

Op deze weg fietsen is echt geen pretje. Er is geen bal te zien, de weg is erg slecht en het ergste van alles is het verkeer dat ons passeert. Zware oude vrachtwagens die grote zwarte rookwolken achterlaten. Het is te hopen dat dit niet al te lang gaat duren.

Het is vandaag weer bloedheet, dus we moeten veel stoppen om koel drinken te kopen. Telkens als we ergens stoppen loopt de bevolking uit om naar "twee blankhuiden in een raar pakje" te kijken. Er staat altijd minimaal 10 man om ons heen die allemaal even in onze remmen moeten knijpen en aan onze banden moeten voelen.

Na 50 km stof en uitlaatgassen happen vinden we het wel voldoende en gaan we op zoek naar een hotel. We zitten nog steeds in een dicht bevolkt gebied dus een hotel moet geen probleem zijn. We hebben een Chinees vertaalboekje bij waarin alle belangrijke en nuttige woorden staan vermeld, zowel in het Engels als in het Chinees. Als we in dit boekje het woord 'Hotel' aanwijzen stuurt iedereen ons dezelfde richting op, maar er is nergens een hotel te bekennen. Na nog verschillende keren vragen komen we eindelijk een groot luxe hotel tegen. We zijn zeiknat van het zweet, we zien zwart van de uitlaatgassen en barsten van de dorst en de honger. Lang twijfelen we dus niet over dit veel te luxe hotel. Voor 'maar' ¥ 230,= (Fl. 60,=) hebben we een super-de-luxe kamer.

Na een verdiende douche lopen we Sanshui in om te gaan eten. We gaan een restaurant binnen waar we de enige gasten zijn. We krijgen een apart kamertje speciaal voorzien van airconditioning. De eigenaar van het restaurant komt uit Singapore en spreekt zowaar een beetje Engels. We krijgen vette mie met groente en vlees. Aangezien met stokjes eten een hele kunst is hebben we ons eigen bestek meegenomen, dat eet heel wat makkelijker. Als we terug lopen richting ons hotel komen we een echt terras tegen, en een koude fles bier gaat er wel in na deze dag. Onder het toeziend oog van het hele terras drinken we een paar flessen bier op. Dat kost hier bijna niets; ¥ 10,= voor 2 flessen van 0,75 cl (Fl. 2,50). Met handen en voeten leggen we uit waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan. Niemand spreekt Engels, dus het enige communicatiemiddel dat we hebben is ons Chinees vertaalboekje. Om duidelijk te maken dat we uit Nederland komen moet ik de hele wereld tekenen en ons landje aanwijzen, ik heb niet het idee dat ze me nu begrijpen. Na nog een paar flessen bier strompelen we terug naar het hotel.

Met een houten kop worden we om 10.00 uur wakker. Na een paracetamol een douche en een koude Cola voel ik me al iets beter. Voor ons ontbijt gaan we weer naar het restaurant waar we gisteren ook gegeten hebben. We krijgen een flink bord soep met vlees, groente en mie erin. Met stokjes eten heb ik nog steeds niet onder de knie en mijn bestek ben ik gisterenavond op het terras blijkbaar verloren. Dus nu moeten we samen met één vork en één mes doen.

Om 12.30 uur rijden we opnieuw de brede stinkweg op richting Zhaoqing. Het is weer snikheet en na een paar kilometer fietsen zijn we weer kletsnat van het zweet, dat wordt weer veel Cola drinken dus. Elke keer als we iets te drinken of te eten kopen hebben we een stuk of 10 Chinezen om ons heen staan die ons met open mond aanstaren. Voor de meeste Chinezen zijn wij de eerste blanken die ze zien, en dan nog wel op een fiets!

Langzaam maar zeker laten we de drukte van Guangzhou achter ons. De verkeersdrukte neemt wat af en de omgeving wordt mooier. Voor het eerst zien we het echte Chinese platteland; uitgestrekte rijstvelden. Het land bewerken gaat hier nog op de ouderwetse manier, met landbouwwerktuigen die door grote stieren worden voort getrokken. We staan dan ook niet verbaast te kijken als er vlak voor onze neus een grote kudde stieren de weg oversteekt.

Waar we ons onderweg veel over verbazen is wat Chinezen allemaal op een fiets kunnen vervoeren. De bagagedrager van een oude krakkemikkige fiets bouwen ze helemaal vol met allerlei rotzooi tot wel 2 meter hoog! Soms zijn ze zo zwaar beladen dat ze de fiets nauwelijks onder controle kunnen houden. Als hij omvalt ligt de hele weg bezaaid met hout, stenen oud ijzer, groente, fruit etc. Sommigen rijden op een fiets die beladen is met houten latten van wel 5 meter lang, ze kunnen nauwelijks een bocht maken.

Op onze landkaart wordt vlakbij Zhaoqing met een sterretje een bezienswaardigheid aangegeven: 'Seven star crags'. Over een hele slechte weg komen we bij een meertje uit met een eilandje en wat bebossing er omheen. Aan de souvenier-tentjes te zien zou het dit moeten zijn, maar er is geen bal te zien. Omdat het moet maken we maar een foto, die is het niet eens waard om in te plakken.

We vervolgen onze weg naar Zhaoqing, dat is nog een paar kilometer. we vinden snel een goed, en goedkoop hotel (¥ 148,= oftewel Fl. 35,=).

Nadat we het zwart van ons lijf hebben af gewassen gaan we naar een restaurant. Met ons onmisbare vertaalboekje bestellen we, onder groot vermaak van een stuk of 6 Chinezen, een goed bord nasi.

In de straatjes van Zhaoqing komt het leven pas in de avond op gang. Alle winkels zijn open en er is een markt waar we ons fruit en water voor de volgende dag kopen. In een supermarkt koop ik een nieuw mes en vork, dat eet wel zo gemakkelijk. Na een fles bier op een terrasje gaan we terug naar het hotel.