Als we na een smakeloos ontbijt (een bord vette mie met niets er in) willen vertrekken merken we dat het regent. Na een kwartier wordt het droog en rijden we Zhaoqing uit. Erg ver komen we niet want na ongeveer 5 kilometer begint het te stortregenen. We schuilen onder een afdak bij een groentestalletje, en maken een 'praatje' met de eigenaar. Het valt met bakken uit de hemel en binnen de kortste keren staat de straat helemaal blank.

Na twee uur wachten wordt het eindelijk droog en kunnen we weer vertrekken. We rijden door een iets heuvelachtiger gebied dan de voorgaande dagen, maar veel stelt het nog niet voor. De drukte ligt nu voorgoed achter ons, we fietsen nu door de plantages en rijstvelden. Elke 15 kilometer komen we wel een gehucht tegen waar we weer Cola en water kunnen kopen, want ondanks die stortbui van vanmorgen is het weer snikheet. In China bestaan maar twee seizoenen; een droog- en een regenseizoen, de temperatuur is eigenlijk altijd hetzelfde: onafgebroken heet. Het regenseizoen is nu net voorbij, maar af en toe krijgen we nog wel een tropische bui te verwerken.

We rijden op een brede weg met aan de linkerkant de Xi Jiang River en rechts grote rijstvelden. Soms worden we ingehaald door een kleine tractor met een enorme lading zand of stenen achterop. Veel harder dan 35 km/u gaan ze niet, dat is een ideale snelheid om achter te stayeren. Zo schieten de 102 km naar Deqing in ieder geval een beetje op, want dat is in deze temperatuur een hele afstand.

In Deqing vragen we aan de hand van ons boekje naar een hotel, we blijken er pal tegenover te staan. Onder veel belangstelling 'checken we in'. We krijgen een smerige kamer met twee zachte matrassen die ongeveer een halve meter te kort zijn voor ons. De badkamer heeft een hang-WC die verschrikkelijk stinkt, en er hangt een sproeier aan de muur wat de douche voor moet stellen. Dit is dus een echt Chinees hotel. Het stelt niet veel voor maar het kost ook niet veel: ¥ 80,= per nacht (Fl. 20,=). In de stank van de WC nemen we een koude douche, daarna gaan we eten in een restaurant naast het hotel. 's-Avonds is er in dit stadje niet veel te beleven, dus we zijn al snel weer terug op onze kamer. Daar blijkt dat de bagagedrager van Ivo gebroken is, met wat tape is dat snel hersteld.

Om 09.00 uur verlaten we ons bouwvallige hotel. Na een goed ontbijt (opnieuw noodle-soep) in hetzelfde restaurant als gisterenavond vertrekken we. Het is gelukkig niet meer zo benauwd warm als de voorgaande dagen, het is goed fietsweer. We komen zowaar twee andere fietsers tegen. Helaas zien we ze te laat en kunnen we niet stoppen om ze te spreken. Jammer, dit zijn de eerste westerlingen die we weer zien in 4 dagen. We fietsen nog steeds langs de Xi Jiang River, een nagenoeg vlakke weg waar niet erg veel te zien is.

Om 13.30 uur zijn we al in Wuzhou, een grote stad waar een hotel vinden geen probleem is. We komen terecht bij een gloednieuw hotel waar we een luxe kamer hebben voor ¥ 300,= (Fl. 75,=). Voor Chinese begrippen is dat verschrikkelijk duur, maar een dergelijk hotel kost in Europa wel FL. 250,= per nacht, dus eigenlijk valt het wel mee. De fietsen mogen niet mee op de kamer, we laten ze beneden achter bij de balie.

Over twee weken zullen we weer terug komen in Wuzhou, op onze terugweg naar Hong Kong. We zullen dan weer dezelfde weg moeten nemen naar Guangzhou. Die weg is niet erg interessant, en eigenlijk ongeschikt om op te fietsen. Om die weg ook nog een keer op de terugweg te nemen, daar hebben we weinig zin in. Vandaar dat we besluiten om dan maar met de boot terug naar Hong Kong te gaan. We hebben vanmiddag nog ruim de tijd om alles uit te zoeken voor die boottocht, dan hoeven we dat over twee weken niet meer te doen.

In het hotel vertellen ze ons in heel gebrekkig Engels dat de boot om de dag vertrekt en ongeveer Fl. 100,= kost. Hij vertrekt om 08.00 uur 's morgens en zal om 16.00 uur in Hong Kong zijn. Kaartjes kopen we wel over twee weken.

In het centrum van Wuzhou kopen we wat fruit, en een Chinese landkaart van de provincie waar we ons nu bevinden: Guangxi. Op de terugweg naar het hotel neem ik een riksja, daar moet ik tenslotte ook in gezeten hebben. Ik voel me eigenlijk knap belachelijk, ik fiets zelf meer dan 1.000 km door China en deze ene kilometer naar het hotel laat ik me fietsen! Ik laat me ook maar niet pal voor het hotel afzetten, dat zou helemaal erg zijn!

In de badkuip wassen we onze stinkende fietskleren en om 20.00 uur gaan we opnieuw de stad in om te eten. Het is barstens druk op straat, het is overal markt en alle winkels zijn open, maar een restaurant is er niet te vinden. Na een uur zoeken lopen we een Karaoke-bar binnen, hier kunnen we eindelijk eten, en hoe! We bestellen een bord nasi met groente en vlees. Er komt een Chinese bij ons aan tafel zitten, ze is straal bezopen! Het enige Engels wat ze kent is: I don't know, I'm sorry en Kiss me!!! Ze schreeuwt de hele tent bij elkaar (wij zijn trouwens de enige gasten). Ze houdt steeds mijn hand vast en drinkt zelfs mijn bier op! Als ze naar het bier van Ivo wil kruipt ze bijna over de tafel, hij drinkt het maar snel op. Dan pakt ze een volle theepot en schenkt die leeg op de grond daarna gooit ze hem in duizend stukken tegen de muur kapot. Nu wordt het geloof ik tijd om te gaan voor ze gekkere dingen gaat doen. We rekenen ¥ 50,= af en lopen terug naar het hotel. Op de 20e verdieping is een grote discotheek. Als we daar binnen komen staart de hele zaal ons aan. We bestellen 2 blikjes bier (¥ 20,= p/st!) en worden 10 keer ten dans gevraagd, dat slaan we maar af. Om 23.30 uur stroomt de disco leeg, ze gaan al sluiten.

Bijna naast ons hotel ontbijten we op straat. We rijden de stad uit over een enorme slechte weg. Lange stukken onverharde weg met veel losse stenen en zand, gelukkig zijn we op de mountain bike! Als er dan eindelijk een stuks geasfalteerd is, dan zit de weg vol gaten en kuilen.

Als we Wuzhou verlaten rijden we meteen in een bosrijk en heuvelachtig gebied. Gelukkig wordt de weg ook een stuk beter, dus wat willen we nog meer. We krijgen een paar pittige beklimmingen te verwerken; het echte fietsen gaat nu pas beginnen. We rijden door een typisch Chinees landschap, elke vierkante meter horizontale grond wordt hier gebruikt voor landbouw. We hebben nog geen meter gefietst zonder mensen te zien. Chinezen zitten werkelijk overal; ze werken op het land of aan de weg, soms zitten ze zelfs hoog in een boom. Allemaal kijken ze ons na en groeten ons door het enige Engelse woord te roepen dat ze kennen: Hello!! Wij zitten dus de hele dag te zwaaien en te groeten op de fiets.

Voor het eerst komen we schitterende bergen tegen die beginnen te lijken op het Karst-gebergte bij Guilin. Dat belooft nog wat, want dit is pas het begin.

Om 15.00 uur zijn we in Xindu. Na slechts één keer vragen zijn we al bij een hotel; we leren het al. Het lijkt er op dat wij de eerste westerse gasten zijn in dit hotel. De hele familie komt even kijken naar de twee buitenaardse wezens op een fiets.

Voor maar ¥ 40,= per nacht (Fl. 10,=) krijgen we weer een smerige kamer met de spinnen tegen het plafond. Na een half uur wordt er op de deur geklopt. Er komen 6 mannen binnen waarvan twee in uniform: Politie! Heel langzaam en woord voor woord zegt er een: 'I am a Chinese police officer', dat is het enige Engels dat hij kent. Hij haalt een boekje te voorschijn waarin hij, net als wij dus, aanwijst wat hij wil weten. Waar komen we vandaan, waar gaan we naar toe, hoe lang blijven we in Xindu, hoe lang zijn we al in China en wanneer gaan we weer naar huis? Hij bekijkt ons paspoort en visum en als alles in orde blijkt te zijn gaan ze weer weg.

Als ik een kwartier later goed en wel onder de douche uit ben wordt er opnieuw geklopt. Daar zijn ze weer, deze keer maar met tweeën. We krijgen een formulier waarop we al onze persoonlijke gegevens moeten invullen. Dan wijst hij in zijn boekje een zin aan dat wij niet ongeorganiseerd in China mogen reizen. Daarvoor moeten we een 'travel permit' hebben, en die hebben we niet. We moeten morgenvroeg maar met de bus verder naar Yangshuo. Daar hebben wij uiteraard weinig zin in. We maken duidelijk dat ons visum ons 'Travel Permit' is en dat we morgen op de fiets verder gaan. Hij overlegt even met zijn collega en dan wijst hij in z'n boekje aan: 'have a safe trip, watch your belongings and lock the door'. Dankzij ons vertaalboekje (onze survival kit) gaan morgen dus gewoon fietsen. Zonder dat boekje zouden we nu op het politiebureau zitten.

Tegenover het hotel gaan we een restaurant binnen. Op onze gebruikelijke manier bestellen we wat te eten, en binnen 5 minuten staat het op tafel. Een bakje rijst met een schaal vlees, saus en groente. Het smaakt zo goed dat we besluiten om nog maar een keer te bestellen. Vanuit de keuken komt een vrouw door het restaurant gelopen met twee levende kakelende kippen. Ik denk niet dat die nog drie minuten hebben geleefd!

We lopen nog even door de straten van Xindu, maar er valt weinig te beleven. We kopen wat fruit en iets te drinken en gaan terug naar het hotel.

Over een erg slechte weg verlaten we Xindu. Het landschap is niet erg Chinees meer. We rijden door een bergachtig gebied wat net zo goed Frankrijk of Italië zou kunnen zijn. We zweten ons in de hitte tegen de bergen op. Na 30 km komt in de verte het Karst-gebergte in zicht. Een onvoorstelbaar mooi heuvelachtig landschap, dat door de hitte in nevels is gehuld.

Het is de bedoeling om in Babu na 70 km een hotel op te zoeken, volgens de kaart is dat een behoorlijke plaats. Voor we er erg in hebben zijn we Babu echter al gepasseerd zonder ook maar een hotel, of wat er op lijkt, gezien te hebben. Er zit niets anders op dan nog 30 km verder te rijden naar Zhongshan. We kopen Cola, water en een paar appels, hier moeten we het een uur mee kunnen redden. Ik verbaas me er elke dag over dat we met betrekkelijk weinig eten toch een behoorlijke afstand af kunnen leggen. Na 's morgens een matig ontbijtje, eten we onderweg niet meer dan een paar appels, peren en bananen. Door de hitte hebben we ook weinig trek in eten, daar is trouwens ook nauwelijks gelegenheid voor langs de weg. Het belangrijkste in deze temperatuur is dan ook drinken, op een dag als vandaag drinken we zeker 5 liter water en een liter of 2 Cola. Alles wat we hier te drinken kopen is wel ver over de houdbaarheidsdatum heen, maar er zijn ergere dingen, zeker als je dorst hebt.

In Zhongshan moeten we ver van de doorgaande weg af voordat we een hotelletje gevonden hebben. Voor opnieuw ¥ 40,= hebben we weer een nacht onderdak.

Nadat we onze stinkende fietskleren hebben verruild voor een gewone korte broek en een, ook niet al te fris, T-shirt, lopen we naar het centrum van dit stadje. Het eerste wat opvalt als we hier over straat lopen is de afschuwelijke stank die we af en toe tegen komen. Het is net of er ergens een dode hond ligt weg te rotten. Er ligt ook overal afval van groente en fruit op straat en er liggen zelfs hele hopen vuilnis; geen wonder dat het hier zo stinkt. We lopen naar een groot plein waar we een restaurant hopen te vinden. We gaan een zaak binnen waar een grote vitrine binnen staat met, zo op het eerste gezicht, prima eten. We kunnen zelf aanwijzen wat we willen. Dat wordt voor het eerst in zes dagen weer een keer goed en veel eten. We krijgen een flink bord waarop we een stuk of drie gerechten op laten scheppen, het lijkt wel een buffetrestaurant! De eerste hap die ik neem is ook meteen de laatste, alles op m'n bord is ijskoud! Alleen de rijst in een apart bakje is nog een beetje lauw. Koude en harde peulen, kleffe koude saus, bot met een heel klein beetje koud vlees, het is niet te vreten! We drinken ons bier op, dat smaakt wel, en vertrekken.

We kopen maar een pak koekjes en gaan op een terras zitten. Er staan kraampjes op het terras waar ze werkelijk alles verkopen wat eetbaar is, ze maken het ter plekke voor je klaar. Vissekop, nieren, kippeklauwen, hart, eendekop etc. Doe ons maar 2 bier!

Dat karaoke een grote hobby is van de Chinezen dat wisten we al, maar hier in Zhongshan beoefenen ze het gewoon midden op straat. Een grote TV met een paar flinke speakers en twee Chinezen die keihard en goed vals mee blèren.

Op een volgend terras moeten we er zelf aan geloven. We krijgen beide een microfoon en moeten 'Happy Birthday' zingen. We zingen en roepen van alles, maar geen 'Happy Birthday', dat verstaat toch niemand! Als dank krijgen we nog twee flessen bier ook!

We gaan weer verder en komen terecht bij een terras met stuk of vijf Chinezen. Met veel handen en voeten werk en een heel klein beetje Engels zitten we tot twee uur 's nachts buiten. Onder het genot van een paar flessen bier eet ik nog een half bord slakken leeg, zo heb ik toch nog warm gegeten.

Om 11.00 uur heeft Ivo zijn kater uitgeslapen en na een goed ontbijt verlaten we 'stinkstad' Zhongshan. Het is weer een hete dag vandaag, gelukkig gaat het veel valsplat naar beneden. We rijden door een gebied dat echt onbeschrijfelijk mooi is. Om hier te fietsen dat is pas echt genieten, we kijken onze ogen uit! Aan beide kanten van de weg liggen grote rijstplantages met op de achtergrond dat fantastische Karst-gebergte.

In een klein plaatsje dat we passeren is het markt. Het is onvoorstelbaar druk op straat, we kunnen er nauwelijks door en staan bijna stil. Als we de grote drukte voorbij zijn kopen we wat fruit en een koude Cola. Als we vragen waar we de kroost en het lege blikje kunnen laten, gebaren ze dat we het maar op de grond moeten gooien, vandaar dat het overal zo'n puinhoop is op straat. Om het goede voorbeeld te geven gooien we het maar in een doos met wat andere rotzooi.

Vooraf heb ik uitgeteld dat na ongeveer 70 km Pingle in zicht zou moeten komen. Nergens staan echter plaatsnaambordjes waaruit we zouden kunnen afleiden waar we precies zijn. Om het aan iemand te vragen heeft ook weinig zin, die zegt toch wel: 'Ja'. Het is trouwens best mogelijk dat als we op onze Chinese kaart een plaatsnaam aanwijzen, dat we te maken kunnen hebben met een analfabeet, dat schiet dus helemaal niet op.

Na nog 25 km, waar we niet op gerekend hadden, komen we in Pingle. We fietsen de hele stad door voor we bij een hotel zijn. We moeten maar liefst ¥ 130,= betalen voor een kamer (Fl. 30,=)!

In het restaurant naast het hotel gaan we om 19.00 uur eten. We krijgen een klein bakje rijst met een beetje vlees, dat is niet genoeg. Met heel veel moeite krijgen we uitgelegd dat we nog wat lusten. Ik moet mee de keuken in om aan te wijzen wat we willen. Er staan 6 aquaria met grote vissen en slangen erin. In een stenen bak springen de kikkers en padden omhoog, en aan vleeshaken hangen compleet gevilde eenden te wachten op consumptie. Ik loop op de eend af in de veronderstelling dat het een kip is, maar bij het zien van de kop met snavel schud ik afkeurend en probeer duidelijk te maken dat we dat niet willen. Blijkbaar ben ik toch niet duidelijk genoeg geweest want binnen 5 minuten ligt diezelfde eend in zijn geheel bij ons op tafel. We geven de eend terug en bestellen maar een bord fruit.

Dat Chinezen het niet zo nauw nemen met tafelmanieren blijkt wel aan de tafel naast ons. Er zitten 6 Chinezen te eten, en hoe! Ze slurpen de soep op, ze spugen op de grond, ze boeren en alle afgekloven botten en ander afval gooien ze op de grond. Na afloop is het één grote bende rond de tafel. De grond ligt vol met etensresten, dat schijnt hier normaal te zijn.

Zolang we al in dit restaurant zijn, zit er constant een Chinees in uniform bij ons aan tafel. Hij spreekt geen woord Engels maar blijft op zijn gemak toekijken hoe wij met mes en vork aan het eten zijn. We blijken nog duur gegeten te hebben ook; ¥ 120,=, daar hadden we 3 nachten voor kunnen slapen!