Woensdag – 0 km rondje eiland

Midden in de week even een rustdag ingelast. Het is ook wat al te veelvan het goede om meer dan 100 kilometer per dag af te leggen in de hitteterwijl het in Nederland rond het vriespunt is. Vandaag zal daarom opgevuldworden met een potje driften.  Het eiland is ook iets groter en zwaarderdan verwacht. De westkust is eigenlijk te ver en daarom gaan we eerst metde auto verkennen of er nog mooie plekjes zijn aan de andere kant van deberg. Nadat we de Ford Ka hebben afgehaald rijden we naar El Pilar. Deklim ziet er zelfs vanuit de auto inderdaad aardig zwaar uit.  Daarnaverkennen we de weg naar de mirador de la taburienta. De klim gaat eerstover slecht wegdek, maar wordt daarna  beter. Een smal weggetje kronkeltsteil door dichte bebossing. We parkeren de auto op aanwijzing van eenniet al te vrolijke medewerker van het informatie centrum. Bovenaan hebbenwe een prachtig uitzicht op de krater en we wandelen een stuk de kraterin. Na een half uurtje wordt het pad te slecht en keren we weer terug naarde auto. We rijden richting Los Llanos. En rijden dan langs een prachtigekustweg naar het noorden (mirador El Time). De weg kronkelt als een geken geen meter is vlak. Martin kan weer zijn hart op halen en driftend debochten door scheuren. Helaas zijn er wel een aantal trage Canaries diezijn rijplezier vergallen. 
We verkennen dan de noordkant van de weg naar het hoogste punt, Roque de los Muchachos.  Bovenop maken we een korte wandeltocht dekrater in. De krater zelf zit nog potdicht, maar langzaam trekt de mistweg en ontvouwt zich een grillig berglandschap. We kunnen een eind de kraterin klimmen, maar dan verdwijnt het pad. De helling is dan te gruizig omop fatsoenlijke wijze verder te wandelen en we keren terug naar de Ka.De afdaling ziet er even indrukwekkend uit als de klim. Dat beloofd nogwat als we er tegen op gaan fietsen.  In Santa Cruz rijden we richting het noorden. We volgen de route vangisteren. Vlak voor  Los Sauces rijden we het doodlopende weggetjein naar  Bosque Los Tilos. Aan het eind van de weg begint een wandelpaddoor een smalle kloof. Klauterend over rotsen en langs boomstammen wandelen een stuk door de kloof. Deze is enkele honderden meters hoog enwordt steeds smaller. De duisternis begint te vallen en we draaien om enkeren terug naar de auto. Met de Ka rijden we verder richting het noorden.In Barlovento willen we de oude weg volgen, hetgeen in de boekjes omschrevenwordt als een prachtige onverharde weg langs diepe afgronden.  Aanhet begin staat een vreemd bord met een aantal Spaanse aanwijzingen. Wekunnen er niet goed wijs uit wat het betekent en rijden toch maar door.Het wegdek blijkt goed en het weggetje wordt steeds smaller. De afgrondenzijn inderdaad diep en na een aantal autosmalle tunneltjes beginnen wetoch een beetje het gevoel dat we niet helemaal goed zitten. 
Plotseling verschijnt er een tegenligger en die kunnen we nog net ontwijken.Deze tegenliggers gebaren ons dat we niet helemaal goed bezig is en narijp beraad keren we de auto en rijden terug. Was het dan toch een eenrichtingsbord? 
De duisternis valt in en langs de noordkust kunnen de chauffeurs weerbehoorlijk driftend de bochten door. In  Tazacorte eten we in eenrustig restaurant een aantal goede visgerechten. Om het hele rondje afte maken rijden we via de zuidkant terug naar het appartement. Een verdienstelijkedag met goede wandel uitstapjes en een flinke portie driften. 

Donderdag  - 98 kilometer - Roques de los Muchachos

Vandaag staat de tocht naar de dak van La Palma op het programma, dekoninginnenrit. We beginnen vroeg en fietsen via Santa Cruz naar de afslagwaar de 34 kilometer lange beklimming begint. De klim begint rustig enmet een aantal flinke bochten klimt de weg het dal uit. Joris is al sneluit het zicht en samen met Martin fiets ik rustig omhoog. Halverwege makenwe een korte eetstop waarna Johan ook arriveert. De bossen maken de klimredelijk dragelijk. Boven de boomgrens is er een fris briesje en begintde vermoeidheid een beetje toe te slaan. Martin blijkt echter nog frisen fietst er enkele kilometers er vandoor. Bij mij is al het beste af enik probeer wat van de mooie natuur te genieten. 
Bij een korte afdaling kunnen de vermoeide benen even rusten. De laatste2 kilometer naar het observatorium zijn loodzwaar. Het beste is er helemaalvanaf en je ziet de weg steeds verder stijgen. Na 38 kilometer en 2426hoogtemeters zit de klim er eindelijk op en kan er van het mooie uitzichtgenoten worden. Bovenop de top wachten Joris en in mindere mate Martinal een tijd. 
Na een lange recuperatie stappen we weer op de alu  (en voor Joris stalen). De benen voelen nog behoorlijk stijf aan en een kort klim valttoch weer zwaar. De afdaling is verraderlijk bezaaid met stenen in combinatiemet een dicht mist dwingt ons tot een rustig afdaling. De dag besluitenwe weer op ons oude vertrouwde terras.

Vrijdag – 79 kilometer - Mirador Cumbrecieta

De dag begint rustig met de geleidelijke klim richting het westen.De vrij druk bereden weg klimt met een niet al te hoog percentage omhoog.Verbazingwekkend blijf ik lang op kop fietsen. Normaal gesproken ligt Joris al een half uur voorop, maar vandaag is het niet zijn dag. Alsik achterom kijk heb ik hem gelost en kom ik als eerste op de top! De dagvan gisteren is blijkbaar nog niet helemaal verwerkt. Druppels komt iedereenboven. Bij de parkeerplaats stopt een Fiat met een rokende motor. Na eniggemorrel onder de motorkap lukt het de Canarie niet om de auto weer aande praat te krijgen. 
Vriendelijk vraagt hij ons of we hem willen aanduwen. We duwen hemaan en op de zwaartekracht glijdt hij langzaam de helling af. 
Wij stappen dan weer op de fiets fietsen de tunnel door en bevindenons dan aan de zonnige westkant. Even voor El Paso slaan we rechts hetsmalle weggetje in naar de Mirador Cumbrecieta, die we al met de auto hebbenverkend. Het is een prachtig maar supersteil weggetje met geregeld percentagesboven de 10%.  Hier komt Joris weer zoals normaal als eerste boven.Wederom kunnen we genieten van het prachtige uitzicht op de krater en hetvulkanische landschap. Na een kort pauze dalen we af.  Op het nietzo gladde asfalt krijg ik een lekke band, gelukkig zonder verdere gevolgen. Na de afdaling drinken we wat fris in een café en ontmoeten we eenBelgische die een wandeltocht aan het maken is. 
Weer op de fiets pakken we onze laatste klim naar 1400 meter. De windmaakt deze nog behoorlijk lastig en na een verdienstelijke afdaling rijdenwe langs een prachtig weggetje langs de Santuario de las Nievas, een aardigkapelletje.  Een steile afdaling brengt ons weer naar Santa Cruz waarwe de dag afsluiten op het terras.

Zaterdag

Vandaag zal het vliegtuig ons weer terug brengen naar Nederland. Wehuren daarom een auto om de dag toch nog nuttig te besteden. De bagageen de fietsen zijn ingepakt en driftend rijden we naar Fuencaliente. Hierbezoeken we de twee vulkanen San Antonio en Teneguia. Op de San Antoniolaten we de kamelen links liggen en wandelen we rond de krater. Om de Teneguiate bereiken moeten we een aantal kilometers over een gruisweg rijden. DeKa houdt zich echter kranig en we wandelen korte tijd later over de lavaveldendie in de jaren zeventig zijn ontstaan. Er staat een  behoorlijk stevigwind en we hebben moeite om recht op te wandelen. Hangend, kruipend enwurgend komen we op het uiterste puntje waar we een aantal stenen stevigvast moeten houden. 
Weer in de auto maken we eerst een rondje op de zuidpunt en volgenwe de route die we de eerste dag hebben gefietst. Vervolgens rijden werichting het noorden naar Los Llaunos. Daar vinden we een smal weggetjedat rechtstreeks via een kloof de krater in gaat. We parkeren de Ka enmaken een aardige wandeling. 
Na terugkomst bij het appartement pakken we nog snel een portie frietenen zijn nog net op tijd voor de bus die ons naar het vliegtuig brengt.Het vliegtuig heeft een uur vertraging en daar brengen we de tijd kaartenddoor. 
Bij de douane willen ze toch weten wat er in de grote fietsdoos zit,ook al staat dat met grote letters op. Ze vragen of we in trainingskampzijn geweest en kunnen dat volledig bevestigen!