Geïrriteerd kijk ik mijn wekker aan en schakel het onding met een gerichte klap uit. Moeizaam kom ik in beweging en ontwaak pas echt na een kwartier. Ik bemerk dat tijdens mijn slaap een nieuw idee mijn gedachten is binnengeslopen. Ik ga snel douchen, duw mijn gezicht in de juiste vorm, ontbijt en begeef me vol goede moed naar mijn werk. Soms, of eigenlijk meestal, sla ik het ontbijt over om niet nog later op mijn werk te komen dan voor mij te doen gebruikelijk is. Ja, de ochtend is een zwaar ritueel. Ik ervaar het keer op keer als een duivelse verstoring van mijn geliefde nachtrust.

Naarmate de dag vordert en de avond zich aandient, vind ik routineus de weg naar het café. Na het nuttigen van mijn dagelijkse hoeveelheid alcohol komt het idee plompverloren op de stamtafel terecht. Op een fluisterende toon stel ik mijn vrienden in kennis. "Ik wil naar Alaska om de extreme kou te ervaren, gewoon in een tentje overwinteren". Mijn vrienden horen me aan en bestellen schijnbaar onverstoord het volgende drankje. Ik constateer: de wereld draait gewoon door…

Zo moet het ongeveer gegaan zijn. Zo gaat het eigenlijk altijd. Mijn ideeën komen uit het niets en verdwijnen meestal in het niets. Soms echter blijft een idee hangen. Het idee vormt zich dan langzaam maar zeker om tot een goedaardige obsessie. En vroeg of laat geef ik, zeer gewillig overigens, toe aan die obsessie. Dan komt het idee tot leven, wordt het idee mijn leven.

Een paar maanden later sta ik wederom op. De wekker staat nu zo'n 8 uur vliegen bij mij vandaan. Ver genoeg om het kreng niet te horen. Een heerlijk gevoel. Mijn ogen worden nu geopend door het felle zonlicht en de niet aflatende geur van zweetvoeten. Om me heen staan wat gammele bedden. Ze staan ietwat slordig opgesteld en zijn voorzien van doorgezakte matrassen. De dekens hebben ieder hun eigen kleur. Twee bedden zijn gevuld met voor mij onbekende personen. Slaperig loop ik naar een klein en donker hok waarin een vreemd soort schimmel wordt gekweekt. Gelukkig, het hok doet ook dienst als douche… Ik draai de kraan open en was de moeheid van 8 uur vliegen van me af.

De geur van zweetvoeten is inmiddels ook wakker en heet Robert. Links van mij komt een bos haar tot leven. Ze blijkt Nicole te heten. Zoals gebruikelijk in dit soort onderkomens maken we kennis met elkaar en horen we elkanders verhalen aan. Mijn tijdelijke roommates blijken bij elkaar te horen en zijn op weg naar huis. Ze vliegen morgen van hier, Toronto (Canada), terug naar Duitsland. De afgelopen maanden hebben de twee een reis gemaakt door de Rocky Mountains, Canada's meest bekende natuurpark met de - naar ik later persoonlijk ervaren zou - bijna Disney-achtige trekpleisters Banff en Jasper. Het idee dat ik, met de strenge Canadese winter in het vooruitzicht, naar Alaska wil liften komt het koppel ietwat onbezonnen over. Zeker daar ik enkel een rugzak met wat zomerse kledij bij me heb. Ze pakken hun bagage en laten mij glimlachend achter.

In Fairbanks, in 1901 bij toeval ontstaan als handelspost voor mijnwerkers, is het eerst zaak een goedkoop onderkomen te vinden voor de komende nacht. Tot op heden zijn mijn overnachtingen gratis of zeer goedkoop geweest. Ik reis buiten het toeristenseizoen waardoor de prijzen enorm laag zijn. Sterker nog, mijn komst wordt door veel mensen gezien als een welkome afleiding. Tot op heden is 38 dollar (Canadian) mijn duurst betaalde slaapplaats geweest. Eigenlijk veel te duur om enkel de nacht door te brengen. Maar bij een temperatuur van -20 graden en ruim een halve meter sneeuw heb je niet altijd zin om naar een volgend hostel te zoeken (als ie er al is) of de openlucht als slaapplaats te gebruiken. Gemiddeld betaal ik zo'n 15 dollar plus een aantal uur arbeid. Jawel, ik blijf van tijd tot tijd graag 'hangen' op een plek om even iets bij te verdienen of bij te komen. Dit drukt de verblijfskosten en vergoot de omgang met de lokale bevolking. Gezien mijn veelzijdigheid aan werkervaring ben ik overal wel bruikbaar in te zetten.

Ik vind een goedkoop hostel waar mijn huisgenoten voornamelijk bestaan uit 'gevluchte' Amerikaanse stedelingen. Het is werkelijk een ratjetoe van mensen. Na al het persoonlijk leed van een ieder te hebben aangehoord vraag ik of iemand wellicht een handelaar in sledehonden kent. Er klinkt een massaal 'yes' en ik zie ogen waaruit dollartekens oplichten. Dit is niet de manier, bedenk ik me. Ik vraag de madame des huizes (het huis was vroeger een bordeel) of ze een goudengids heeft. Na wat rondbellen kom ik in contact met Kathy Swanson. Een vrouw naar mijn hart. Ze heeft de bekende hondenslee race Yukon Quest al meerdere keren volbracht. Ik spreek met haar af te komen naar haar boerderij nabij Two Rivers. Daar tref ik een grote variëteit van honden, sleeën en overlevingsmateriaal aan. Deze vrouw is een geworden met haar honden en omgeving. De honden verblijven in hokken (zie foto). Ikzelf krijg een schuur toebedeeld die ik deel met Chris, een hondenverzorger uit Zuid Afrika. Hij leert me snel en vakkundig 'dog mushing' en overleven in de kou.

De honden van Kathy, zegt ze, worden weggegeven indien ze niet voldoen.

Ik kan veel bedenken... maar om nu
een ijsfabriek te starten in Alaska!!!