Locatie: Granada (S)
KM-stand: -

Eric:
We staan vroeg op want om 11:00 dienen te kaartjes voor het Alhambra opgehaald te worden. We moeten nog flink doorstappen om op tijd bij de kassa te zijn. Dit complex ligt hoog boven de stad, we arriveren dus bezweet en met een rood hoofd. Het is nogal druk rondom de kassa’s, alle kaartjes zijn reeds uitverkocht, gelukkig hebben wij gereserveerd. Van de suppoost begrijp ik dat er ’s morgens om 7:00 al lange rijen stonden om kaartjes te bemachtigen. De centrale bezienswaardigheid van het Alhambra is het zogenaamde Palacios Nazaries. Je moet je hier dan ook op een bepaald tijdstip melden om toegang te krijgen, eerder of later kom je er gewoon niet in. Dit is qua omvang en overvloed aan versieringen een overtreffende trap van hetgeen we in Sevilla hebben gezien. We struinen uren lang door het complex en komen voornamelijk de spreekwoordelijke ogen te kort. We hebben beide een soort van walkman, hiermee kan voor elke ruimte een informatieve tekst worden afgeluisterd. Het blijft echter interessanter om luistervinkje te spelen bij de vele reisgezelschappen die her en der aanwezig zijn. Dit wordt blijkbaar vaker en door meerdere mensen gedaan. Een van de reisleiders verkondigd geïrriteerd dat zijn groep maar 14 mensen telt er dat er geen ‘verstekelingen’ mee mogen naar de volgende ruimte, shit!
Aan het eind van de rondgang wordt het wel heel druk. Stapje voor stapje schuifelen we door een lange gang.  We zijn inmiddels enkele uren binnen en we vinden het te druk worden, de bezichtiging eindigt dan ook met lekker uitpuffen in het prachtige omringende park.
We hebben eergisteren reeds een deel van de stad verkend, op een van die leuke pleintjes gaan we een hapje eten. Op een ander pleintje wordt nog even genoten van het zonnetje. We zitten allebei op een bankje met zo nu en dan onze ogen even dicht. Op het moment dat ik deze open zit er naast mij een jongeman die mijn rugzak in zijn handen heeft. Hij kijkt me aan en brabbelt iets onverstaanbaars al wijzend naar het bankje. Ik meen uit zijn woorden op te maken dat er geen plaats meer is. Op hetzelfde moment staat hij op een loopt zeer relaxed enkele meter van ons vandaan. Ik realiseer me vervolgens dat er voldoende plaats is er vertouw die persoon niet. Probeerde hij soms mijn rugzak te jatten? Als ik zijn handelingen volg zie ik dat hij zich met een grote boog om eens heen van het pleintje verwijderd. We weten niet zo goed wat hiervan moeten denken. Toch extra op onze spulletjes letten, je weet maar nooit en zo te zien kan het zo zijn gebeurd.
We zijn vroeg in de avond terug op de camping en maken alles gereed voor het vroege vertrek voor morgen. We morgen moeten eerst een eindje rijden en gaan dan een flink stuk wandelen.
Zo rond een uur of elf maken we ons gereed om te gaan slapen. In dit deel van Spanje hebben ze morgen en overmorgen vrij, dus een lang weekend. De hele avond door zijn op de camping Spaanse families binnengedruppeld. Als ze om 21:30 uur arriveren wordt eerste uitgebreid gebarbecued, zo rond 23:00 wordt pas begonnen met de tent opzetten. Tijdens mijn laatste rondje met MayDay zie ik dan ook verschillende mensen verwoede pogingen ondernemen, bij slecht licht, het frame van een bungalowtent te assembleren.

Nicole:
Vanochtend om elf uur moeten we onze kaartjes voor het Alhambra, die we op de camping gereserveerd hebben, ter plekke ophalen. Dat betekent dus wat vroeger uit de veren als we de afgelopen dagen gewend zijn. En uiteraard wil de bus die ons naar de stad moet brengen maar niet komen. Als we dan toch eindelijk in de stad zijn nemen we de kortste weg naar het Alhambra wat bovenop een berg gesitueerd is. Het was volgens de kaart dan wel de kortste weg maar of het ook de snelste was? We moesten namelijk met een enigszins rot tempo (omdat we al erg laat waren) voor mijn gevoel wel duizenden trappen op. Hijgend en steunend kom ik bijna boven en wie staat daar………jawel weer zo’n mens met een takje. Ik zei verder niets, zelfs niet in het Limburgs, maar mijn gezicht sprak waarschijnlijk boekdelen en zorgde dat ze niet verder aandrong.
Zo, nou we waren eindelijk bij de entree van het Alhambra. Maar wat een drukte zeg, wat we zagen waren voornamelijk teleurgestelde gezichten. Wat bleek namelijk: alle kaartjes voor deze dag waren al weer uitverkocht. Gelukkig dat wij gereserveerd hadden op de camping.
Als we dan eindelijk het paleis binnenlopen zijn we sprakeloos, wat een pracht en praal. De meest fijn gedetailleerde versieringen tot aan het nokje van het plafon toe. Dit alles met een ‘Oosterse’ uitstraling, je kunt in gedachte de koning zien liggen met de hele harem eromheen. Onze ‘audio-guide’ wilde ons de hele sfeer van het paleis in die tijd laten voelen, de gedichten, klaagzangen en noem maar op vlogen ons door de oren. We werden er al snel een beetje melig van, dus stoppen met dat ‘gebreuzel’. Het hele Alhambra is zo gigantisch groot, het lijkt wel een stad apart boven op de berg. Toen we alles zover bekeken hadden, wandelden we nog even door de geweldige tuinen.
Ons laatste dagje Granada sloten we af met een lekker hapje eten op een terrasje, het was inmiddels namelijk prachtig weer.
Op de camping aangekomen brachten we alles in orde voor de dag van morgen, we willen namelijk vroeg vertrekken om de Sierra Nevada te verkennen.