Woensdag 3 juli 9e etappe Grindaheim - Luster (120 km)

's Ochtends word ik m'n tent uitgebrand door een vroege zon. Dit belooft veel goeds voor de komende dag. Het wordt dus een warme dag, maar ook een zware en we gaan daarom extra vroeg weg. We volgen eerst een aantal kilometers het Vangmjøsa. Als de weg het riviertje oversteekt begint deze langzaam te klimmen. Na 22 km slaan we rechtsaf en passeren een mooie waterval. Helaas zit ik in mijn ritme en neem het besluit om geen foto te maken en door te fietsen. De volgende kilometers gaan namelijk steiler omhoog (7%) en uiteindelijk komen we bij een bergmeertje (Tyin meer) aan. Na van 466 tot 1117 meter geklommen te zijn hebben we een schitterend uitzicht op de besneeuwde toppen. We fietsen nog een aantal kilometers langs het meer en over een stuk hoogvlakte waar nog veel sneeuw resten liggen. Vervolgens worden we beloond met een adembenemende afdaling door vele korte onverlichte tunnels. In de tunnels is het koud en druipt het smeltwater naar beneden. Tevens wordt er nog aan de weg gewerkt zodat je met een snelheid van 50 km per uur naar beneden dendert en dan vol in de remmen moet. Grote snelheden worden ook niet bereikt doordat er zeer veel bochten zijn. 
Plotseling duikt het fjord dorpje Ovre Årdal in het zicht en kort daarna bevinden we ons in het plaatsje. We houden er een lange pauze met koffie, sinaasappelsap en zoete broodjes.

Goed gevuld fietsen we door het dorp en plotseling staan we voor het eind van het dal. Een smal weggetje leidt naar boven en het is maar goed dat er een bord Turtago aangegeven staat want anders zou je denken dat het een erf van een inwoner geweest zou zijn. Meteen slingert de weg met korte maar vreselijk steile haarspeldbochten omhoog (meer dan 10%). Ik moet mijn lichtste verzet (28 x 30) aanspreken en probeer zoveel mogelijk de buiten bochten te nemen. Het zweet gutst van mijn voorhoofd en ik heb direct spijt dat ik die heb ingesmeerd met zonnebrandolie. Met brandende ogen en een zwerm vol met vliegen achter mijn zonnebril, in mijn oor en af en toe in mijn mond fiets ik met een snelheid schommelend tussen de acht en de twaalf kilometer per uur omhoog. Met mijn petje probeer ik de lastposten van me af te slaan maar dat helpt weinig. Een sprintje trekken is korte tijd effectief maar dat houd je niet 20 km lang vol. Gelukkig is de steilste passage na 10 km voorbij maar vervolgens daalt de weg een aantal kilometers. Ik ben voorlopig af van de vliegen, de wind zorgt voor afkoeling maar ik verlies hierdoor kostbare hoogte meters! Ik neem nog een foto van een mooie waterval en stap snel weer op de fiets omdat de lastposten zich snel om me heen verzamelen. Plotseling verandert het fraaie asfalt in een weg met grind. De oude geasfalteerde weg is nog te zien maar houdt op sommige plekken op om enkele tientallen meters hoger weer verder te gaan. Het voordeel van zo'n grindweg is dat het niet zo steil is, maar je hebt wel moeite om op de fiets te blijven. Af en toe slipt m'n achterwiel weg en met een gangetje van 6 km per uur balanceer ik voort. Ik heb gelukkigeen brede achterband maar vele tochtgenoten zijn gedwongen te lopen. Telkens denk ik dat ik bij de top ben maar dan blijkt dat je achter de verwachte top nog een stuk hoger kan klimmen. Ronnie die vaak een stukje mee fietst moet vandaag de hele etappe fietsen, omdat het Kav busje vol zit. Margriet bestuurt de ziekenboeg en naast haar zitten Niels en Cathy. Het is te merken dat Ronnie een tijdje amateur is geweest want hij is in geen velden of wegen meer te bekennen en we zullen hem pas op de camping terug zien. Uiteindelijk komt er na al het grind weer asfalt en bij een tolhuisje stop ik en wacht op de anderen.

Frappant is dat er op deze hoogte veel sneeuw ligt. Nog gekker is dat er schapen los lopen die blijkbaar geen last hebben van de kou. Na een broodje en een rustpauze stap ik samen met de anderen weer op de fiets. De weg gaat nog een stuk omhoog maar is redelijk goed geasfalteerd. Plotseling duiken we een afdaling in. Het lijkt alsof de weg dwars door een sneeuwveld is gehakt en de twee meter hoge sneeuwwanden geven een aparte ervaring. Abrupt houdt de afdaling op en moeten we weer zeer steil klimmen (15%) naar het dak van de fietsvakantie: 1300 meter. De benen protesteren om op te houden en te gaan lopen maar dat kost veel meer energie. Gelukkig duurt dit stuk niet lang en daalt de weg definitief met grote haarspelden naar beneden. In de lucht zien we enkele parapentende mensen uit de lucht vallen. Het is een vreemd gezicht om na zo'n zware berg in het hooggebergte zulke felle kleuren in de lucht te zien. Na een T-splitsing naar links bij het sporthotel Turtago wordt het asfalt zeer mooi en breed. Helaas rijdt er een hooiwagen voor me en kan ik mij niet naar beneden laten storten. Bij het plaatsje Skjolden eten we nog een ijsje voordat we uitgeput na zes en half uur pure fietstijd de laatste tien kilometer langs het fjord naar Luster afleggen. Het zout staat in mijn shirt en met bouillon proberen we onze zoutvoorraad weer op peil te brengen. Magnums en andere ijsjes brengen daarnaast de nodige verkoeling. 

John, Henk en Ria stranden op de klim naar Turtago. Henk heeft wel een miljoen gaatjes in zijn band. Petra trapt haar derailleur kapot en kan zodoende de laatste dalende kilometers niet meer afleggen. Samen worden ze in de namiddag opgehaald door het Kan-Alles-Vervoeren busje.

Donderdag 4 juli Rustdag in Luster

Na een vermoeiende dag wordt het een rustige rustdag aan het fjord. Ik had het plan opgevat om deze dag naar een gletsjer te fietsen. Dit zou een tocht van 110 kilometer in houden en dat is na de vorige dag echt te veel van het goede. Tevens weet ik niet precies hoe zwaar het de volgende dagen zal worden en ga daarom voor de afwisseling enkele uren wandelen. Het zandpad loopt dood bij een boerderij en ik keer na wat foto's te hebben gemaakt over dezelfde weg terug. 
Het dorpje Luster stelt niet veel voor en bestaat voornamelijk uit twee supermarkten en een postkantoor. Daarnaast is er nog een oud kerkje, een werkeloze skilift en twee watervallen die het dorpje afbakenen. 
's Avonds houden we een barbecue, eten geroosterde kip en volgens het gerucht rendierenvlees welke later viskoekjes blijken te zijn. De kroeg waar we na het eten naar op zoek gaan blijkt tien kilometer verder te liggen en we kruipen daarom vroeg in de slaapzak.