Het begon allemaal tijdens mijn reis door het verre Australië waar ik van mede reizigers de meest spannende en, tot vervelends toe, overdreven verhalen hoorde over Bungee Jumpen in New-Zealand. Ik wist uiteraard als doorgewinterde thrillseeker (heus waar, reed met mijn driewieler al op de A4 bij Den Haag) wat Bungee Jumpen was. Ik heb het hier in Nederland zelf een keer mogen aanschouwen toen een aantal mensen zich, luid schreeuwend, van een kraan naar beneden lieten storten. Al dan niet geholpen door diegene die achter bleef op de kraan, zo'n 50 tot 80 meter boven de grond. Spectaculair gezicht, niet meer dan dat. Helaas liet mijn toenmalig budget me weer eens in de steek (fl.100,-) om het ook te proberen. Maar zoals altijd: mijn tijd komt nog wel...

Die ervaring in Holland en de spannende verhalen die ik hier in "Down Under" te horen kreeg, bleven mijn verdere reis door Australië door mijn hoofd spoken. Achteraf gezien was ik er toen al onbewust voor mijzelf achter, dat als de kans zich voordeed om te springen ik deze met beide handen zou grijpen. Het enige minpuntje was dat alle mensen die er over spraken, ook daadwerkelijk hadden gesprongen. Kinderachtig misschien maar zo is voor mij de lol, de exclusiviteit er af. Nou is exclusiviteit met dit soort dingen tegenwoordig sowieso ver te zoeken :-(
O.K. big deal, de exclusiviteit is weg maar een thrill blijft het. Dan ben ik maar een van de velen.

Na mijn reis van enkele maanden door Australië vloog ik naar het land der Kiwi's. Het eerste waar ik als zeer naïeve Hollander achter kwam (het is al weer wat jaartjes geleden dat ik er was) is dat ze hier met Kiwi's niet het harige stukje vitamine-C-fruit bedoelden. Neen, het is een, voor mij, vreemd soort vogeltje. Dat vogeltje is een rond-vormig iets, beplakt met veren (of toch niet), twee stelten waar het op loopt, springt en rent en een kromzwaard dat als snavel schijnt te dienen. En als je me nu vraagt of het vliegt, nee dat doet het niet. Ja, de kiwi-bird heeft mij diep geroerd. Alleen al om het feit dat je hem nooit en nergens ziet. Enige uitzondering in deze zijn de vele souvenirswinkeltjes. Nu heb ik in zo'n winkel nog nooit iets gekocht, kwestie van principes.

De eerste kennismaking met een kroeg in New-Zealand doet mijn hoofd op hol slaan. Niet erg als dit door het plaatselijk gebrouwen bier komt. Integendeel. Echter, mijn hoofd slaat op hol van al de spannende en meest wilde verhalen die men mij vertelt over wat er hier in dit land allemaal te doen is. Het waarheidsgehalte daargelaten kom ik er achter dat dit veel, en in vergelijking met Nederland, spectaculair is. Er wordt me aangeraden om naar Queenstown te gaan als het me om Bungee Jumpen gaat. Nou laat ik me niet graag iets "aanraden" aangezien dit meestal naar toeristische bullshit leidt. Toch neem ik de raad, zeer tegen mijn gewoonte in, aan. Al was het alleen maar omdat het mij in de plaatselijke kroeg bij elkaar 6 bier en een uur luisteren heeft gekost. Een ware investering, toch? Het is vanaf nu dus zaak om in Queenstown te komen. Dit blijkt erg gemakkelijk want je breekt je nek zowat over de bedrijfjes die vervoer naar Queenstown aanbieden. Zaak dus, voor mij als Hollander, het goedkoopste vervoersbedrijf uit te zoeken.

Zo zit ik dus nog geen anderhalf uur later in een gammele bus met schaapsvacht omkleden zittingen, op weg naar Queenstown. De bus bestaat uit een rijk gezelschap van locals en budget travellers. Mensen bij wie ik mij meestal wel thuis voel. Op zo'n tweehonderd kilometer voor onze eindbestemming krijgen we een kleine tegenvaller te verwerken. De wegen en bruggen naar Queenstown zijn door de enorme regenval van de afgelopen weken volkomen van de aardkloot geveegd. Neen, hier geen reclamespotjes van zielig kijkende showmasters met het overbekende gironummer. Het wordt hier gewoon gezien als iets lastigs, dat zo snel mogelijk verholpen dient te worden. Via lokale mensen in de omgeving krijgen we te horen dat de herstelwerkzaamheden nog zeker twee weken kan gaan duren. Het bonte busgezelschap besluit om een andere route te nemen, wat inhoudt dat de bus 1600 kilometer moet omrijden. Hiervan heb ik er al 900 achter mijn kiezen zitten... Ik probeer voor mezelf een andere oplossing te vinden, 1600 kilometer omrijden zie ik niet zitten. Het bonte busgezelschap schijnt er geen probleem mee te hebben. Zo ook de locals.

Na een hoop gevraag en gebel vind ik een piloot bereid om mij met zijn vliegtuigje voor omgerekend fl.550,00 naar Lake Wanaka te vliegen. Ongeveer twee uur rijden van Queenstown. Het is een zes-zitter dus is het zaak om 5 medepassagiers te vinden i.v.m. de kosten. Ik zal mijzelf niet zijn als me dat binnen twee uur lukt. En zo vlieg ik, met 4 mij betalende passagiers, in een zes persoons vliegtuigje over de kapotte wegen naar Lake Wanaka. Een ware belevenis op zich. De piloot, die de lol er allemaal wel van inziet, vliegt laag over de gletsjertoppen heen. Een beetje 007-achtig vliegt hij door het luchtruim. Op naar Queenstown!!!

Queenstown valt voor mij een beetje tegen. Ik heb veel te weinig geld voor al de leuke thrills die hier te doen zijn. Kut, mijn eeuwig probleem. Ik voel me hier als een klein kind in een snoepwinkel. Er zit voor mij in zo'n geval maar een ding op, het probleem geld weg drinken in de kroeg. (inderdaad, alsof het probleem daarmee kleiner wordt) Net voordat ik in ridderstaat de kroeg uit wil strompelen, bots ik in volle vaart tegen een T-shirt dat als opschrift BUNGY CREW heeft (juiste spelling moet overigens bungee zijn.. en geen bungy).

Mijn regelinstinct begint nu plotseling volop te werken. Vele verhalen en drank verder, word ik twee uur later netjes bij mijn hostel afgezet. Met in mijn zak, een uitnodiging omtrent Bungee Jumpen. De volgende morgen meld ik mij, met een hamer in mijn achterhoofd, volgens afspraak bij het desbetreffend T-shirt. De herkenning was even moeilijk maar plotseling valt bij hem het kwartje. Ik krijg te horen dat ze bezig zijn met een projekt om Bungee Jumpen uit een helicopter commercieel te maken. Oeps, dit is wat ik wil. Springen uit een helicopter, op ruim driehonderd meter boven de grond, met enkel een elastiek aan mijn enkels geknoopt. Nog nooit iemand ontmoet, zelfs niet in de kroeg, die mij kon vertellen dit te hebben gedaan. Mijn adrenaline raakt, bij de gedachte alleen al, ver boven kookpunt. Ik ben nat... Het wordt voor de organisatie (A.J. Hacket) de eerste commerciële en toegestane sprong. In het verleden zijn er wel een aantal mensen geweest die gesprongen hebben, maar om veiligheidsredenen werd er door de overheid een verbod op afgekondigd (ruim een jaar na mijn sprong wordt door de Civil Aviation Authority officials van New Zealand besloten om het heli bungee jumpen 'definitief' te verbieden). Waar de overheid wel niet goed voor is. Nu mag het dus weer mits je een verklaring ondertekent dat je de sprong op eigen risico maakt. Van dit soort verklaringen heb ik er wel meer getekend, geen probleem dus. Dit soort verklaringen staan meestal gelijk aan iets leuks. En een sprong van ruim driehonderd meter.. dat is nog hoger dan die toren in Parijs!

Na een hoop georganiseerd te hebben is het eindelijk zover. The jump of my life!!! De plaats waar het gaat gebeuren ligt net iets buiten Queenstown. Er is op het moment een motormeeting van 5000 man/vrouw aan de gang. Ik word dus als het ware ingezet als een attraktie. De helicopter wordt ontdaan van deuren, aangezien ik met de helft van mijn lichaam buiten de helicopter kom te hangen. Aan mijn enkels wordt nu het Bungee koord bevestigd. Toch wel een beangstigend idee, dat het koord alleen met klitteband om mijn enkels vast zit. De helicopter piloot start de motoren. De rotorbladen jagen de wind langs mij heen. Zodra we een paar meter de lucht in zijn merk ik pas hoe zwaar het Bungee koord is. Het koord is zo zwaar (bijna 70 kilo) dat als ik mijzelf niet had vastgeklikt met een haak, ik alweer beneden lag. Als het Bungee koord helemaal los van de grond is kan ik me beter settelen en stijgen we tot een hoogte van ruim driehonderd meter. Het is vanaf hier toch hoger dan ik dacht... Om je in een diepte van 300 meter te storten is zeer tegen je natuur in. Neem dat maar van mij aan. Mijn adrenaline peil zou op dit moment echt niet meer te meten zijn. Er sluipt plotseling enig twijfel mijn gedachte binnen. Shit, waarom nu!!!

Op een hoogte van ruim 300 meter aangekomen checken we nog even de radio die ik bij me heb (in geval van nood kan ik in ieder geval nog vertellen wat er mis ging :-)) Diegene die naast me zit telt af. Een, ... ik begin te trillen, twee....de bevingen in mijn lichaam nemen toe, drie.... shit, die verdomde rot twijfel komt weer om de hoek kijken, vier.... schijt aan alles, ik ga er voor, vijf......BUNGEE!!!
Een persoonlijk en naar mijn weten, in die tijd, een Nederlands record Bungee Jumpen is een feit. Dit verhaal is reeds uitgezonden op TV (Paul de Leeuw) en heeft in diverse andere media aandacht gekregen.

Meegemaakt, geschreven en foto's (op een aantal na natuurlijk) door Arjan Vergeer.
arjanv@bart.nl