Anaheim

Zondag 16 mei 1999

Breakfast in America. Het is vakantie, dus nemen we het ervan. Het ontbijt op bed is erg zoet. Voor vandaag staat er een pretpark op het programma. De keus valt op Disneyland. Het weer is perfect: zonnig en niet te warm. Het is zondag en dus erg druk in Disneyland. De wachttijden bedragen één uur en langer. We laten de attracties met lange wachtrijen voor wat ze zijn en beperken ons tot een uitgebreide bezichtiging van het park. Een hapje, een drankje en alles op zijn elfendertigst. Disneyland is klein en compact. De opzet is identiek aan Disney World in Florida. We dineren bij China Gate, een duistere, ongezellige Chinees.

Anaheim - Palm Springs

Maandag 17 mei 1999

Ontbijt bij Goodies. Marilyn legt ons de verschillende bereidingswijzen van een ei uit. De ochtend staat in het teken van het grote zoeken. Zoeken en nooit vinden. De Rand McNally (America's Travel Authority) bezorgt ons hoofdbrekens. Bij de benzinestations maken we geen schijn van kans, ook al omdat het aantal Engelssprekende pompbedienden niet significant van nul afwijkt. Zonder de Bijbel op wegenkaartengebied gaan we op weg naar Palm Springs. Het blijkt een oase in de woestijn. Ondanks de tropische temperaturen, vandaag bereikt het kwik 94ºF (zo’n 35ºC), is het gras hier uitzonderlijk groen. In de omgeving liggen ligt een honderdtal onberispelijke golfbanen. De plaatselijke leverancier van irrigatiesystemen bewoont vermoedelijk de grootste van alle kapitale villa’s die stuk voor stuk beschikken over een zwembad gevuld met het smeltwater van de Mount San Jacinto.

In Palm Springs stuiten direct op het Visitors Center. Daar worden we eindelijk op het goede spoor van de Rand McNally gezet. We boeken een overnachting in Motel 6 in Rancho Mirage. Op loopafstand van het motel dineren we goed en veel bij 88 Bistro. Morgen wacht ons de eerste echte krachtproef: Joshua Tree opent de lange reeks nationale parken die we in de komende weken bezichtigen. Hopelijk staat de Rand McNally borg voor minimale zoekfrustraties..

Palm Springs - Lake Havasu City

Dinsdag 18 mei 1999

In het Joshua Tree National Park kopen we de Golden Eagle Pass. Voor $50 dollar kunnen we een jaar lang in alle Amerikaanse nationale parken terecht. Dat scheelt ons in de komende weken een slok op een borrel. De Joshua Tree is een grillig soort cactusboom met zwaardvormige bladeren. Ook wel bekend als de Yucca Brevifolia stond deze boom model in de fotoserie die onze landgenoot Anton Corbijn schoot voor het gelijknamige succesalbum van U2. Het uitgestrekte nationale park, waar de straten geen namen hebben, staat er vol van. Ook elders in de woestijngebieden van Californië en Nevada hebben ze wortel geschoten.

In de middag zetten we koers naar Lake Havasu. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot boven de 100ºF, zo’n 40ºC. Vroeg in de avond bereiken we Lake Havasu City. ‘s Zomers is dit een populair watersportoord, maar half mei is er nog weinig te beleven. Lake Havasu City heeft niet echt een eigen gezicht. De London Bridge die ooit in de Engelse hoofdstad is ontmanteld en hier steentje voor steentje weer is opgebouwd, vormt het kloppende hart van deze stad. Ook op andere manieren associeert Lake Havasu City zich met de Europese metropool. In de schaduw van een mini-Big Ben fungeert een dubbeldekker in beton als ijskar. Het changing of the guards ontbreekt er nog maar aan. Een wanstaltige replica van de Tower spant de kroon. Het eerbetoon aan London is goedbedoeld, maar doet wel erg gekunsteld aan. Een gemiste kans, want de schitterende ligging aan Lake Havasu biedt voldoende mogelijkheden om uit te groeien tot een toeristische trekpleister. We eten in de Pizzahut waar onze ervaringen van de eerste dagen bevestigd worden: twee keer small is veel te veel.

Lake Havasu City - Flagstaff

Woensdag 19 mei 1999

De airconditioning helpt ons door de warme nacht. Bij het ochtendgloren wijst de thermometer nog altijd tropische waarden aan. Een telefoontje naar het thuisfront leert dat in Nederland ook een hittegolfje heeft toegeslagen. We dolen rond in Lake Havasu City, genieten van het lekkere weer en beginnen daarna aan de lange, saaie reis naar Canyon Country. Flagstaff is. Arizona blijkt een staat van klimatologische uitersten te zijn, want in Flagstaff, onze uitvalsbasis voor de Grand Canyon, wijst het kwik nauwelijks 20ºC aan. Bovendien koelt het er ‘s avonds enorm af, zelfs tot in de buurt van het vriespunt. We rijden een klein stukje van de historische Route 66 en eten bij Sizzler’s. Morgen begint het feest: de Grand Canyon. Op het nieuws zien we dat Hillary Rodham Clinton ons vandaag voor is geweest. De First Lady woei er bijna uit haar mantelpakje.

Grand Canyon

Donderdag 20 mei 1999

Wie het Zuidwesten van de USA bezoekt, heeft de Grand Canyon hoog op het verlanglijstje staan. Vandaag dus bijtijds uit de veren. De weersomstandigheden zijn behoorlijk. Een graad of twintig bij een strakblauwe hemel. Via Tusayan rijden we bij Grand Canyon Village het nationale park binnen.

Fenomenaal? Majestueus? Imposant? Superlatieven schieten tekort, want de Grand Canyon laat zich met geen pen beschrijven. Het is een levensgroot gat in de wereld waar je je geen voorstelling van kunt maken zonder het met eigen ogen gezien te hebben. Met een lengte van 466 km, gemiddelde breedte van 16 km en diepte van 1600 tot 2000 meter is de Grand Canyon ronduit overweldigend. Vooral de Japanners fotograferen en filmen vanuit alle hoeken en standen, maar de grootsheid van deze kloof is onmogelijk in twee dimensies vast te leggen. De indianen noemen het de reverse mountain, de omgekeerde berg.

De Grand Canyon is in de loop der jaren gevormd door de eroderende krachten van water, wind, vorst en zwaartekracht. Uitgeslepen door de Colorado River geeft deze immense kloof een kleurrijk inzicht in de geologische tijdschaal. We zien hoe de Bright Angel Trail zich de diepte in slingert in de richting van de Phantom Ranch aan de rivieroever. Vol bewondering slaan we een groep wandelaars gade die bepakt en bezakt de zware tocht naar boven hebben volbracht. Aan hun uitrusting te zien hebben ze de nacht aan de boorden van de Colorado doorgebracht. Het zweet gutst over hun getekende gezichten. De oudste van het stel hapt amechtig naar adem. "I hiked the Grand Canyon", lezen we op zijn shirt. Hij liever dan wij.

We bevinden ons op de zuidkant van de Grand Canyon die beter toegankelijk is dan het noordelijke gedeelte. We volgen de East Rim Drive richting Desert View. Onderweg nemen de ruimschoots de tijd om de adembenemende vergezichten en onvoorstelbare diepten op ons in te laten werken. De Grand Canyon blijft boeien, vanuit elk gezichtspunt. Tegen het einde van de middag staan we aan de voet van de Watchtower bij Desert View. Daar hebben we uitzicht over de uitlopers van de Painted Desert en de Little Colorado River. We rijden het park uit richting Cameron. Onderweg passeren we verschillende indiaanse markten waar de zogenaamde Native Americans vooral sieraden en aardewerk aan de man brengen. Watch out: nice indians ahead. Als de avond valt rijden we terug naar de Grand Canyon. Bij Lipa Point zijn we getuige van de zonsondergang. Het wordt snel kouder. In het aardedonker rijden we via Cameron terug naar Flagstaff. Met een snelle hap bij de McDonald’s sluiten we een enerverende dag af.