Regen!!! Ontbijt bij een familierestaurant in Brattleboro. Hierna een tweepersoons luchtmatras gekocht bij Ames, een grote supermarkt in huishoudelijke zaken. Daarna hebben we een tocht gemaakt naar de Green Mountains. Via de HW. 9 East tot Bennington. Daarna naar het zuiden tot Williamstown, een mooi stadje met een prachtige universiteit. Dit zijn oude instituten die 150 – 200 jaar geleden zijn opgericht uit een legaat en inmiddels een vermogen hebben opgebouwd van miljarden dollars. Mooi onderhouden studentenverblijven en universiteitsgebouwen in een Engelse bouwstijl. Je ziet aan dit soort stadjes in New England dat geld geen probleem is. Julie vertelde gisteravond dat duizenden studenten zich ieder jaar voor deze universiteit aanmelden maar dat er maar 900 worden toegelaten. Het was inmiddels droog geworden. De zon scheen uitbundig en het was warm. Vanuit Williamstown namen we de scenic route HW. 2 West. We reden langs veel leuke dorpjes en mooie vergezichten. Bij Greenfield namen we de HW. 91 naar het noorden. O ja, we zijn er achter gekomen hoe de cruisecontrole werkt: een onhandige combinatie van twee knoppen op het stuur die ingedrukt moeten worden. De auto rijdt trouwens als een zonnetje. In Brattleboro eten voor vanavond en morgenochtend gekocht. Bij de KOA camping plakplaatjes voor op de koelkast gekocht van de staten die we gaan bezoeken. Bij de tent gelijk het nieuwe matras uitgeprobeerd. We kregen een haardroger van de buren om het matras op te blazen (anders hadden we nu nog zitten puffen). Het blijkt dat het matras precies – met een beetje duwen – op de achterbank van de auto past. We hoeven het matras dus de komende weken niet telkens te laten leeglopen! Cees heeft een paar uur slaap ingehaald. Het was Trudy haar beurt om te koken. Wederom: spaghetti, maar nu de Trudy variant (uien en veel knoflook). Prachtig weer en een mooie ondergaande zon. Vreemd, het kan hier het ene uur regenen en het volgende kan de zon uitbundig schijnen. S’avonds kregen we van de kampeerders naast ons, een Canadees echtpaar dat geboren was in Nederland, kaarten en suggesties m.b.t. de White Mountains. Ook s’avonds spraken we Jerry en Donna Hamel. Van hen kregen we het adres van de Old Millstream Camping in Lancaster PA, in Amish Heartland. Vrienden van Jerry en Donna zijn de eigenaar van deze camping. Jerry en Donna lieten ons hun motorhome zien, een mooie wagen van 35 feet (maatje stadsbus) met alles d’r op en d’r aan. Ze werken allebei als “houseparent” in de Milton Hershey School in Hershey PA. We spraken af per e-mail hen te laten weten hoe het verblijf bij de Ols Millstream Camping bevallen was. Leuke avond. Om een uur of 11 gingen we slapen na nog even van de schitterende sterrenlucht te hebben genoten.

12/7/2001 donderdag

Schitterende ochtend. Veel zon, staalblauwe lucht. Om een uur of 6 wakker geworden. Ontbijtje gemaakt en de tent afgebroken. Om 8 uur verlieten we de KOA in Brattleboro richting White Mountains New Hampshire. Onderweg begon het te regenen. We bezochten 30 km. voor Twin Mountains The Flume (Franconia Notch State Park), een natuurlijke smalle spleet in de bergen waar een rivier door stroomt en waarlangs je over een trap kunt lopen. Mooi. We maakten een wandeling van ongeveer een uur door de mooie omgeving. Koffie gedronken in het Visitors Center en vervolgens weer “On the Road”. Gestopt bij de Old Man’s Face, een natuurlijke rots hoog in de bergen die inderdaad de tekening heeft van een oude mannen gezicht. Een paar jaar geleden is getracht Old Man’s Face s’nachts te verlichten. Milieuactivisten waren er tegen. Precies één nacht is het beeld hoog in de bergen verlicht geweest. We zijn in het White Mountains National Forest. Veel bordjes langs de weg waarschuwen voor overstekende Moose. In de White Mountains ligt de hoogste berg van Noordoost Amerika, de Mount Washington. De KOA camping in Twin Mountains was snel gevonden. Het stadje Twin Mountains stelt weinig voor. Een lange weg met een stuk of wat motels. Het gebied richt zich met name op de wintersporter. We hadden gedacht dat het meer toeristisch en drukker zou zijn. Het was koud geworden (een graadje of 17 – 18) en gaan regenen. Geen aantrekkelijk vooruitzicht. De tentplaats lag midden in het bos, grijs en nat. Niet aantrekkelijk en een beetje deprimerend. We besloten om voor de nacht een cabin te huren (incl. elektrisch kacheltje!). Een klein houden blokhutje met een veranda. We hadden het zo koud dat we in de slaapzak kropen en een tuk deden. We aten bij een Pizza restaurant burgers (!). Bij de camping was een groot vuur aangestoken. We dronken koffie in de gemeenschappelijke ruimte en reserveerden voor nog een nacht een cabin (van zaterdag op zondag, de cabins van vrijdag op zaterdag waren allemaal gereserveerd, we moeten dus toch nog een nacht in de tent slapen). Een stukje van een speelfilm gezien die op het terras werd gedraaid en daarna naar bed.

13/7/2001 vrijdag

Geen best weer. Grijze bewolking, af en toe een buis, af en toe de zon. Het idee om vannacht in een tent te slapen is niet aantrekkelijk. We vragen op de camping of er een annulering is voor een cabin vannacht. Omdat dit niet het geval is besluiten we een motel voor vannacht te zoeken (morgennacht hebben we weer een cabin op de KOA camping). In Twin Mountains vinden we het RV park Twin Mountain Motor Court waar ook cabins te huur zijn. Ziet er goed uit. Een volledig ingericht huisje met weer eens een echt bed met lakens! 5 - 6 $ meer dan de kale cabin die we bij de KOA huren! De 15 – 20 cabins staan rond een groot grasveld gegroepeerd met een zwembad in het midden.

Nadat we ons geïnstalleerd hebben gaan we naar het prachtige Mount Washington Hotel in Bratton Woods. In dit hotel is in 1944 de Wereldbank en het IMF opgericht met als doel een stabiele economische orde na de 2-e Wereldoorlog te garanderen. Een schitterend groot wit hotel uit 1920 – 1930 met rode daken. Vanaf het terras van het hotel, dat aan de achterkant langs het hele hotel loopt, heb je een prachtig uitzicht op de omringende bergen. Jammer dat Mount Washington in de wolken ligt. Als het helder weer is kan je de rook van het stoomtreintje – de COQ Railway – zien dat naar de top van Mount Washington gaat. We drinken koffie en lezen de USA News. Beijing gaat de Olympische Spelen in 2008 organiseren! We kopen eten voor vanavond en wijn in een nabij gelegen plaatsje en maken een wandeling rond de vijver bij “Willey’s House”. De familie Willey en twee knechten bewoonden in 1825 een huis aan de doorgaande route in de White Mountains waar nu de HW. 302 ligt. Ze voorzagen reizigers in dit gebied van eten en voorraden. In 1835 heeft een landverschuiving tijdens een verschrikkelijke storm het huis weggevaagd. De Willey’s, hun drie kinderen en de twee knechten kwamen hierbij om. De lichamen van de drie kinderen zijn nooit gevonden. Vanwege dit trieste verhaal en als eerbetoon aan alle settlers in New England die dit gebied tot ontwikkeling hebben gebracht is “Willey’s House” vandaag een Historical Landmark. In het gebied rondom Willey’s House zijn veel wandelpaden aangelegd. Aan de grote vijver voor Willey’s House kan worden gepicknickt en gevist. We rijden terug naar Twin Mountains drinken was en gaan naar “Heidi’s Bread & Breakfast”. Hier kan gebruik gemaakt worden van een computer hoorden we. “Heidi’s” is een mooi huis waar voor $ 6 een ½ uur van de computer gebruik kunnen maken en cola met zelfgebakken koekjes krijgen. Nik meldt in een van zijn mails dat Herman Brood van het Hilton in Amsterdam is gesprongen. Jammer dat een van de Nederlandse top poplegenden en creatieve geesten zo aan z’n eind is gekomen. We gaan terug naar onze cabin en maken eten klaar. Na het eten voor ons huisje gezeten, van de regenbogen en de ondergaande zon genoten een paar keer kort onderbroken door een bui. Een tocht met de COQ Railway naar de top van Mount Washington zit er niet meer in. De top van de berg en die van de omringende bergen liggen constant in de wolken. Jammer, het uitzicht schijnt bij goed weer verbluffend te zijn.

14/7/2001 zaterdag

Om 10 uur moeten we uitchecken. De spullen in de auto laden en op weg. We ontbijten op een picknickplaats in Conway, een kwartier rijden van White Mountains. Hierna rijden we naar Willey’s House en maken daar een wandeling van 1 - 2 uur. Soms regen, soms zon. Een prettige hike langs de flanken van de berg tegenover Willey’s House. Helaas geen Moose of andere beesten gezien. Net op tijd bij Willey’s House terug als een behoorlijke bui losbreekt. We gaan weer naar de KOA om daar onze laatste nacht in een cabin in de White Mountains door te brengen. De cabin die we toegewezen krijgen is prettig: minder ingebouwd in het groen (en daardoor minder donker) dan de cabin die we hier de eerste dag hadden. We maken burgers en een grote bak sla klaar. Ik lees een paar bladzijden een boekje dat Trudy kocht: “Biographies and Legends of the New England Indians”. Korte hoofdstukken vanaf de periode dat de Pilgrims in Plymouth, Mass. landden en de relaties die deze eerste Europese bezoekers met de indianenstammen in New England onderhielden. Veel list, bedrog en moord.

15/7/2001 zondag

Op weg naar Québec, Canada. Via allerlei secundaire wegen bereiken we Canada. Mooie route. Net over de Amerikaans – Canadese grens lunchen we. Opeens mag er in de restaurants gerookt worden (per 1 augustus 2001 gaat een absoluut rookverbod gelden in iedere openbare ruimte!) en is het Frans wat je hoort. Even wennen! Het weer wordt steeds beter. We gaan naar de gereserveerde KOA camping even buiten Québec City (684 Chemin Olivier, St-Nicolas Québec). In 7 minuten staat de tent (het record). We rijden om een uur of 3 naar Québec City en parkeren de auto aan de voet van de oude stad. Het is warm geworden en druk. Veel toeristen. De sfeer hier is totaal anders. Erg Frans en soms Engels. Europees in ieder geval. We wandelen in het oude deel van de stad en kijken uit over de rivier. We zoeken een wat rustiger deel op en komen in een zijstraat waar we een prachtig terras onder grote bomen bij een oud alleenstaand huis vinden. Het is hier erg stil in vergelijking met de drukte van zojuist. We drinken wijn en eten kaas met crackers. Ongetwijfeld het mooiste terras tot nu toe. Genieten! We lopen naar de Citadel waar een zomerfestival gaande is. S’avonds zijn er optredens van – voor ons onbekende – artiesten. We eten in een restaurant vlak naast de camping: een immense Caesar salad, wijn en avocado met garnalen. Een heerlijke dag!