New York. De 4e keer dat Cees hier is. Trudy was één keer eerder in New York. We kijken er allebei erg naar uit. Om 14.00 uur komen we aan op JFK. De plunjezak, met de tent en kampeersullen, die we pas over drie dagen nodig hebben, geven we af bij een bagagedepot op het vliegveld. Met de bus naar Grand Central Station en vandaar worden we met een kleiner busje getransporteerd naar Hotel Edison Art Deco. Een groot hotel (1000 kamers) dat een paar jaar geleden volledig gerenoveerd is. De lobby ziet er fraai uit. De kamers zijn aan de kleine kant. We wandelden naar Chinatown. Het is druk in de stad. Vrijdagavond: het weekend is begonnen. Het weer is zwoel. Heerlijke temperatuur. We zijn allebei erg moe en nemen de metro voor het laatste stuk naar Canal Street. De parken bij Union Square en Maddison Square zitten vol met mensen die het komend weekend “vieren”. In Canal Street stappen we een willekeurige Chinees binnen en bestellen het een en ander tot de ober zegt dat we genoeg hebben en hij ons de menukaarten uit de handen trekt. Waarschijnlijk vanuit de wetenschap dat die toeristen toch altijd te veel eten bestellen (wat mij inderdaad een paar keer is overkomen). Het eten is niet bijzonder maar oké. Met de metro terug naar het hotel. Erg moe. We slepen ons over straat en naar de 15e verdieping van het hotel. Om een uur of 10 - 11 gaan we slapen.

7/7/2001 zaterdag

Om 6 opgestaan en koffie gedronken bij de MacDonalds op Times Square. Een mooi zwart hoertje spreekt mij aan en belooft dat m’n “chocolade dreams” uitkomen als ik met haar mee ga. Terug naar het hotel om mijn eigen “sweet dreams” Trudy wakker te maken. We ontbeten bij (diezelfde) MacDonalds op Times Square. Van die lekkere Bagels met ei, kaas en spek… Erg vet, maar hummmm… Het belooft een mooie dag te worden. We lopen naar Central Park. Veel vroeg joggers en mensen die hun hond uitlaten. De fontein in het park - waar minstens 300 MTV videoclips zijn opgenomen - is het verzamelpunt van New Yorkers die hun honden, in een grote verscheidenheid, uitlaten. Dit is uptown New York. De hondenbezitters wonen in de dure blokken in de omgeving van het park en dragen vrijetijdskleding met stijl. Er is een fietswedstrijd in het park aan de gang. We zien dat een paar fietsers elkaar in de spaken rijden en zich behoorlijk verwonden. Het peloton rijdt gewoon door. We lopen langs een nieuw restaurant aan de rand van een vijver (het Boathouse) en besluiten daar vanavond onze eerste dag in New York te vieren. We zoeken de fietsverhuur die vlak naast het voornoemde restaurant ligt. Pas om 9.30 gaat deze open. We lopen de “Museum Mile” en passeren het Metropolitan Museum of Art waar een tentoonstelling van de jurken van Jackie Kennedy “loopt” en passeren het Guggenheim Museum. Allebei de musea zijn nog dicht. We kopen koffie in een van de straten achter het Guggenheim en drinken dit op in het park. Iedereen is aan het joggen langs het waterreservoir. Inmiddels is het 9 uur en we lopen naar de fietsverhuur. Het blijkt dat de fietsen niet buiten het park mogen worden meegenomen. Jammer. In een uur fietsen we - in een noodvaart – het park rond. We reserveren een tafel in het Boathouse voor die avond. Nadat we de fietsen hebben teruggebracht lopen we via Strawberry Fields, een mooie plek in het park dat door Joko Ono aan de inwoners van de stad New York is geschonken, naar Dakota Building. De plek waar John Lennon is doodgeschoten. Geen gedenkplaat, geen bloemen, helemaal niets. Alleen een portier voor het gebouw waar John en Joko woonden die door toeristen, bij gebrek aan beter, wordt gefotografeerd. Met de metro gaan we naar Harlem met de bedoeling de zaterdagmarkt te bezoeken. Blijkt weinig voor te stellen. We komen er later achter dat dit de verkeerde markt is. We eten een heerlijke hamburger bij een Iranese hamburgertent. Iedereen wordt bediend vanachter gepantserd glas. S’nachts worden de bestellingen en het geld via een ingewikkeld systeem, nooit in direct contact met de verkoper, afgegeven. Trudy wordt door de Iraniër Mamma genoemd, Cees The Boss. We lopen verder. Een enkele “witte” toerist is te zien op straat. Toch een veilig gevoel overdag. Hoe het s’avonds hier is weten we niet. We lopen naar de Hudson rivier. Aan de voet van het River Side Park nemen we de omgeving in ons op. Deze kant van Harlem ziet er goed uit. De oorspronkelijk mooie huizen worden gerenoveerd. In het deel van Harlem waar wij rondliepen merk je dat er op behoorlijke schaal wordt geïnvesteerd in de woonomgeving. Straten zien er behoorlijk uit. Nog maar 10 – 20 jaar geleden leek het hier op Beiroet. Via Riverside Park lopen we naar de Hudson. We maken een prettige wandeling langs de rivier en passeren Columbia University. Ondanks de zomervakantie is het druk op de campus is. Mooie grote universiteit met veel statige neoklassieke gebouwen. We nemen de metro naar het hotel. We zitten een half uur vast omdat in de metro voor ons iemand onwel geworden is en per ambulance moet worden afgevoerd. We rusten uit. S’avonds gaan we naar Central Park. In het Sharaton nemen we een verfrissing en lezen we de mail. Om 8.30 uur worden we in het Boathouse Central Park verwacht. Heerlijke plek. Aan het water zitten we te genieten van deze dag in New York. Er mag op het terras zelfs gerookt worden. We drinken heerlijke wijn, eten cazpacho, salade, octopus en eendenborst. Zalig. Dit is echt genieten (de rekening was minder fijn). We lopen de verkeerde kant van het park uit en verdwalen compleet. We worden de goede kant uitgewezen maar zijn zo eigenwijs om een andere kant te nemen. Uit noodzaak nemen we een taxi naar het Sharaton. Tegenover het hotel is een groot terras waar we (nog meer) wijn drinken. Om een uur of 1 lopen we terug naar het hotel. Een zalige dag in een heerlijke stad

8/7/2001 zondag

Regen!!! Onverwacht en niet opgerekend. De verkopers van parapluis (5 $) doen goede zaken. Om een uur of 8 opgestaan. Cees is koffie gaan drinken bij de MacDonalds op Timesquare. In de Visitors Center op Timesquare gratis mijn e-mail uitgelezen. Nog geen bericht van zoonlief. Dan nog maar een uurtje slapen (beetje duf van de avond ervoor). Het kamermeisje wekt ons. Naar de Battery. Het plan was om naar het Smithsonian museum te gaan. Er is een tentoonstelling over Native Americans. Cees heeft hier niet veel zin in (de barbaar). Met de ferry naar Staten Island. Het regent niet meer zo hard. De skyline kan je vanaf de achterkant van de ferry goed zien. Je vaart langs het Vrijheidsbeeld en Ellis Island. Het is minder gaan regenen. In een gids lazen we over Old Richmond op Staten Island, een openlucht museum waar 26 huizen in hun oorspronkelijke staat te zien zijn. Een busrit van een half uur bracht ons naar Old Richmond. Stelt niet veel voor. In 2 minuten ben je door het “openlucht museum” heen gelopen. De regen was gestopt! De busrit laat een heel ander New York zien. Heuvelachtig, buitenhuizen en veel groen. We denken dat New England er vergelijkbaar uitziet. De ferry van en naar Staten Island legt aan en begint bij de Battery. Op een bankje hebben we hamburgers gegeten (hier moeten wij dus wel paal en perk aan gaan stellen……). In het parkje bij de Battery was een Tibetaanse Community festival. Veel standjes waar Tibetaanse eten geproefd kon worden, je kleding kon kopen en culturele zaken bekijken. Het was er druk. De zon begon te schijnen. Heerlijk hebben we langs de Hudson River gelopen. Er is veel gebouwd in dit deel van NY. Battery Park City is de naam die dit gedeelte heeft gekregen. Geen toerist te bekennen. De reisgidsen schrijven nog niet over een van de mooiste delen van NY! Dure appartementsgebouwen met uitzicht op de Hudson. De NY Yacht Club lag vol met grote en dure boten. We dronken thee en water (uit Fiji….) op een van de mooie terrassen van New York met uitzicht op de Hudson. Het was drukkend warm geworden. We bezochten de Winter Tuinen (staat ook in vrijwel geen enkele reisgids). Een prachtig architectonisch ontwerp, 15 grote palmbomen staan midden in het gebouw. Te zien in de 007-film met Grace Jones en Jeroen Krabbe. Grote banken hebben op deze prestigieuze plek hun kantoren. Een glazendak constructie geeft het “tuin” effect.Hierna met de metro vanaf het World Trade Center – de Twin Towers - terug naar het hotel. Tukje doen. Om een uur of 6 – 7 gingen we naar SOHO (South of Houston) en Greenwich Village. We begonnen met lopen vanaf het World Trade Center.

Aan West Broadway, waar SOHO begint, dronken we koffie op een heerlijk terras aan de straat. We liepen door SOHO. Mooi gerestaureerde panden uit eind 1800 die in verschillende kleuren geverfd zijn. We zagen een verkoopposter voor een loft van $ 3.7 miljoen. SOHO is erg populair aan het worden bij stevige verdieners. De overheid tracht door middel van een strikt toelatingsbeleid de wijk toegankelijk te houden voor kunstenaars. Je moet als nieuwkomer in SOHO een bewijs kunnen overhandigen dat je “kunstenaar” bent. Op deze wijze wordt getracht de yuppen niet de overhand te laten krijgen. Via een paar straten, met de karakteristieke “kinderhoofdjes” komen we op Washington Square. Het is donker geworden. Veel vuurvliegjes. We luisteren naar een jamsessie van muzikanten die nummers van Santana en Bob Marley spelen. Het is druk en drukkend warm op het plein. Beetje hippie sfeertje. We zitten in een niet werkende fonteinvijver met meer mensen.die praten, lezen of voor zich uit kijken. We lopen naar Greenwich Village. Mooie straten met kleine restaurantjes en terrasjes aan de straat (soms maar twee tafeltjes), schaakcafe’s en mooie kleine tuinen die door vrijwilligers worden onderhouden. We zagen enkele prachtig gerestaureerde panden. Op 7th AV dronken we een biertje (16 dollar!!!). Doorlopend kwamen we bij een afhaal (van Chinees tot Mexicaans, erg sjofel) waar we een burrito chicken (erg lekker) aten. We namen de metro naar het hotel. Erg moe. Leuke avond. NY was prima. Een prettig en ontspannen programma. De highlights van NY hebben we in het verleden bezocht. Deze keer was het met name Central Park, SOHO, Greenwich Village, The Battery en Staten Island die centraal stonden.

9/7/2001 maandag

Laat opgestaan. Om 10 uur zijn we met de bus bij het hotel opgehaald richting JFK en AVIS om daar de auto op te pikken. Het was rustig bij terminal 4 en bij AVIS. Binnen een half uurtje hadden we onze Premium: een Buick LeSabre. Mooie ruime bak met 27.000 mijl op de teller. Zonder oponthoud reden we NY uit. New England: here we come. Lekker om na de drukte van NY de country op te zoeken en te gaan kamperen. Naarmate we noordelijker kwamen werd het stiller op de weg. De cruisecontrole deed het niet… We lunchten bij MacDonalds (nu echt voor de laatste keer!!!). Om een uur of 4 waren we bij de KOA camping (Brattleboro North KOA, 1238 US Route 5, East Dommerston, Vermont) in Brattleboro Vermont. De reservering bij KOA was toch doorgekomen. We werden verwacht. Mooie camping en een nog mooiere plaats voor de tent. Zoonlief (Nik) opgebeld: hij had de laatste 2 noodzakelijke studiepunten gehaald en was dus over naar z’n 2-e jaar. Wat een opluchting! Naar de superstore om eten voor vanavond en brood voor morgen te kopen. De winkels in Amerika zijn de afgelopen jaren erg vooruit gegaan: had je vroeger alleen van dat zoete kleffe witte brood, vandaag de dag kan je allerlei soorten biologisch brood en andere verantwoorde producten kopen! Met onze nieuwe koelbox + ijs terug naar de camping om (Cees z’n verrukkelijke …) spaghetti te maken/eten. Nog steeds erg warm en drukkend weer. Dit is het soort weer dat je storm kunt verwachten. Alles is goed (behalve de muggen die na zonsondergang een gecoördineerde aanval uitvoeren…). Met een wijntje en muggenbulten sluiten we om een uur of 11 de dag af.

10/7/2001 dinsdag

8 uur opgestaan. Slecht geslapen. 1500 keer wakker geweest. Slecht kussen, slecht matras! Koffie gezet en een ontbijtje gemaakt. Maakte een hoop goed. Het plan voor vandaag: de stad Brattleboro (pop. 12.500) en het zuiden van Vermont bekijken. Brattleboro is een mooi stadje met een “eind 1800” uitstraling. Veel gebouwen opgetrokken uit rode steen. Mainstreet is leuk om te bewandelen. Veel winkels (antiquiteiten en mooie rommel) die nog een oorspronkelijk front hebben. We dronken Chinese thee en USA cola op een terras dat uitkeek op Connecticut River. Mooi. In het café (waar het terras was) hingen veel foto’s uit vervolgen dagen waarop o.a. te zien was dat de huidige stalen brug over de rivier vroeger een covered bridge was die door een schuivende ijsmassa is vernietigd. Vanuit Brattleboro startten we de “white route”, een driving tour door het zuiden van Vermont. Via Guilford en Green River (onze eerste covered bridge….) reden we over een verharde weg dwars door prachtige bossen. Mooie huizen. Onduidelijk waar al die welvaart vandaan komt. Meer dan een paar koeien en een enkele boer die gras aan het maaien was zagen we niet. Prachtige bossen, veel loof, af en toe een beekje en veel paarse en oranje bloemen. In de buurt van Jacksonville gepicknickt (en de ganzen gevoerd). Daarna via Wilmington en Green Mountains (mooie skigebied!) via Townshend terug naar Brattleboro. Even voor Brattleboro de 2-e covered bridge - de langste van heel Vermont – bezocht. In de rivier onder de brug waren mensen in de stroming van de rivier aan het zwemmen. Het was prachtig en warm weer. Op de radio hoorden we dat er in de Berkshires storm voorspeld werd…. Om een uur of 3 – 4 waren we terug op de camping. Biertje bij de tent, dit verslag bijgewerkt en ons klaar gemaakt voor een etentje met Omer en Julie. Via de USA e-mail groep hadden we afgesproken om elkaar bij de Marina on the Waterfront vandaag om 18.00 uur te treffen en iets te eten. Om zes uur waren we daar. Omer en zijn vrouw waren er al. Lekker gegeten (Burgers…..). Leuke avond. Mooie omgeving: een meer met bergen op de achtergrond. Veel over het sociaal leven in Brattleboro en Guilford gehoord. Julie is als administor werkzaam op een school, Omer is werkzaam bij een internet startup. Ze hebben elkaar via internet leren kennen en zijn een paar jaar geleden getrouw. Na het eten zijn wij nog koffie gaan drinken bij het mooie terras aan de rivier bij de brug. Hierna naar de camping terug gereden. Leuke en gezellige avond!