Maandag 19 december 1994

We hebben 's ochtends nog niets gepland en de gebroeders blijken behoefte te hebben aan een rustdag. Ik kies er voor een rustig dagje in het zuiden rond te fietsen. Ik ontdek een snellere weg naar Los Cristianos die parallel aan de snelweg loopt. Daarna vervolg ik mijn weg richting het vliegveld. Het eerste doel vandaag is het vliegveld en de Punta Roja, een markante rots punt die vreemd contrasteert met de vlakke kustlijn. Zoals altijd waait het erg in deze streek en heb ik moeite om de snelheid boven de vijftien te houden. Via een hobbelige weg bereik ik El Abrigo, een eldorado voor brandingsurfers. Ik houd het vandaag maar droog en fiets door richting het noorden. De weg naar Grandilla is vreselijk druk en er staat een harde wind terwijl het wegdek behoorlijk stijgt. Gelukkig is de weg na Grandilla veel rustiger en de wind weg, maar het wegdek is weer zeer slecht. Deze weg blijft tot aan de top bij Boca de Tauce erg beroerd.
Mijn plan voor vandaag is echter tot aan Vilaflor te rijden en daarna af te dalen. Onderweg rijd ik langs imposante cactusvelden en roodgekleurde rotspartijen. De kleuren en het landschap van Tenerife blijven imponeren en het eiland blijft steeds verrassend en afwisselend. Na Vilaflor sla ik een afslag in richting het dorpje Ifonche en vanuit dit dorpje is een kleine wandeling te maken naar de afgronden van de Barranco del Infierno. Ik parkeer mijn fiets ergens in het weiland en maak een mooie wandeling. Via steenmannetjes en routemarkeringen steek ik een dalletje over en beland in een bos. Na een half uur lopen bereik ik de rand van een zijtak van de Barranco del Infierno. De metersdiepe afgronden zijn zeer indrukwekkend, maar helaas is er te weinig tijd voor een langere wandeling. Ik keer terug bij de fiets daal af naar Los Cristianos.

Dinsdag 20 december 1994

Vandaag hebben we het plan om een zware fietstocht te maken. Doordat er maar twee mensen en twee fietsen in een huurauto passen moeten we een aantal etappes gaan rijden. Het is half negen als ik van de bakker terugkeer zodat ik in de auto kan ontbijten. Eerst word ik met de Renault 5 op de top bij Boca de Tauce afgezet.
Boven op 2000 meter hoogte is het op dat tijdstip akelig koud. De zon is net op en in de schaduw van de rotsen bevinden zich vele rijp plekken. Ondanks het vroege tijdstip word ik door vele auto's ingehaald. Het landschap is door het mooie ochtend licht extra fraai, de rotsen hebben felle kleuren en diepe schaduwen. Na vijftien kilometer passeer ik het hoogste punt op 2377 meter bij het beginpunt van de kabelbaan. Het is een zeer speciale ervaring om door dit ruige landschap te fietsen. In het Orotava vallei hangt een dikke wolkenlaag en net voorbij het observatorium begin ik aan de afdaling. De lava heeft diverse schitterende gelaagde rotsen gevormd met diverse kleuren. Na een korte klim zet de afdaling eindelijk door. Kort daarop begint het bos en word ik door de huurauto van Johan en Martin ingehaald. Ze laden snel de fietsen uit en stappen door de koude overmand snel op de fiets.
Na anderhalf uur fietsen ben ik nog steeds niet opgewarmd en heb koude spieren. De daaropvolgende afdaling door de mist doet daarna niet veel goeds. Bij Esperanza kiezen we voor een smal landelijk weggetje dat zeer sterk geaccidenteerd is. Tijdens het laatste stukje afdaling naar Oratava is de weg super steil. Je moet de remmen stevig inknijpen om niet te worden gelanceerd. Elke keer als je de remmen even los laat voel je direct de enorme zwaartekracht die je naar beneden duwt. In La Oravata is het weer iets aangenamer, maar de fietstrui blijft aan.
De klim vanaf La Oratava valt qua steilte mee, maar de mist en de kou maken het toch nog zwaar. Na enkele kilometers stuif ik Johan voorbij en voel ik me nog goed. Voorbij de bebouwing begint het bos en wordt het meteen mistig. Het bos bevat diverse bomen met grote baardmossen. Na twintig kilometer word ik plotseling door Johan gepasseerd. Hij is weer helemaal hersteld en vliegt omhoog, maar mijn conditie gaat dan zienderogen achteruit. Door de mist en bewolking is er weinig uitzicht en begin ik te verlangen naar de top en de zon. Enkele kilometers voor El Portillo trekt de bewolking weg en rijd ik weer in de stralende zon. Om vijf uur kom ik eindelijk boven waar Martin net vertrokken is om de weg naar huis te fietsen. Samen met Johan zal ik naar de auto fietsen en terug rijden. Door de ondergaande zon wordt het steeds kouder, waarbij fleecetrui en regenjas weinig helpen. Wie gaat er dan ook rond het vriespunt met korte broek en zonder muts en handschoenen op pad? Mijn handen voelen gevoelloos aan en kan nauwelijks nog remmen. Het schitterende uitzicht van de rode gloed van de zonsondergang met de Teide en de wolken geven me een excuus om een foto te maken en mijn handen op te warmen. Na enkele kilometers in het donker afdalen komt Johan me met de Renault 5 tegemoet gereden. Ik ben blij als de fiets snel ingeladen is en ik in de iets warmere auto kan zitten. De rillingsreacties tegen onderkoeling houden desondanks nog tot aankomst bij het appartement aan.
Na zo'n zwaar dagje hebben we wel een nachtje in de disco verdiend. Om half een wandelen we naar het uitgaansleven van Playa de las Americas. In een aardige pub speelt een live band met flink veel stevige covers zoals nummers van The Wonderstuff, Nirvana, Dio, Alice Cooper en REM. Daarna bezoeken we nog tal van tentjes met eenvormige disco dreunen. Om drie uur hebben we er genoeg van en wandelen terug naar het appartement.