TravelSource.nl LogoReisverhalenNoord Amerika
 Home Page  Reisverhalen  Deals  Hotelreserveringen  Landeninfo  Reisboeken  Tips  Help
 
 Afrika Auteur : Christiaan Rasch
 AziŽ
 AustraliŽ E-mail adres : c-rasch@dds.nl
 Europa
 Noord Amerika Homepage adres : http://huizen.dds.nl/~c-rasch/reizen.htm
 Zuid Amerika
 Wereldreizen Reisverhalen : AustraliŽ   China   Mexico/Guatemala/Belize

* Maya Route

3 weken Mexico, Guatamala en Belize

Maandag 25 oktober, Schiphol > Mexico stad

Op een koude maandagmiddag in november konden Vincent (een studievriend van mij) en ik het kille Nederland achter ons laten voor een drie weekse reis door drie fantastische middenamerikaanse landen. Een goede elf uur vliegen later staan we in de rij op het vliegveld van 's werelds grootste stad.

Over Mexico stad, of 'ciudad Mexico' zoals de Mexicanen hem noemen, had ik een boel negatieve Mexico stadverhalen gehoord, verhalen die ik niet bevestigd zag. Ofwel wij troffen Mexico stad op een van de schoonste dagen van het jaar, of mijn longen zijn inmiddels gewend aan zware luchtvervuiling. Ook van de onveiligheid van Mexico, met zijn taxi- en straatovervallen, hebben we gelukkig niets gemerkt. Of het moeten de duizenden politie- en bewakingsmensen zijn, die met machinegeweren op elke straathoek staan. Het verkeer wordt hier geregeld door agenten met kogelvrije vesten aan.

Een van de grappigste kanten van Mexico zijn de prostituees. In deze stad zitten ze niet achter het raam of in ranzige achterafstraatjes, maar staan ze voor de fietsenwinkels van de stad. De meeste winkels zijn hier heel handig gesorteerd op soort, zo vind je tientallen horlogewinkels naast elkaar, net als TV-winkels of boekhandels. Zo is er dus ook een wijk met fietsenwinkels die buiten hun fietsen hebben uitgestald waar de hoertjes tussen staan: rijtje kinderfietsen, aziatisch vrouwtje, rijtje mountainbikes, travo, herenfietsen, ouwehoer, damesfietsen, 'hi there, wanna have fun?'.

Ahum, Mexico stad bewaren we wel tot het eind. Laten we eerst maar een busstation op zoeken.

Dinsdag 26 oktober, Mexico stad > Oaxaca

Onze eerste indruk van het Mexicaanse busvervoer is een erg goede. Okay, weinig engelstaligen hier, maar wel erg veel bussen, die op grote busstations frequente en betaalbare verbindingen onderhouden naar veel verschillende steden. Zo ook naar Oaxaca (spreek uit 'Wahakka', don't ask why), onze eerste bestemming. In Mexico vind je twee soorten chauffeurs en ik weet nog steeds niet welke je het liefst aantreft: de eerste soort komt altijd te laat aan en de tweede behoort tot het zelfmoordcommando. Wij kwamen op tijd aan. Onze bus reed nonstop 6 uur lang met hoge snelheid over onverlichte bergwegen, inhalend op plaatsen waar ik het in vol daglicht zonder bergen nog niet zou durven.

Oaxaca is een vriendelijke, schone stad met zo'n miljoen inwoners. Vooral het oude koloniale centrum heeft met alle zonnige terrasjes, kerken en monumenten een prettige uitstraling. 's Ochtends vroeg aangekomen hebben we direct een hostel opgezocht om na een frisse douche direct de stad in te gaan.

In Oaxaca hebben we een bus gezocht om ons naar Monte Alban te brengen. Dit is een Zapoteken-complex gebouwd

*

vanaf 500 voor Christus door een bergtop af te vlakken. Een slingerende bergweg brengt je bij dit tempelcomplex waar je, net als onderweg, een mooi uitzicht hebt. Er vinden nog steeds herstelwerkzaamheden plaats na de aardbevingen van enkele jaren geleden. Dit geldt trouwens voor half Mexico, overal zie je de sporen van aardbevingen, overstromingen of van de vele Pauline's en Gilberts die het gebied geteisterd hebben. Maar anyway, ons eerste tempelcomplex viel wel in de smaak, maar ja, het was ook ons eerste tempelcomplex.*

In de middag, ik had inmiddels 48 uur niet geslapen, meteen maar doorgereden naar El Tule, een dorpje dat claimt de dikste boom van America te herbergen (een waarschijnlijk 3000 jaar oude cypres). Rondje erom heen lopen en je kunt als hogesnelheidstoerist met een gerust hart weer verder gaan, ditmaal naar Teotitlan del Valle, een in de bergen gelegen weversdorpje. Hier de verplichte foto's gemaakt van wevers van bonte kleden en kleding. Teruggekomen in Oaxaca bij de markt van deze stad beland, een enorm complex met veel exotich eten, drinken en muziek. Hier eindelijk de sprinkhanen gegeten die ik in China niet naar binnen kreeg. Best wel lekker eigenlijk, met knoflook.

Teruggekomen in Oaxaca hebben we ons verbaasd over de fascinatie voor de dood en de doden die je hier zo vlak voor allerzielen en allerheiligen aantreft. Veel winkels verkopen halloweenmaskers, kruizen, maskers en snoepgoed in de vorm van doodshoofden en meer van dat moois. Er was ons al verteld dat de Mexicanen the day of the death uitgebreid vieren, door maaltijden te offeren voor de doden, en zelfs te dansen met te doden. Het zal mij benieuwen!

Woensdag 27 oktober, Oaxaca > Puerto Angel

Om van Oaxaca naar Puerto Angel te gaan, moet je een kilometers lange tocht maken, slingerend door de bergen naar Pochutla. Op veel plekken zijn de bruggen weggeslagen en zijn de wegen erg slecht *zodat het een wonder is als je niet kots-misselijk bent tegen de tijd dat je op de plaats van bestemming bent. Maar als je er dan eenmaal bent, dan heb je het paradijs ontdekt: Puerto Angel. Dit kleine kustplaatsje ligt in een idylische baai aan de Pacific Ocean, voorzien van veel kleine visrestaurantjes op het strand, een eilandje om bij zonsopgang naar toe te zwemmen en een volstrekt verlaten strand. We hadden het geluk dat het toeristenseizoen hier nog niet begonnen was, dus deelden we de hele baai en het dorp met zo'n 10 andere toeristen. Het tropische aandoende hotel werd slechts gescheiden van het strand door een aantal goddelijke restaurantjes (tip: probeer de kreeftschotels), palmen en rieten parasollen, temperatuur bij zonsopkomst 25'C: Dit is pas het echte leven.

Donderdag 28 oktober, Puerto Angel <> Playa Ventanilla

Als je probeert te achterhalen wat de handigste manier is om van Puerto Angel naar Playa Ventanilla te komen, vraag het dan eens bij een van de serveersters (type 'big mama') die het strand rijk is. Als je in de veronderstelling bent dat ze dan een taxi voor je regelt (dat is namelijk de enige manier om in dit naburige dorp te komen), kun je lachen, want ze gaat zelf met je mee. Na een uurtje in de taxi en wat off-the-road-werk sta je in een uniek natuurreservaat, gevormd door een lagune aan de oceaan, met krokodillen, schildpadden en veel vogels en kokospalmen. Na een mooie tocht op een indianenboot stop je op een eiland waar krokodillen en kokosnoten gekweekt en gegeten (de kokosnoten) worden. Het meest vreemde aan dit reservaat is het wel om krokodillen op het strand van de Pacific te zien.

Voor de terugweg had onze zwaargeschapen serveerster een pickup-truck geregeld, om staande op het dak langs de kust terug te rijden naar ons 'paradijs'.

Vrijdag 29 oktober, Puerto Angel > Tuxtla Gutierrez

's Ochtends vroeg begonnen met een boottocht in oostelijke richting langs de kust, om op verschillende plaatsen langs de kust te zwemmen en snorkelen, oja, en natuurlijk om zee-egels in mijn voeten te voelen. We hebben hier erg veel tropische vissen kunnen zien, dolfijnen, scholen met vliegende vissen en reuzeschildpadden. Deze laatste waren ons uitdrukkelijk beloofd door onze bootman, onder de voorwaarde dat we niet hoefde te betalen als we geen schildpadden zouden zien, dus die zouden we krijgen ook! Na wat zoeken sprong de bestuurder plots uit de snel varende speedboot boven op een arme schilpad, waar we vervolgens allemaal mee konden zwemmen in een poging om de schilpad aan te randen (wij) en gekke toeristen naar de bodem van de oceaan te trekken (hij).

's Middags zochten we het busstation weer op om richting Tuxtla Gutierrez (kortweg Tuxtla) te vertrekken, een busroute waarvan wordt afgeraden om deze 's nachts te nemen, dit in verband met een aardig overvalrisico. Tien minuten voor vertrek sprak ik met twee Australiers die zojuist die nacht ervoor waren overvallen door guerilla's met machinegeweren. Erg geruststellend. Later die week hebben we maar snel een guerilla-mascotte gekocht: een klein katoenen poppetje met houten machinegeweertje.

Zaterdag 30 oktober, Tuxtla Gutierrez > San Cristobal de Las Casas

*Niet ver buiten Tuxtla ligt het plaatsje Chiapa de Corzo met de beroemde Canon del Sumidero, een 35 kilometer lang natuurreservaat rondom een rivier die door een diepe kloof stroomt, waar je jezelf met een speedboot doorheen kunt laten slingeren. De kloof stijgt hier en daar tot 1200 meter boven je uit, wat best wel indrukwekkend is.

Vervolg reisverhaal
 Home Page  Reisverhalen  Deals  Hotelreserveringen  Landeninfo  Reisboeken  Tips  Help