Woensdag 14 december 1994

Door de zware inspanningen heeft Johan last van zijn knie. Hij heeft hem waarschijnlijk te veel geforceerd op de klim vanuit Masca. In eerste instantie willen we naar Vilaflor fietsen om van daaruit een kleine wandeling te maken naar Pasaie Lunar, een fraaie vallei met tufsteen formaties. Fietsen veroorzaakt echter teveel pijn zodat we in Los Cristianos omdraaien naar het appartement. Dit betekent dat we het een dagje rustiger aan doen.
We maken een rustige wandeling vanuit het appartement naar het berggebied. We zijn van plan om de Barranco del Infierno vanaf de bovenkant te bekijken. De vele wandelpaden en routes op Tenerife worden slecht onderhouden en zijn daardoor behoorlijk dichtgegroeid. Uiteindelijk belanden we op een waterkanaal dat we enkele kilometers kunnen volgen. De betonnen platen zijn vaak ingestort zodat we vaak over rotspartijen moeten klauteren. De watergoot volgt de hoogtelijn waardoor we desondanks snel kunnen doorwandelen. Vlakbij Adeje loopt de watergoot een tunnel in en hebben we een fantastisch uitzicht op het dorpje. Enkele meters verder houdt ons pad op en verdwijnt enkele honderden meters de afgrond in. Er zit niets anders op dan terug te keren en af te dalen naar Adeje. Kort daarop is mijn aandacht even verslapt, omdat ik opzoek ben naar een beloopbaar pad. Plotseling voel ik een groot aantal steekjes in mijn been. Als ik vervolgens mijn rechter been inspecteer blijk ik onder de schrammen te zitten met allemaal kleine stekels die uit mijn been steken. Ik ben tegen een grote bos cactussen aangelopen en het kost even wat tijd om deze stekels er één voor één uit te pulken. Via de asfaltweg en langs enkele vuilstortplaatsen wandelen we daarna naar het strand. Bij het strand aangekomen is de zon ondergegaan en keren we terug naar het appartement.

Donderdag 15 december

Via een onbekende weg achter het appartement proberen we wederom bij Los Cristianos te komen. Fietsend langs vele appartementen klimmen we naar een hoog gelegen weg. Bovenop steekt een harde wind op. De goed geasfalteerde weg gaat dan echter over in een grindpad waarna we weer in Playa de las Americas terecht komen. Johans knie is echter nog niet genezen zodat we besluiten om de fietsen te parkeren en de bus naar Vilaflor te pakken. We zijn net op tijd om de bus van 10.30 te nemen en voor slechts fl.7,50 hebben we een retourtje naar Vilaflor.
In Vilaflor volgen we enkele kilometers de slechte asfaltweg richting het Teide gebied. We slaan af bij een zandpad, maar komen er al snel achter dat dit niet het goede pad is. Met handen en voeten kruipen we langs de steile helling en glijden om de tien meter naar beneden. We vorderen te langzaam en besluiten om te keren en het volgende pad te nemen. Dit pad is veel breder en makkelijker beloopbaar. Er zijn zelfs toeristen die met een huurauto het weggetje in rijden. Het wordt mede door de voor het wandelen ongeschikte kaart onduidelijk welk pad we moeten volgen om bij het Pasaie Lunar te komen en nemen een afslag te vroeg. Daardoor belanden we in het verkeerde dal hetgeen echter niet minder fraai is. De prachtig gekleurde rotsen, de ruige natuur vergoeden veel. Een toevallige voorbijganger aan wie we de weg vragen heeft ook grote problemen met de kaarten van Tenerife en weet ook niet wat de goede weg is. Uit zijn kaarten wordt duidelijk dat we het verkeerde dal zijn ingelopen en we besluiten daarom en mede door het late tijdstip om over dezelfde weg naar Vilaflor terug te keren. In Vilaflor is het al vrij fris geworden en we moeten drie kwartier wachten voor de bus er eenmaal is. In Vilaflor kopen we een liter pak wijn voor 75 peseta's (1 gulden), nadat de eigenaar van de supermarkt ons duidelijk probeert te maken dat het geen druivesap is dat we hebben aangeschaft.
Na de bustocht met luid kwetterende Canaries voelen de spieren erg stram aan. We doen nog wat boodschappen in een grote supermarkt en fietsen in het donker naar het appartement.

Vrijdag 16 december 1994

Vandaag komt Martin uit Nederland overgevlogen. Hij zal ergens in de middag arriveren en omdat Johan zijn knie wil laten rusten blijft Johan in het appartement een dagje van de animation genieten. Het lijkt mij wel een goed idee om Masca vanuit de andere kant te bereiken. Het is vandaag enigszins bewolkt en door de kou van de vorige dag is top van de Teide besneeuwd. De eerste kilometers volg ik de drukke autoweg, maar de klim valt echter reuze mee. Bij Chio neem ik een binnenweg richting Santiago del Teide. In het dorpje Arguayo stijgt de weg toch geniepig steil, maar kort daarop volgt een kleine afdaling waarbij ik een mooi uitzicht heb op de vallei van Santiago en de besneeuwde top van de Teide. In Santiago begin ik aan de klim richting Masca. Deze kant is steil maar slechts een kilometer lang en zodoende sta ik al snel in oog met het mooiste dal van Tenerife. In Masca verkopen diverse Canaries mandarijnen, maar ik heb niet veel zin om te stoppen. Na een korte maar wederom steile klim sta ik op de top van de pas naar El Palmar en daal af naar Buenevista. In dit plaatsje is er nog tijd over om naar het uiterste west puntje van Tenerife te gaan, de Punta del Teno. De weg loopt rakelings langs de kliffen, waarbij je een gigantisch uitzicht hebt op de metershoge afgronden. Na een forse klim volgen twee onverlichte tunnels, waarbij de tweede enkele honderden meters lang is. Gelukkig zijn er ook veel toeristen die met de auto de tunnel inrijden zodat ik ook wat kan zien. Aan het einde van weg bevindt zich een vuurtoren op een rotsige kust. In de verte zijn de huisjes van het toeristen dorpje Los Gigantes nog net zichtbaar. Op de terugweg is een vriendelijk Engels echtpaar zo aardig om achter mij de tunnels in te rijden. Ik kom ze later bij de klim naar Santiago nog twee keer tegen.
Vanaf de kustweg is de weg van mijn route te zien, een indrukwekkend aantal haarspeldbochten kronkelt omhoog. In Garachico neem ik de afslag waarbij de zwaarte van de klim reuze mee valt. Na een korte pauze onderweg passeer ik al snel het hoogste punt en via de bekende autoweg daal ik weer af naar Playa de las Americas. Om half zeven bereik ik voor het donker het appartement waar Martin zonder verdere problemen is gearriveerd.
We eten deze dag wederom buitenshuis bij een aardig restaurant. Het is een goede maaltijd bestaande uit een heerlijke groentesoep met veel echte groente, met brood en een hele kip met friet en salade. Op Tenerife is er een groot gebrek aan veel produkten, want bijna alles moet vanaf het vaste land geïmporteerd worden. De supermarkten in de stad zijn groot, maar hebben weinig vlees en groente. Het enige verse vlees dat men verkoopt is Canariese kip. Ander vlees is erg duur en nauwelijks te eten. Uit eten gaan is relatief goedkoop. Aanbiedingen zijn er al voor een menu voor ongeveer tien gulden, terwijl een maaltijd meestal rond de 500 pesetas ligt (fl. 7,50).

Zaterdag 17 december 1994

Het is Martin's eerste fietsdag, dus daarom staat meteen de beklimming naar het gebied van de Teide in de planning. Dit keer kiezen we voor de beklimming van uit Chio. We volgen eerst de weg langs de kust waarna we bij San Juan flink moeten klimmen. In Guia de Isora komen we op de drukke autoweg waarna we in Chio weer flink gaan stijgen. De beklimming is niet zo steil maar wel erg lang, in ruim veertig kilometer moeten we ruim 2100 meter overbruggen. Het landschap is wederom prachtig vooral doordat de Teide nog steeds een sneeuwhoed heeft en het weer weer prachtig is. Met name de contrasten tussen de zwarte lavastromen, de groene naaldbossen en de Teide met sneeuw zijn erg fraai. Martin's conditie laat nog wat te wensen over en hij is bovenop bij Boca de Tauce niet zo fris meer. We dalen via de slechte weg naar Vilaflor af en arriveren om zes uur in Los Cristianos.

Zondag 18 december 1994

Vandaag zijn we van plan om naar Gomera te gaan. Volgens de receptionist bij Villa Tagoro vertrekt de boot om 9:00. We haasten ons en zijn half negen gereed om te vertrekken. Onderweg zullen we ergens broodjes moeten kopen en ik sleep een pot met choco pasta in mijn fietstas mee. Na wat communicatie stoornissen raken we Johan kwijt, waardoor we enkele kostbare minuten kwijtraken.
We arriveren precies om 9:00 bij de haven van Los Cristianos, net op tijd om een boot te zien vertrekken. Gefrustreerd door het missen van de aansluiting, want de volgende boot vertrekt volgens schema pas om half twee besluiten we toch om te informeren. Daar blijkt echter dat er toch een boot om half tien naar Gomera vertrekt. Het kaartjes kopen kost de nodige tijd en er is geen tijd meer om brood te halen maar om half tien zitten we toch op de boot naar San Sebastian te Gomera. Op de boot drinken we een kop koffie met koek, waarna we van het mooie uitzicht op Tenerife en Gomera genieten. Te San Sebastian aangekomen gaan we op zoek naar een bakker. De hoofdstad van Gomera blijkt te bestaan uit een straat en een pleintje. De supermarkt die open is heeft geen brood en uiteindelijk komen we een bakker tegen. Helaas is het brood echter van vorige week want op zondag wordt er natuurlijk geen brood gebakken. Honger doet eenmaal eten zodat we toch de keiharde misbaksels grotendeels wegkrijgen. Via een smal maar perfect geasfalteerd weggetje beginnen we omstreeks 13.00 uur aan de fietstocht door het zuiden van Gomera. Het is er erg droog en niet geheel zoals ik me Gomera vanuit de folders had voorgesteld. Waar zijn de tropische regenwouden en terrasachtige landbouw? De klim is daarentegen zeer fraai en we hebben een mooi uitzicht op talloze Barranco's. Onderweg passeren we enkele Duitse fietsers en bij het bord waar het nationale park Garajonay houden we een stop om de rest van de harde bolletjes weg te krijgen. Bij dit punt hebben we een magnifiek uitzicht op de uitgestrekte wouden van Gomera. De bomen zijn erg klein en de takken hebben vreemde kronkelige vormen en ze zijn door het vochtige klimaat met mos begroeid. We fietsen zonder veel extra inspanning naar het hoogste punt (1400 meter), waarna we enkele kilometers afdalen. Bij de kleine dorpjes is veel terrasbouw te zien, maar helaas is er te weinig tijd om door te rijden naar het beroemde Valle Gran Rey, met de steile barranco's met terrassen en hippiepubliek. We rijden bijna verkeerd maar kunnen op tijd omdraaien. Een kleine afslag blijkt de hoofdweg op onze route te vormen. Het bos wordt nu dichter en we kunnen toch nog wat van het oude woud zien: een zeer duister bos bestaande uit knoestige bemoste bomen met veel varens. We rijden weer langs het hoogste punt waarna we via een andere weg afdalen naar Santiago. Hier krijgen we het Gomera te zien zoals ik het me had voorgesteld. Het wegdek is erbarmelijk, er hangen dikke wolken in het dal, de hellingen zijn steil, er zijn kleine witte huisjes met terrassen en er groeien vreemdsoortige bomen. De afdaling verloopt ondanks het slechte wegdek snel waarna we weer honderd hoogtemeters moeten klimmen. Na twee korte tunneltjes hebben we een prachtig uitzicht op de San Sebastian en de weg lijkt uit de bergwand te zijn uitgehakt net als in een aflevering van Kuifje. Het is een schitterende afdaling met een perfect wegdek en we arriveren precies op tijd in de haven om de hovercraft (vleugelboot) te halen. Deze kleine boot van 18.00 uur is vandaag de laatste boot die naar Tenerife vertrekt en overbrugt de afstand in 35 minuten, waarbij we genieten van een schitterende zonsondergang en afscheid nemen van ons korte verblijf op Gomera.