We eten 's avonds in het eenvoudige Kimark restaurant en drinken later in een van de vele pubs die Ballycastle rijk is - McCarroll's - een pint.

Vrijdag 23 april 1999

Na het ontbijt rijden we via Coleraine, waar we koffie drinken, naar Downhill Castle in County Derry. Ook dit is een ruïne. Dit keer van een landhuis van de Anglicaanse bisschip van Derry, Frederick Hervey. Het landhuis en bijbehorende kapel (Mussende Temple) zijn rond 1780 gebouwd. Vooral de Mussenden Temple ligt ook weer mooi op een heuvel aan de kust met prachtig uitzicht. We rijden verder langs de kust naar Derry (Londonderry). Daar aangekomen nemen we een kamer in Clarence House, een guest house net buiten het centrum. De kamer is in orde, maar de eigenaar is een beetje eigenaardig. Niet vervelend, maar wel een beetje neurotisch.

Derry heeft een twijffelachtige reputatie opgebouwd gedurende de "Troubles", met als dieptepunt de Bloody Sunday in 1972. Door de vooruitgang in het vredesproces heeft Derry veel van zijn grimmigheid verloren. Alleen de zware beveiliging van de politiebureaus getuigt nog van de gespannen situatie in het recente verleden. Veel controle punten liggen er verlaten bij. De grote attractie van Derry is de oude binnenstad, die nog volledig ommuurd is. We maken een een wandeling over de muur.Vanaf de muur krijg je een mooi uitzicht op de oude stad en de omgeving. We komen langs de St Collumb's Cathedral (Church of Ireland; protestant) uit 1633. In de kerk hangen veel herinneringen aan militaire expedities en staat 18e eeuwse bisschopstroon. De muur geeft ook uitzicht op de Bogside, de katholieke arbeiderswijk van Derry. Vanaf de muur kun je nog een aantal politieke muurschilderingen (murals) zien, waaronder de beroemde Free Derry mural.

's avonds begint het voor het eerst hard te regenen. We eten we in een pizzeria, bekijken we een film (A civil action met John Travolta) en drinken we wat in een afgeladen pub (The Strand) een biertje.

Zaterdag 24 april 1999

Na het ontbijt rijden we de grens over, de Republiek Ierland in. Van de grensovergang merk je helemaal niets. Geen grenspost, niet eens een bord. We zijn nu in County Donegal. Kort na de grens komen we langs een keltisch fort, Grianán of Aileich. Het is een stenen rond fort zonder vertrekken. Vanaf de muur van het fort hebben we weer een prachtig uitzicht over de omgeving. We rijden verder en drinken koffie in Letterkenny. Daarna rijden we verder langs de noordrand van het Glenveagh National Park naar Bunbeg aan de westkust. De wegen zijn smal en zeer hobbelig. Je komt er bijna niemand tegen en dorpjes zijn er al helemaal niet in het uitgestorven landschap, waarin je af en toe een schaap tegenkomt. Het weer wordt steeds mooier en de zon komt zowaar door. Rond 1 uur komen we in Bunbeg aan en nemen onze intrek in Bunbeg House, een prima Guest House. Na een eenvoudige lunch rijden we naar Errigal Mountain, een van de hoogste bergen hier in de omgeving. We doen een poging om hem te beklimmen, maar het pad naar boven is nogal zompig, wat de stijle beklimming een nogal hachelijke onderneming maakt. Iets over de helft van de beklimming besluiten we om te keren. Maar ook hier is het uitzicht wederom schitterend. We rijden het Glenveagh National Park in en gaan naar het bezoekerscentrum. Van hier vertrekken busjes naar Glenveagh Castle. Het kasteel ligt prachtig op een verhoging aan het Glenveagh meer. Het is in 1870 voor George Adair gebouwd. Langs het meer zijn mooie wandelingen te maken. We rijden aan het eind van de middag weer langs kleine wegen terug naar Bunbeg door een landschap alleen gevuld met wat afgelegen boederijtjes, veel schapen en een enkele turfsteker. Turf wordt hier nog veel afgestoken en gebruikt als brandstof voor de kachel. In alle dorpjes kun je de turflucht ruiken. De weg vinden is niet altijd even eenvoudig. De wegwijzers zijn schaars en de plaatsnamen worden soms in het Engels en dan weer in het Gaelic aangegeven. Onze wegenkaart geeft echter niet voor alle plaatsen de Gaelic plaatsnaam aan!

's avonds eten we in het Sea View hotel. Redelijk eten, maar wel een beetje duur voor de geboden kwaliteit. Daarna rijden we naar Crolly, het volgende dorp, waar de befaamde kroeg, Leo's Tavern staat. De eigenaars Leo en Baba Brennan zijn ooit bekende dans-band muzikanten geweest, maar hun kinderen zijn nog beroemder geworden. Drie van hun kinderen zijn lid van de groep Clannad en een vierde is de zangeres Enya. Dat Leo trots is op de prestaties van zijn kroost is goed te zien. Overal hangen posters en gouden CD's aan de muur. Het is een gezellige kroeg (er wordt hier en daar nog Gaelic gesproken) en later op de avond is er een muziekoptreden in verband met een huwelijksfeest van een paar dorpelingen.

Lees verder op de website van Eddy le Couvreur
(een nieuw venster wordt geopend)