Al om acht uur opgestaan om na het ontbijt te beginnen aan de zondagse fietstocht. Kwart over negen ontmoeten we Richard. De route loopt over een schitterende dirt road (Gundaroo Road) die in het begin nogal slecht is met veel wasbordachtig wegdek. Daarna wordt het wegdek echter snel beter en kan ook een aantal leuke actiefoto's maken.
In het historische plaatsje Gundaroo maken we een stop en genieten van een overheerlijke pizza met een flinke bak koffie. We bezichtigen het plaatselijke winkeltje met veel oude "troep" en maken een praatje met Wayne de bouwer van de tandem, die druk bezig is met het bouwen van zijn huis.

De terugweg verloopt vlot. Onderweg worden we nog aangevallen door een Magpie, een grote vogel, een soort kruising tussen een raaf en een ekster. Deze zijn in de broedperiode zeer aggressief en achtervolgen/pikken fietsers om het terratorium te beschermen. Vooral het gekrijs en de windverplaatsing door wapperende vleugels van deze MAD Pies is angstaanjagend. Na weer een fraai stukje onverhard in de buurt van Sutton dalen we af via de drukke Federal Highway naar Canberra.
Daar aangekomen ga ik alleen nog even de Black mountain beklimmen. Na een vier kilometer lang traject over fietspad en langs de universiteit kom ik aan de voet van de klim. Deze is vier kilometer lang en zeer onregelmatig en bevat toch wel smerig steile stukken.
Op de top bevindt zich de Telstra tower, vanwaaruit een machtig mooi uitzicht over de gehele omgeving zich uitstrekt. De omgeving is verrassend groen. Door regen en de koele temperaturen heeft de warme Ninjo wind nog geen kans gehad om de aarde te verschroeien. Op het plateau buiten de toren staat een stevige wind.
Op de terugweg rijd ik langs het meer en passeer ik het Parliament House en de National Library. In de Marsdenstreet heb ik bijna 100 kilometer op de teller staan.

Voor de planning van de volgende dagen ga ik samen met Denis op zoek naar een kaart van de omgeving. In het centrum is alles helaas gesloten, maar bij de buitensport zaak van Belconnen zijn we nog net op tijd om een goede kaart op de kop te tikken. De meeste kaarten hebben te weinig detail om te fietsen. De meeste dirt roads staan niet aangegeven en hoogte lijnen al helemaal niet. De wandelkaarten zijn echter weer veel te gedetailleerd. Gelukkig is er een speciale kaart van de bergen met hoogtelijnen en genoeg detail.
's Avonds blader ik een grote stapel wielerbladen van Denis door. Met name het artikel met Australisch toughest climbs heeft mijn grote interesse.Zo moet ik Mt Buller in Victoria met een hoogteverschil van 1550 meter in 16 kilometer (9,7% gemiddeld) en de Mount Heartbreak te Tasmanie (480 meter en 3,5 kilometer lengte) voor een andere keer laten. Wel staan de plaatselijke  Corin Dam Road en Mount Ainslie hoog genoteerd. Aanvankelijk had ik het plan  opgevat om drie of vier dagen in de buurt een rondje in de bergen met bepakking te gaan fietsen. Het weer is echter niet goed genoeg en de argumenten die Lenore en Dennis aandragen zijn ook zeer valide. De afstanden   tussen de plaatsen zijn erg groot, de rustige bergwegen bevatten veel dirt road en het wordt al om zes uur donker. Een driedaagse toer zou twee keer hetzelfde traject betekenen of een terugweg via een drukke saaie highway, hetgeen niet zo aantrekkelijk is.
Het rijden van een aantal dag etappes zonder zware bagage vanuit een zeer comfortabele standplaats is echter wel erg aantrekkelijk. Het besluit is daarna snel genomen om vanuit Marsdenstreet een aantal leuke tochten te maken.

Maandag 15 september Corin dam

Vandaag staat de zwaarste klim in de omgeving op het programma. Volgens het artikel is dit de "flavour of the month" met een stijging van 550 meter in 8 kilometer.
Na een uitstekend ontbijt met diverse soorten zoete broodjes start ik met de tocht. De aanloop gaat via het fietspadnet langs de Telstra tower over de Cotterroad. Plotseling hoor ik een een enorm gekrijs achter mijn rug. Een Magpie probeert mij aan te vallen. Het is een hardnekkige vogel, want hij achtervolgt mij enkele honderden meters. Ik probeer te versnellen maar het helpt geen moer. Het beest pikt mij zelfs in de nek! Uiteindelijk geeft het beest het op en kan ik ontsnappen. Dit is een wel zeer vreemde ervaring.

Naast achtervolgende vogels net als in de film Birds is er nog iets waar ik in Australie erg aan moet wennen en dat is het links rijden. Ik moet er telkens aan denken. Zeker op een rustige weg wil ik na een pauze nog wel eens aan verkeerde kant van de weg beginnen. Een tegemoetkomende automobilist schudt mij snel wakker en ik vlucht dan snel even de berm in.
De weg loopt langs het Tidbindella range, waar ik enkele foto's maak van kangeroes en emoes.
De weg naar Corin Dam valt mee en is niet zo steil. Na Gibraltar falls is het steilste gedeelte voorbij en word ik wederom achterna gezeten door een Magpie. Na de top op 1243 meter hoogte gaat het laatste gedeelte weer tweehonderd meter naar beneden naar het stuwmeer van de Corindam. Het is er vrij fris en na een korte lunchstop stap ik weer op de fiets.
De afdaling loopt vlot maar in Canberra moet ik nog twintig kilometer door de stad fietsen en het wordt na zes uur al snel donker. Navigerend in het donker is lastig, maar de verlichting op de fiets van Denis werkt uitstekend. Om kwart voor zeven kom ik na 146 kilometer met een gemiddelde van 19,8 km eindelijk weer in de Marsdenstreet aan.

Dinsdag 16 september Mount Franklin

Op de kaart ontdek ik een leuk weggetje naar een hoogpunt. Mount Franklin ligt op 1646 meter en er is een smal weggetje dat naar de top loopt. Dat betekent dus een hoogteverschil van ongeveer 1100 meter!
Ik volg de Coppens crosssing road, waar ik voor de vierde keer een Magpie van me af moet slaan. De weg gaat continu op en af en veroorzaakt al het nodige zweetdruppels. Na Uriarra crossing vervolg ik de weg richting Brindabella. Na een tweetal kilometer wordt de weg dirt. De weg is redelijk begaanbaar en zeer rustig. Dit is een echte ruige col. De Kangeroes springen hier in het rond en enkele anderen zijn aangereden en verspreiden een penetrante rottingsgeur.
Bij de kruising richting Brindabella is het nog zo'n tachtig kilometer naar Tumut. Dit was de eigenlijke weg die ik bij een meerdaagse tocht had willen doen. De weg is open maar het was de vraag geweest of ik in een dag helemaal tot Tumut was gekomen. De wegen door het Kosciusko park zijn echter wel gesloten.
Ik kies voor de weg naar Mount Franklin, maar ik weet eigenlijk al dat ik niet helemaal tot de top kan door rijden. Het is namelijk nog 25 kilometer naar de top en de teller staat al op 60 km. Ik besluit om nog een uur door te fietsen. De weg loopt langs de kam van de berg en stijgt langzaam. Na zeventig kilometer te hebben afgelegd op 1500 meter hoogte stop ik en keer ik weer om. De weg gaat niet veel verder omhoog en het is nog 15 kilometer naar de top van Mount Franklin. Dit zou dus nog zeker 30 km extra dirt road betekenen hetgeen minimaal 2 uur fietstijd vergt.
Tijdens de afdaling blijkt het dat ik een juiste beslissing heb genomen. Het weer slaat om en het begint langzaam te regenen en hagelen. Met een gangetje van vijftig dender ik naar beneden en kan ik ter nauwernood een overstekende Kangaroe ontwijken. Op het geasfalteerde gedeelte begint het steeds harder te regenen en ik ben blij met mijn nieuw aangeschafte Goretex jas. Door de stromende regen daal ik af en heb nu geen last van de Magpies. Mijn handen en voeten koelen echter snel af want ik heb mijn overschoenen en handschoenen niet meegenomen, waardoor ik nauwelijks meer kan schakelen. Het laatste stuk door Canberra verloopt weer in het donker en in half bevroren  toestand arriveer ik in de Marsdenstreet.
Een warme douche helpt mij weer op temperatuur te komen en een heerlijke maaltijd door Renee klaargemaakt brengt mij weer bij positieven.

Woensdag 17 september Mount Ainslie

Dit wordt een wat rustiger dagje. 's Ochtends beklim ik Mount Ainslie voor het mooie uitzicht op de stad. De klim is slechts drie kilometer lang en het kost mij zestien minuten om tot 843 meter hoogte te komen.
Na de afdaling bekijk ik het National War monument en fiets ik terug naar de Marsdenstreet.
's Middags word ik door Renee door de stad rondgeleid. Eerst regel ik een ticket met Greyhound (voor slechts $16) voor de volgende ochtend naar Sydney. We bezoeken de universiteit waar op dat moment gestaakt wordt tegen verdere bezuinigingen van de overheid. We komen zelfs op de nationale TV op het nieuws!
Vervolgens bezichtigen we de National Library waar Lenore echter net in een meeting is. Op een van de computers bekijken we snel alle homepages van de Krekkers en vergeten we een mailtje naar de Krekkers te sturen.
Daarna bekijken we de National Gallery, High Court en het Parliament house.
's Avonds na een heerlijk steak ben ik uitgenodigd voor de Pedal Power meeting waar Lenore en Denis hun Europa verhaal gaan vertellen. Ik dien als Exhibit A voor wat je kan overhouden aan zo'n trip. Voor je het weet heb je 15 Krekkers op bezoek.
Na een algemene opening waarin ieder zijn beklag kan doen over dingen die de fietsers bezig houden (ik was bijna op de proppen gekomen met het afschieten van elke Magpie die een fietser lastig valt) en toekomstige ritten beginnen Lenore en Denis hun story. Het verhaal is zeer boeiend, omdat ook mede tochtgenoten Elaine, Roy en Louise aanwezig zijn en het verhaal van hun commentaar voorzien. Dit is een mooie afsluiting van de Canberra week.

Donderdag 18 september Canberra -Sydney

Het wordt weer vroeg opstaan. Ik word weggebracht door Lenore en Denis. De bus vertrekt om zeven uur en ik moet om half zeven al op het busstation klaar staan. De busrit duurt 4 uur en om elf uur arriveer ik in Sydney. Direct ga ik naar de vlakbij gelegen jeugdherberg. Deze is zeer modern en nieuw. Ik laat mijn  zware rugzak daar achter. Ik deel de kamer met twee Nederlanders beiden net uit Perth aangekomen en een wat oudere man waarschijnlijk uit Oost Europa. Deze man zit vol met verhalen en kan zijn mond niet houden en blijft maar door praten.
Sydney is echt een wereld stad, vergelijkbaar met Londen.  Erg druk en veel meer toeristen dan in Melbourne. Ik loop door China town, passeer het hoge C&L gebouw, bekijk de wijk de Rocks met zijn vele oude huizen, het operahuis en geniet van de skyline van Sydney vanaf de harbour bridge. Vervolgens bezoek ik het aquarium met een schitterende collectie vissen. Met name de passage waar de haaien en roggen over je heen zwemmen zijn zeer indrukwekkend. Ook de vissen van de Great barrier reef zijn prachtig.
Vervolgens neem ik de ferry naar Manly, een surfers beach. Het is er niet zo druk, maar er zijn wel een aantal branding surfers. Op de terugweg geniet ik van de duizenden lichtjes van de skyline van Sydney. Een goedkope maaltijd ($5) bij een Vietnamees besluit de avond.

Vrijdag 19 september Sydney - Amsterdam

's Ochtends loop ik nog even door de stad en bezoek de prachtige gallerij van de Queen Victoria building en daarna St Marys Cathedral.
Om tien uur pak ik de bus naar het vliegveld en vlieg zonder problemen via Hong Kong naar Nederland, waar ik na een vlucht van 24 uur arriveer.