TravelSource.nl Logo 
HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp
Afrika Auteur : Luddo Oh
Azië 
Australië E-mail adres : luddo@wanadoo.nl
 Europa 
Noord Amerika URL Homepage : http://www.geocities.com/Baja/2572/index.html
Zuid Amerika   AustraliŽ   Corsica  Dolomieten  Franse Alpen   Groot BrittaniŽ   La Palma
Wereldreizen Reisverhalen : Noorwegen'91  '97  PyreneeŽn   Tenerife  Zuid Alpen   Zwitserland






 Deel 1 Franse Alpen, reisverslag Luddo Oh. TravelSource.nl

Franse Alpen zomer 1996

Vrijdag 30 augustus Nederland - Grenoble

Dit jaar zal ik een tweeweekse solo tocht in de Franse Alpen maken, want een groot gedeelte van de beroemde Franse Alpencols heb ik nog niet op mijn collenlijst staan. Ik heb een retourtje Grenoble met de fietsbus bij Oad-cycletours geboekt (380 gulden). In Utrecht stap ik op de fietsbus die al om half twee klaar staat. Ik geef mijn fiets en bagage af en stap de bus in. De bus is reeds half gevuld, waaronder een grote Cycletoursgroep die de grote Alpentour gaat doen. Ze starten in het noordelijk gedeelte van de Alpen in het dorpje Thorens-Glieres en zullen een grote lus maken langs alle beroemde Alpencols. Tot mijn verrassing kom ik nog Jack tegen, een oude tochtgenoot uit de Pyreneëenreis. Hij rijdt deze tocht voor de tweede keer, want het vorige jaar was de reis zeer goed bevallen. Erzat echter een grote trilling in de achtervork van zijn nieuwe Koga, zodat hij geen snelheden boven de dertig kilometer per uur kon rijden. Naast deze groep zitten er nog vier anderen in de bus, waarvan een echtpaar dat in de buurt van Bourg-en Bresse een tocht gaat maken en twee andere solorijders. De een start in Annecy en zakt af naar de Provence voor een 4 weekse tochten de ander start eveneens in Grenoble maar rijdt in ruim een week naar Villach in Oostenrijk. Hij overnacht in hotels en heeft tevens enige kleren naar twee plaatsen per post heeft verstuurd. Hij kan dus volstaan met slechts een stuurtas voor zijn bagage. 
De reis verloopt verder voorspoedig met een stop in België, waar de bus omgebouwd wordt tot slaapbus. Helaas heb ik niet al te veel kunnen slapen. Om drie uur verlaat het echtpaar in Bourg-en-Bresse de bus en de Cycletours groep wordt om half-vijf de bus uitgegooid. Tijdens zonopkomstom zeven uur arriveren we in Grenoble, waar ik mijn fiets optuig en omkleeden omstreeks kwart over zeven de stad door fiets. 
Mijn waterdichte Ortlieb voortassen bevatten mijn kleding en slaapzak(rechts) en de dagelijkse en belangrijke spullen zoals camera, portemonnee, regenjas (links). Achter heb ik Pro-tassen met de volgende spullen: mijn tent, grondzeil, therm-a-rest matje, sloffen, vuile was (links), eten,brander, afwasspul, verbandtrommel, kookspullen, toilettas (rechts). Een klein gereedschapsetje completeert het geheel. 

Bij de eerste de beste bank pin ik zo'n 1200 frank (=400 gulden), waarmee ik een groot gedeelte van de vakantie hoop door te komen. Het plan is om eerst een aantal dagen in de Vercors te gaan fietsen. De hellingen zijndaar niet al te zwaar en komen niet uit boven de 1500 meter. Ik heb namelijk dit jaar nog nauwelijks gefietst en vrees dat mijn conditie allerbelabberst is. Totaal heb ik ongeveer 500 kilometer gereden, waarvan 400 kilometer in de Belgische en Luxemburgse Ardennen. 
Ook het weer baart mij enige zorgen. In Nederland was het de afgelopen dagen zeer slecht. Onderweg is het in de Ardennen nog veel slechter. De buschauf'ies van de firma Beuk (Robert en Jan-Willem) voorspellen zelfs pakken sneeuw in de Alpen! Mijn meegebrachte kleding is niet geheel op dit soort weersomstandigheden afgestemd: 
- fietskleding: drie wielershirts, vier wielerbroeken, een lange fietsbroek,een fleece fietstrui 
- gewone kleding: drie t-shirts, een sweatshirt, een lange zomerbroek, een korte broek, 
vier paar sokken, vier onderbroeken 
- regenkleding: een goretex regenjas, overschoenen. 
Eigenlijk kan je voor dit weertype geen juiste kleding meenemen, want wie is er zo gek om met zulk weer te gaan fietsen. Het weer te Grenoble valt echter mee: het is droog, de zon schijnt en de wolken beginnen opzo'n 1500 meter. De temperatuur is met zo'n 15 graden prima om te fietsen. 


Grand des Goulets

zaterdag 31 augustus Grenoble - Pont-en-Royans

(125 kilometer, 1930 meter hoogteverschil) 
Ik rijd enige rondjes in de buitenwijken van Grenoble voordat ik dejuiste toegangsweg naar de Vercors heb gevonden. Een grote groep Fransefietsers rijdt enige tijd met me op, maar aan de voet van de beklimmingslaan ze af. De weg naar St-Nizier stijgt langzaam omhoog met veel haarspeldbochten. In dertien kilometer wordt ruim 700 hoogtemeter overbrugd, dusdat betekent een gemiddelde stijgingspercentage van 5,5%. Het uitzichtop het ontwakende Grenoble is fraai en ik passeer een oude toren (TourSans Venin). Ondanks mijn matige conditie en de korte nachtrust valt hetklimmen met bepakking mee. In een regelmatig tempo trap ik omhoog. Tijdenshet begin van de tweede oorlog is de Vercors een toevluchtsoord geweestvoor verzetstrijders. Het ontoegankelijke terrein bood aanvankelijk eengoed schuilplaats. Aan het einde van de oorlog werd deze schuilplaats echterdoor de SS ontdekt en zijn er hele dorpen als represaille uitgemoord. Veledorpen zijn daardoor uitgestorven of geheel nieuw opgebouwd. Op vele plaatsenzijn er herdenkingsmonumenten ter nagedachtenis van de gevallenen geplaatst.Na het oorlogsmonument Memorial du Vercors kom ik in het kleine wintersport-plaatsje St-Nizier. Er valt net als in vele wintersportplaatsen in de zomerweinig te beleven. Bovenop de col nuttig ik de door mij uit Nederland meegenomenkrentenbollen. 
De weg daalt dan naar Lans en Vercors. Hier is wat meer leven in debrouwerij. Enigszins ongerust door het dreigende slechte en het toch welkoude weer rond de duizend meter, schaf ik bij het eerste winkeltje eenstel fleece handschoenen aan. Het stukje over de hoogvlakte tot aan Villardde Lans is snel afgelegd. In dit plaatsje begint de weg door de beroemdeGorges de la Bourne. De eerste kilometers is er nog weinig van de ravijnente zien. De weg volgt de loop van een rustig riviertje. Na een afslag metde D103 wordt het ravijn een stuk smaller en is er een stuk van de rotsenweggehakt om de route voor het wegverkeer begaanbaar te houden. Na de afslagmet de D255 is het smalste gedeelte voorbij en krijgt het landschap eenander karakter. Het dal is breder, maar de ravijnen worden dieper. 
Onderweg kom ik grote groepen Franse fietstoeristen tegen, die waarschijnlijkbezig zijn met het wekelijkse toertochtje. De Vercors is in het buitenlandniet erg bekend, maar onder Franse fietsliefhebbers wel populair. De wegdaalt langzaam tot aan Pont-en-Royans. 
In dit pittoreske plaatsje met zijn overhangende huizen zoek ik eencamping. Even buiten de dorpskern is een aardige rustige camping gevestigd.Ik ben er om 11.30, maar de receptie is helaas al gesloten en gaat pasom 14:00 weer open. Ik besluit mijn tent op te zetten en een beetje uitte rusten van de vermoeiende busreis en fietstocht. Na bij de camping tehebben ingecheckt en de bakker te hebben bezocht stap ik zonder bepakkingweer op de fiets om een klein rondje door de Vercors te maken. In het dorpjeSt-Laurent en Royans staan reeds waarschuwingsborden vermeld voor de D518: voertuigen breder, langer en hoger dan 3 meter zijn niet toegestaan.Gelukkig heb ik niet zo'n brede of hoge fiets en kan ik dus aan de klimbeginnen. Al snel blijkt waarom vrachtwagens op deze weg verboden zijn.De weg wordt snel smaller en bij Petits Goulets volgen de tunnels zichsnel op. Het schitterende weggetje is in de rotsen uitgehakt. Na deze vernauwingwordt het dal breder, maar het stijgingspercentage neemt toe. Na een kilometerof 10 wordt de weg weer zeer smal en zeer spectaculair. Bij de Grand Gouletsis er nog nauwelijks ruimte voor de weg en het riviertje. De diepe gorgeszijn onbereikbaar voor zonlicht en het lijkt net alsof je door een grotfietst! Deze weg maakt veel meer indruk dan de bekende Gorges de la Bourne. 
In het gehucht Les Barraques en Vercors bestaande uit een hotel enwat huisjes is het landschap volledig anders. De hoogvlakte is zeer breed,groen en met landbouw gecultiveerd. De weg stijgt met een zeer gering percentagenaar La Chapelle-en-Vercors. De Col de Carri die dan volgt is niet zo langmaar aan het einde van zo'n tocht toch nog wel lastig. Na een bossage volgtdan al snel de Col de la Machine. Hier ontvouwt zich een schitterend uitzichtop de cirque van de Combe Laval. De ondergaande zon versterkt het effectmet de diepe ravijnen met op de achtergrond de laagvlakte van de Rhonevallei. Enkele zweefvliegtuigen maken gebruik van de sterke thermiek enblijven geruime tijd in de lucht zweven. 
De afdaling naar St Jean en Royans verloopt vlot en in dit plaatsjedoe ik wat inkopen waaronder een lekkere salami-worst. De laatste negenkilometer gaan op en af, maar zijn niet al te zwaar en om zeven uur arriveerik op de camping. 

Zondag 1 september Pont-en-Royans - Vizille 

(100 km, 1039 m)
Door de tocht van gisteren heb ik al een groot gedeelte van de Vercorsgezien. Mijn geplande tocht zonder bepakking door de Vercors vervalt daardooren ik besluit om de Vercors via een smal weggetje te verlaten om vervolgensmet bagage richting Bourg d'Oisans te fietsen. De rood gestippelde wegvan de Gorges du Nan ziet er op de Michelinkaart erg aanlokkelijk uit.Om daar te komen moet eerst een hoogteverschil van 1000 meter worden overbrugd.De smalle D292 klimt met een behoorlijk stijgingspercentage omhoog en iser een mooi uitzicht op de vallei van de Bourne en de pieken van de Vercors.Bij de hoge rotswanden van de Croix de Toutes Aures zijn tal van sportklimmersactief. Na een aantal tunneltjes is het zwaarste gedeelte van de klim voorbijen passeer ik het dorpje Presles. Op de hoogvlakte stijgt de weg nog langzaamnaar het hoogste punt van 1400 meter. Deze streek wordt waarschijnlijkin de winter veel bezocht door langlaufers, maar ik kom slechts enkelefietsers tegen. Na een stevige afdaling beginnen bij het dorpje Mallevalde wederom zeer fraaie gorges. In het dorpje Cognin-les-Gorges heb ik deVercors al weer verlaten en fiets ik door het dal van de Isere. Mijn aanvankelijkeplan om over de N532 richting Grenoble te fietsen is niet aan te raden.De weg is druk en de snelheden van de auto's zijn erg hoog. Na een kilometerkies ik voor een smal parallel weggetje en in Port st Gervais steek deIsere over. De D48 is een verademing boven de drukke N-wegen en tot Voreppekan ik langs nog smallere wegen fietsen. Na dit dorp is de N 75 de enigeroute richting Grenoble, maar door een fietsstrook nog redelijk befietsbaar.Ik fiets dwars door Grenoble en het wordt al snel duidelijk dat ik Bourgd'Oisans niet ga halen. Rond half zeven arriveer daarom op de camping inVizille. Deze gemeente camping is redelijk gevuld. Een wat oudere fietseruit Nieuw-Zeeland staat ook op deze camping. Hij is begonnen in Martignyen heeft al redelijk wat klimwerk achter de rug. Hij zal hierna de Alpenverlaten en richting St-Etienne en de Puy de Dome te fietsen om vervolgensaf te zakken naar het zuiden en hij zal tenslotte een huttentocht met zijnvrouw door de Pyreneeën maken. 

Maandag 2 september Vizille - Bourg d'Oisans

(99 kilometer, 1949 meter)
Ik sta vroeg op, want ik ben van plan om vandaag twee korte tochtente maken. Morgen zou ik graag aan de voet van de Alpe d'Huez staan. Voordie tijd wil toch het smalle bosweggetje naar de Col du Luitel befietsthebben. Het weer is nog aanhoudend bewolkt, waarbij de wolken rond de 1000meter hangen. 
In Sechilienne zijn alle winkels helaas nog gesloten, zodat ik zonderextra foerage de beklimming begin. Meteen uit het plaatsje begint de wegstevig te klimmen. De percentages schom- melen continu rond de tien procentzonder dat het stijgingspercentage afneemt. De bomen ontnemen het uitzichtdat er door de bewolking al nauwelijks is. Vlak voor de top van de Colde Luitel is het plotseling een kilometer vlak en begint het vervolg vande klim naar Chamrouse. Dit is een brede weg met een laag stijgingspercentageen ruime bochten. Door de mist heb ik nauwelijks een meter zicht en hetwordt nat en koud. Na zes en halve kilometer heb ik het hoogste punt op1750 meter bereikt en rijd ik het wintersportplaatsje binnen. Gelukkigis er nog een café open, waar ik met een kop koffie en een pannekoekeven op temperatuur kan komen. Na een half uurtje rust begin ik aan deafdaling, die door de mist zeer voorzichtig genomen moet worden. Pas naSt Martin d'Urage is de mist verdwenen en fiets ik rustig naar de campingom weer langzaam te ontdooien. 
Om een uur breek ik mijn tent af en laad ik mijn spullen op mijn fiets.De kilometers tussen Vizille en Bourg d'Oisans over de N91 zijn zeer vervelend.De weg is zeer druk, er is weinig ruimte en er rijdt veel vrachtverkeer.Helaas is dit de enige verbindingsweg van Grenoble met de Alpen. De wegstijgt geleidelijk en de dorpjes die ik passeer stellen weinig voor. Bourgd'Oisans valt reuze mee en is vrij gezellig. Er zijn zeer veel campingsen na een eerste inventarisatie (met een zeer dure camping met sauna enetc. aan de voet van de Alpe d'Huez voor 78 Francs per nacht) kom ik bijeen rustige camping even buiten de dorpskern terecht. 
Het is een zeer fraaie *** camping met zeer luxe voorzieningen (gewonezit wc's, warm water bij de wastafels en douches) voor een redelijke prijs(37 Francs). Vanuit mijn tent heb ik direct uitzicht op de beroemde Alp.Het skidorp ligt echter nog in de bewolking. 
's Avonds arriveert er nog een andere fietser op de camping. Aanvankelijkdenk ik dat het een Nederlander is, omdat hij de bekende zwarte Agu-sporttassen op zijn Dawes fiets heeft. Het blijkt echter een Vlaming uit Gentte zijn genaamd Filip die al twee weken onderweg is. Hij is in Maastrichtop de fietsbus gestapt naar Suze la Rousse in de Provence. Na de Ventouxis hij via de Vercors en de Chartreuse richting Annecy gereden en daarnavia de Madeleine en de Glandon op deze camping terecht gekomen. Hij isook van plan om een "rustdag" in te lassen waar dus ook de Alpe d'Huezop het menu staat. Daarna zal hij via Briancon richting het zuiden trekken,waarna hij over twee weken weer in Suze la Rousse op de fietsbus stapt.Hij werkt bij een platenzaak in Gent (Music Mania) en heeft dit jaar alheel wat gefietst. Zo rijdt hij regelmatig 'wedstrijden' met zijn toerclubjede zingende spaak. 

Col de Sarennes

Dinsdag 3 september Bourg d'Oisans-Alpe d'Huez-La Berarde-Bourg d'Oisans

(117 km, 2651 m) 
Filip is van plan om hetzelfde rondje te fietsen, maar moet eerst nogeen aantal zaken regelen. Ik start daarom alleen om tien uur met de klimvan de Alpe d'Huez. Vanaf de brug wordt het meteen steil. Een vijftal bochtenkronkelt de weg met stijgingspercentages tegen de tien procent omhoog.Gelukkig liggen de bochten er vlak bij en is er dus tijd om te herstellen.Vanaf de weg is er een fraai uitzicht op Bourg d'Oisans en de camping.Na het gehucht La Garde neemt de steilte enigszins af. Hierna volgt alsnel het dorpje Huez en de splitsing in Alpe d'Huez. Ik volg de officiëleroute van de Tour. In Alpe d'Huez is het na het tunneltje even zoeken watde normale weg is, maar na 1 uur en tien minuten sta ik bij de finishplaats. 
De weg stijgt na het dorp nog een behoorlijk stuk naar twee bergmeertjesen het is toch nog vrij zwaar. Boven bij Lac Noir en het Lac Bessons houdtde weg op en staan een aantal auto's geparkeerd. Een stel Nederlandersstaan met de fietsen in de auto eveneens bij de meertjes. Zij hebben deeerste bocht van de beroemde Alp niet overleefd en zijn met de auto naarboven gereden. Het plattelandsverzet hebben ze niet op het bergachtigeterrein aangepast. 
Na een korte ruststop daal ik weer af naar Alpe d'Huez en sla het weggetjein richting de Col de Sarennes. Na een gebouw van Club Med daal ik circa200 hoogtemeter, waarna een redelijk berijdbare weg omhoog kruipt. Voorhet smeltwater zijn er passages met grote kasseien gecreëerd, diein de beklimming weinig overlast veroorzaken. Enkele honderden meters voorme zwoegt een andere fietser samen met zijn hond naar boven. Een aantalkilometers verder zie ik een groepje fietsers staan. Na een aantal minutenzie ik waarom ze stil staan... Er ligt een wat oudere man gestrekt op degrond. De man is al paars aangeslagen en ik vrees het ergste. De omstandersvragen of ik misschien een dokter ben, maar ik kan helaas geen hulp bieden.Gelukkig zijn er op dit traject veel langs rijdende auto's zodat hulp vanuithet dal snel zal komen. Uiteraard vervolg ik daarna enigszins geschrokkenmijn weg. Enkele uren later fietst Filip ook langs dezelfde plek en hijkan nog net zien dat de man in een lijkzak door de brandweer wordt afgevoerd.Misschien is dit ook wel de ultieme dood: sterven op de flanken van deAlpe d'Huez. 
Een kilometer verder sta ik op de top van de pas en daal extra voorzichtigaf. De afdaling ziet er erg gevaarlijk en woest uit: het stijgingspercentageis erg hoog, er is geen vangrail, er zijn zeer veel scherpe haarspeldbochtenen er ligt veel grind in de bochten. 
In het dorpje Mizoën kom ik weer op de N-weg van Briancon naarGrenoble. Het verkeer is echter rustig, maar de afdaling richting Bourgd'Oisans wordt bemoeilijkt door tunnels en wegwerkzaamheden. Desondanksdenk ik dat de beklimming van morgen over deze weg goed valt te doen. 
Na de diepe gorges de l'Infernet sla ik het zijdal in richting La Berarde(D 530). Dit is een doodlopende weggetje, dat diep in het Ecrins massiefdoordringt. Het begin van de weg stijgt nauwelijks, maar door alle gebeurtenissenvan vandaag ben ik wel toe aan een rustperiode. Ik besluit bij het eerstehet beste restaurant te stoppen om wat te eten. Tot mijn verbazing zieik een aankondiging voor een fietshotel staan met allemaal grappige rodefietsen. Als ik het hotel te Les Ougiers binnenloop zie ik overal fietsshirtsen foto's hangen. Het hotel blijkt het eindpunt van de fietsbus te zijnen wordt geëxploiteerd door een Nederlandse eigenaar. Na een kop koffieheb ik genoeg honger voor een stevige maaltijd. De maaltijd bestaande uiteen karbonade met friet en salade is goed afgestemd op hongerige fietsmagen.De eigenaar heeft mij reeds onderweg al gesignaleerd en laat mij nog enkeleboeken zien met routes en hoogteprofielen van verschillende passen in debuurt. 
Na de maaltijd stap ik weer op de fiets om de klim naar Berarde tevoltooien. Na het dorpje Venosc stijgt de bochtige weg met tien procentomhoog. Enkele kilometers daarna is het zwaarste gedeelte overbrugd. Deomgeving is zeer fraai. Het dal is breed met aan beide kanten spectaculairebergen van meer dan drieduizend meter. Na een wat vlak gedeelte langs hetmeertje Plan du Lac stijgt de weg met haarspeldbochten weer flink. Nu ishet echter direct duidelijk waar de weg heen gaat zodat dit stuk iets minderzwaar lijkt te zijn. Na St. Christophe en Oisans stijgt de weg nauwelijksmeer, maar de omgeving blijft indrukwekkend. Het smalle weggetje valt inhet niet bij de woeste bergen en de gigantische gletsjers. In het dorpjeBerarde bereik ik het einde van de weg en begint het net te motregenen.In een herberg kan ik weer even op adem komen. De sfeer is zeer gezellig.Het druilige weer, een warm haardvuur en op de achtergrond de muziek vanSimon and Garfunkel (Sound of Silence) doen me bijna besluiten om te blijven.Maar helaas de fietsplicht roept weer... 
Na een cola trek ik al mijn meegebrachte kleding aan (lange broek,regenjas, fleecetrui, overschoenen) en daal af naar Bourg d'Oisans. Ikkom nog net voor sluitingstijd in de grote supermarkt en kan daar nog wat inkopen doen. 

vervolg reisverslag Franse Alpen




HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp