Zondag 31 oktober, San Cristobal de Las Casas

Na de heerlijke tropische warmte van Puerto viel het wel even tegen om in San Cristobal rond te lopen, in dit hooggelegen (meer dan 2 km hoog) bergdorpje is het een stuk koeler. San Cristobal is het centrum van een gebied met een heel levendige indianencultuur. Wij kwamen uitgerekend op de dag voor allerzielen aan in dit dorp, wat hiervoor een uitgelezen moment is. Overal koop je dingen en versieringen die in het teken staan van de dood, in de straten lopen kinderen met halloweenachtige lampions en in de plaatselijke discotheek hangen allerlei kruizen aan het plafond met op een hiervan geschreven 'los turistos', zal wel aardig bedoeld zijn, hoewel deze tent de enige plek is waar we op onze reis getilt werden. Vanuit San Cristobal kun je onder leiding van een indiaanse gids (Mercedes) een tocht maken naar de omliggende indianendorpjes. Elke ochtend om negen uur staat zij de geinteresseerde toeristen op te wachten voor haar inmiddels beroemde dagtocht. Deze gaat langs diverse indianenkapelletjes, -dorpen, -markten en -kerken. Deze kerken vormen een aparte mengeling tussen oude indianengeloven en -gebruiken en de katholieke kerk. Van buiten lijken deze kerken gewone kleurijke koloniale, katholieke kerken en voor een deel zijn dat ze ook, ze staan vol met Mariabeelden waar ze een paar keer per jaar mee op sjouw gaan in processies, maar aan de andere kant liggen de vloeren vol met dennennaalden, hebben ze er vreemde groene altaren en vinden in alle hoeken occulte gebedsgenezingen plaats in onduidelijke taaltjes. Ben je ziek, heb je een kwaal of wil je van iemand af, ga dan naar zo'n genezer, zeg hem wat je wil, en hij vertelt je om terug te komen met, afhankelijk van jouw kwaal, 6 witte, 3 rode, 4 gele en een blauwe kaars. En, als het ernstig met je is, een of meerdere levende kippen, met de poten bij elkaar gebonden dat je ze op z'n kop kunt dragen als een handtas. Zet hier een paar flessen cola naast (coca cola spronsort deze kerken met glazen, de kralen en spiegels van deze eeuw), en het gebed kan beginnen. Hoogtepunt van deze dag was wel een bezoek aan een indiaanse familie, waar in een miniscuul hutje mensen woonden die op die dag juist bezig waren met het bereiden van een offermaaltijd voor de doden. Hier stond een huisaltaar opgesteld bekleed met bladeren, waarop de favoriete maaltijd van de overleden huisgenoot werd gezet, een soort zoete aardappelknollen, met een glaasje Tequila erbij natuurlijk, want daar hield hij zo veel van. Tussen de bedrijven door vertelt Mercedes op een leuke manier over de geschiedenis van deze volken en over politiek, kunst, sex, geneeskunde en moraal. Moraal van het verhaal was dat als je goed doet, dat je dat 7x terug krijgt en dat als je van anderen houdt, dat 7x zoveel mensen van jou zullen houden. Hmmm.

Maandag 1 november, San Cristobal de Las Casas > Palenque

Op weg naar Palenque, lezend in een boek van een ontdekkingsreiziger die deze tocht door de bergen op een ezeltje maakte. Nee, dan is de reis met een snelle bus over asfaltwegen toch een stuk comfortabeler. Helaas ging onze bus uitgerekend op dit traject kapot en moest die op typisch Mexicaanse wijze op typisch Mexicaans tempo gerepareerd woden: eerst twee uur moeilijk kijken en niks doen, daarna een luikje open doen, daar een onderdeel uit wurmen, hier een klap met een hamer opgeven, het onderdeel terugzetten en starten maar! Even verderop een volgende bus tegengekomen die zonder benzine in de rimboe stond. Heel professioneel dus!

Eenmaal in Palenque aangekomen is iedereen je vriend, vooral in de vele toeristenburootjes die je allemaal tegen verschillende vriendenprijzen dezelfde excursies aanbieden. Of hotels, die hier rond de 5 gulden per kamer kosten.

Dinsdag 2 november, Palenque <> Misol-Ha

Op het programma van elke tourist in Palenque staan wel de beoemde ruines van Palenque en de twee watervallen buiten het dorp. Het ruinecomplex is mooier dan de vorige complexen die we hadden gezien, vooral vanwege het vele groen. Je kunt hier zelfs hangend aan de lianen naar mooie tempels kijken. Centraal in dit complex is de tempel met de toren van de hoge preister, van waaruit je op de langste dag precies de zon op kunt zien komen boven een andere toren. Ja, het waren wel sterrekundefreaks, die romeinen! Van hieruit is het een uurtje rijden naar de twee mooie watervallen in de omgeving. Helaas was de stroom te snel om hier veilig in te kunnen zwemmen, maar het kriebelde wel.

Woensdag 3 november, Palenque > Flores

De tocht van Palenque naar Flores kan op twee manieren gemaakt worden, maar onduidelijk is hoe precies. Wij waren allang blij dat we op de juiste dag een bus konden regelen. Voor de onderhandelde prijs zou een bus ons brengen naar de grensrivier van Guatamala, zou een boot geregeld worden die ons een stuk over deze rivier zou varen en ons aan de andere kant zou afzetten en zou een Guatamateekse bus ons daar opwachten voor Flores. Na een uurtje rijden reed ons busje het grensgebied in. Hier kwamen we nog meer militairen tegen dan anders, maar we hoefden ons niet geintimideerd te voelen, er waren hier al een paar jaar geen toeristen meer vermoord! Maar omdat onze chauffeur toch wel vaak overvallen was, vond hij het prettiger om toch maar even een escorte te regelen. Tegen betaling van 2 sixpacks bier vond hij een politie-auto bereid ons tot de grens te begeleiden. Dus reden we achter een pickup truck aan met twee agenten voorin en eentje op het dak, met in de ene hand een machinegeweer en de andere het ene blikje bier na het andere. Toen besloot de chauffeur om in de middle of nowhere te stoppen, en ons te laten uitstappen met de mededeling dat we over een uur wel weer opgehaald zouden worden. Vloeken hielp niet. Dus zaten we met vier Nederlanders anderhalf uur lang op een kruispunt, bovenop de rugzakken te kaarten, met de inmiddels halfdronken agenten op zichtafstand. Dat was waarschijnlijk ook wel nodig, want om ons heen klonken schoten uit de bergen. Gezellig gebied om een kaartje te leggen.

Toen onze chauffeur terugkwam viel het muntje op z'n plek. Er waren toeristen in de bus die tegen betaling van wat extra kwartjes een excursie erbij hadden geboekt naar een of andere tempel, en bij gebrek aan een andere bus, hadden ze onze reis met een tour gecombineerd. Vloeken hielp niet. Uiteindelijk bij de beloofde boot aangekomen die ons met hoge snelheid richting Guatamala voer. Op de route indianen gezien die zichzelf en hun kleren stonden te wassen in deze rivier.

De aankomst in Guatamala was een bijzondere: de boot plaatst zijn punt in de modder en we worden geacht uit te stappen, links rollen de varkens door de modder, rechts kakelen de kippen ons toe. Dus dit is Guatamala. Na enig loop- en zoekwerk vinden we een miniscuul dounakantoortje waar die dag maar liefst 5 toeristen aankwamen: drukte in het kantoortje van 5 vierkante meter met een slaperige guatamaltees, tafel, stoel, een antieke typemachine en deel 2 en 3 van de sexencyclopedie demonstratief op tafel. Met handen en voeten proberen te vragen wat er met deel 1 is gebeurd en toch mochten we het land nog in! De twee cafe's die dit dorpje rijk is, proberen elkaar te beconcureren met bordjes waarop aangegeven stond dat juist in dit hamburgeostentje het busstation gevestigd zou zijn. Alsof de buschauffeur zou vertrekken zonder 'zijn' 5 toeristen. Na 5 uur hobbelen in deze bus (de bussen en wegen zijn hier nog slechter dan in Mexico) hield Vincent het niet meer uit en vroeg om een plaspauze. Luid gelach van alle inzittende was zijn deel, en starende blikken, en een chauffeur die ondertussen met zijn gaspedaal zat te spelen en dreigde weg te rijden. Wederom luid gelach en gewijs toen de arme jongen terugkwam in de bus, zachtjes mompelend 'het lukte me niet'....

Donderdag 4 november, Flores <> Tikal

Flores ligt op een schiereiland en is een grappig dorpje met veel hotelletjes, internetcafes en restaurants. Vanuit elk hotel kun je, vroeger dan je lief is, vertrekken naar de voornaamste site van de omgeving: Tikal. Hiervan wordt gezgd dat dit het mooiste tempelcomplex van MiddenAmerika is, en dat lijkt me zeker waar. Even na zonsopkomst betreden we het nationaal park, een uitgestrekte groene en vochtige jungle waar je -als je er vroeg bij bent- alleen maar apen en een gek soort stinkdierstokpaardjes, kakatoes en andere vogels ziet in plaats van toeristen. Verder kom je hier heel mooie tempels, offerstenen, paleizen en andere gebouwen tegen, deels blootgelegd en gerestaureerd, deels overwoekerd. Als je hier van de paden af gaat, waar dit tenminste kan gezien de dichte jungle hier en daar, waan je je al snel Indiana Jones op zoek naar zijn Temple of Doom. Hier en daar hoorden we een gek soort gebrul, dat op kettingzagen leek, dus liepen we van het pad af de jungle in, het geluid werd luider en toen we het van recht boven ons hoorden wisten we dat dit van alle skon zijn, behalve kettingzagen. Het waren natuurlijk brulapen waar we achteraan waren geslopen. Inmidels verzamelden zich een grote groep brulapen boven ons die ons een brulconcert gaven. Daar stonden we, een uur lang geimponeerd omhoog te kijken naar vechtende, slingerende en schreeuwende apen, bijna de tijden van de laatste bus vergetend. Wakker geschrokken door zoveel realiteitszin (en een aap die bijna in mijn ogen watert) proberen we de uitgang terug te vinden: daar! nee daar! tenslotte lopen we naar een overwoekerde tempelruine in de hoop aan de andere kant daarvan een pad te vinden. De vraag is alleen hoe we daar komen: er omheen kan niet vanwege de dichte begroeing, er overheen lijkt ook wat enthousiast, misschien kunen we erdoor heen. Ik stap een donkere gang in en voel en hoor een tiental vleermuizen langs mijn hoofd vliegen. Okay, we klimmen er wel overheen! Terug gekomen in het hotel toch maar even gedoucht!