TravelSource.nl Logo 
HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp
Afrika Auteur : Paul en Monique Schilders
Azië 
Australië E-mail adres : monique.schilders@planet.nl
Europa 
 Noord Amerika URL Homepage : http://home.planet.nl/~monique.schilders/
Zuid Amerika   Duitsland   Egypte   Florida   Frankrijk  Italië  (Sicilië)  Jordanië   Israël
Wereldreizen Reisverhalen : N.Zeeland  Noorwegen  Ruta Maya   USA+Canada   USA   Zuidelijk Afrika






 Mexico reisverslag Ruta Maya, Paul en Monique Schilders. TravelSource.nl

Ruta Maya '97

1e DAG 08-04-97 Tilburg - Amsterdam - Cancun - Valladolid

Precies op tijd (12.00 uur) vertrekken we, in de 'koningin Beatrix' een Boeing 767 van Martinair, richting Mexico. Nog enigszins onder de indruk van de hoge gemiddelde leeftijd van ons reisgezelschap, waar we inmiddels kennis mee hebben gemaakt, vliegen we over Engeland en de oostkust van Amerika naar het zuiden. Kort nadat we Cuba gepasseerd zijn, zetten we de daling in naar Cancun, de meest oostelijke provincie van Mexico. Het is 15.30 uur plaatselijke tijd (22.30 uur Nederlandse tijd) als we landen op het vliegveld van Cancun-stad.

Bij de douane bepaald een stoplicht of we onze rugzak moeten openen. We hebben geluk en lopen door naar de ontvangsthal en ontmoeten daar Rob, onze reisleider. Terwijl wij wat geld wisselen probeert hij uit te zoeken waarom onze bus er nog niet is. Net als Rob ons namens Baobab een drankje heeft aangeboden voor het ongemak komt de chauffeur de aankomsthal binnen lopen. Als de bus volgeladen is vertrekken we om 16.30 uur over de snelweg naar Valladolid. De hoge tol, Rob rekent fl 42.- af voor de hele bus, is door de plaatselijke bevolking niet op te brengen en dus is het niet druk tijdens de 150 kilometer lange rit. De tocht voert ons over een kalksteen-plateau dat door het werken van de aardkorst zo'n vier meter boven zeeniveau is uitgetild. Door de vele scheuren in het kalksteen ontbreekt het in dit deel van Mexico niet alleen aan rivieren maar is er zelfs geen oppervlaktewater. Hierdoor wordt de dichte begroeiing op dit vlakke plateau niet hoger dan 3 meter en blijft het landschap tijdens de rit naar Valladolid saai.

Tijdens de laatste kilometers moet Rob de chauffeur wakker houden. We zijn dan ook blij als we bij Hotel Zaci in Valladolid arriveren (18.30 uur). Na een korte briefing van Rob gaan we met het grootste deel van de groep een hapje eten in het centrum van de stad. Het is 22.00 uur als we moe in bed kruipen en eigenlijk nog steeds balen dat er niet wat meer jeugd in de groep zit.

 

2e DAG 09-04-97 Valladolid - Chitzen Itza - Merida

Chichen Itza - Mexico

Na een onrustige nacht (jetlag ?) worden we om 6.00 uur gewekt door een hoosbui. Als we een uur later naar het centrale plein van Valladolid lopen om daar te ontbijten staat het stadje blank. Het is 7.45 uur als onze chauffeur, die aan één kant blind blijkt te zijn, ons op komt halen.

Ons eerste doel is de Cenote X-keken, een grot in het kalksteen-plateau, waarin zich een klein meertje bevind. Via een klein tunneltje dalen we met behulp van een touw af in de cenote. De grot en het blauwe water van het meertje liggen mooi in het licht dat via een gat in het 'plafond' van de grot naar binnen valt. Er zwemmen zelfs vissen rond.

Cenote X-keken: Één van de weinige plaatsen in Yucatán waar de Maya's hun drinkwater haalden waren zogenaamde Cenotes. De Maya's waren afhankelijk van deze natuurlijke putten of grotten waarin zich regenwater verzamelde en beschouwden deze plaatsen daarom als heilig. Cenote X-keken is zo'n grot met daarin een klein meertje dat met name tijdens de equinox, als de zon recht boven Yucatán staat, prachtig verlicht wordt door invallend zonlicht door een gat in het plafond.

Vervolgens rijden we naar de 60 km verder gelegen oude Maya-stad Chitzen itza. Onderweg verbazen we ons over de kleine verkeersdrempels (topes) die in elk klein dorpje het verkeer af moeten remmen. Het is 10.00 uur als we arriveren bij Chitzen itza.

Chitzen itza: Deze Maya-nederzetting, rond 400 na Christus gesticht en zo'n 850 jaren later plotseling verlaten, is pas rond 1841, helemaal overwoekerd door de jungle, teruggevonden. De weg van het visitorcenter voert naar het centrale terrein met daarop de 24 meter hoge Tempel van Kukulcán. Deze 'piramide', ook wel El Castillo genaamd, heeft 91 traptreden aan alle vier de zijden en dat zijn samen met het platform aan de top 365 treden, één voor elke dag van het jaar. Vanaf de top heeft men een goed overzicht over de groep van de Duizend Zuilen en de Tempel der Krijgers waarop een beeld van Chac in 'offerhouding' staat. Aan het centrale plein liggen de Tempel van de Jaguars en het grote pelotaveld. Pelota was een keihard balspel van de Maya's waarbij twee ploegen een rubberen bal door de stenen ring van de tegenstander moesten spelen. Het is nu niet helemaal duidelijk of het winnende of het verliezende team werd onthoofd als offer aan de goden. Het Observatorium (El caracol) is het beroemste gebouw van de zuidelijke gebouwengroep. Vanuit de ronde toren, die van een wenteltrap is voorzien, kon men precies het tijdstip van de zonnewende bepalen. In het noordelijk deel van het nationale park ligt de 35 meter diepe open Cenote Sagrado. Deze heilige bron voorzag de Maya's niet alleen van water maar was tevens een offerplaats.

Natuurlijk beklimmen we eerst 'El Castillo'. Via de zeer steile trap met 91 treden (?) bereiken we de top en hebben een goed overzicht over het oerwoud en de her en der verspreide ruïnes. Vervolgens lopen we naar het noordelijke deel van het nationale park waar de Cenote Sagrado ligt. Aan de rand van de bron drinken we wat en zien hier een paar flinke leguanen. Via het pelotaveld, de groep van de Duizend Zuilen en de Tempel der Krijgers lopen we dwars door het woud naar de zuidelijke gebouwengroep en passeren onderweg de open Cenote Xtoloc. Na een bezoek aan onder andere het Observatorium lopen we terug naar het visitor centre waar we wat eten en drinken, gelukkig in de schaduw want het is heet.

Om 13.00 uur vertrekken we richting Merida. Vlak voor we in Hotel Janeiro arriveren (16.00 uur) barst er opnieuw een hoosbui los. Aan het zwembadje worden we, tijdens de briefing, doorgezaagd over typisch toeristengeneuzel als post, geld halen en bellen naar Nederland (na een dag rondreis!). Omdat het weer regent moeten we ons plan om de stad te gaan verkennen even uitstellen. Maar na een uurtje luieren is het bijna droog en dus lopen we het stadje in. We bekijken het centrale plein met monumentale panden. Volgens ons is het allemaal vergane glorie. We wisselen geld voor de dagen tot aan Guatemala en kopen ontbijt voor morgen in de bus. We vertrekken namelijk om 6.00 uur en kunnen dan nog nergens ontbijten. Op een pleintje eten we, ondanks een aantal hangmat-verkopers, een bord spagetti, wandelen terug naar het hotel en gaan vroeg op stok (20.30 uur).

 

3e DAG 10-04-97 Merida - Uxmal - Palenque

Het is nog donker als we om 6.00 uur naar het tempelcomplex Uxmal vertrekken. Onderweg stoppen we in Muna, een klein dorpje waar we een stukje doorheen lopen om te zien hoe men hier leeft. We bekijken de typische Maya-huizen (houten palen bezet met leem en een rieten dak). In het centrum van Muna bezoeken we kort het kerkje en kijken hoe het plaatselijke verkeer door het door regen ondergelopen centrum rijdt. Het is 8.30 uur als we arriveren bij Uxmal.

Uxmal - Mexico

Uxmal: Zo'n 300 jaar nadat deze klassieke Maya stad werd gesticht verlieten de Maya's omstreeks 900 na Christus om nog duistere redenen de stad. Het was de Deen Frans Blom die in 1929 met de eerste excavatie-werkzaamheden begon. Bijzonder aan Uxmal is dat het niet gebouwd was bij een natuurlijke cenote. Om in hun drinkwater te voorzien bouwde deze stam kunstmatige cenotes. Van het visitorcenter voert een wandelpad direct naar het meest indrukwekkende bouwwerk in Uxmal, de 39 meter hoge en zeer steile ellipsvormige Tempel van de Magiër ofwel Templo del Mago. Dit Huis van de Dwerg, dat versierd is met maskers van de regengod Chac, is volgens de legenden in één nacht door een dwerg gebouwd. Vanaf de top heeft men een goed overzicht over het centrale plein van het Nonnenhuis waar omheen 74 vertrekken gebouwd zijn. Het ruim 100 meter lange Paleis van de gouverneur ligt op een plateau en heeft elf ingangen. In versieringen van de 3 meter hoge lijst, die de facade van dit Palacio del Gobernador omgeeft en die uit meer dan 20.000 stenen is samengesteld, zijn 150 Chac-maskers verwerkt.

De Tempel van de Magiër blijkt zeer steil, maar de klim is de moeite waard. Boven hebben we een goed uitzicht over de ruïnes en de jungle. Tot 13.00 uur dwalen we door de ruïnes en bezoeken onder andere het Nonnenhuis en het paleis van de gouverneur.

Als we weer vertrekken zien we tot onze verbazing dat onze chauffeur niet alleen uit slechts één oog iets ziet, maar blijkt hij ook nog een bril nodig te hebben. Al na enkele kilometers hebben we de indruk dat de bril helpt, hij rijdt stukken beter dan hij de afgelopen twee dagen heeft gedaan.

In het plaatsje Champoton aan de kust van de Golf van Mexico stoppen we bij een visrestaurantje. Nadat we Camarone, een soort vis 'gordon-blue' gevuld met kaas en garnalen, besteld hebben lopen we even langs het strand om wat schelpen te zoeken. Als een MP compleet met mitrailleur ons wegstuurt wandelen we terug naar het restaurant om te lunchen en vertrekken om 16.15 uur weer, na een rondje tequilla met zout en lemon.

Onderweg moet Rob de chauffeur opnieuw wakker houden en worden we door het leger aangehouden voor een 'routine'-controle. Omdat we het kalksteen-plateau inmiddels verlaten hebben wordt het landschap groener en heuvelachtiger en zien we voor het eerst oppervlaktewater.

Het is even na 21.00 uur als we in Palenque (dorp) arriveren. We logeren de komende twee nachten in Hotel Maya Tulipanes, een mooi hotel met zwembad. We gooien de rugzakken, na de briefing, op onze kamer en gaan een hapje eten. Daarna douchen we en gaan om 23.00 uur plat.

 

4e DAG 11-04-97 Palenque

Na het ontbijt (8.30 uur) rijden we met 'onze' chauffeur naar het in de heuvels gelegen Nacional Parque de Palenque. Tijdens het korte ritje naar het park zien we het regenwoud steeds dichter en woester worden. Bij de ingang van het 'nacional parque' worden we opgepikt door onze gids, Ernesto. Net als we het park binnen willen gaan, wijst hij ons op een prachtige toekan.

Palenque - Mexico

Palenque: Dit prachtige tempelcomplex, door de Maya's 'Plaats van de dagelijkse dood van de zon' genaamd, is opgericht door Pacal, een Maya-koning die vanaf zijn kinderjaren tot de hoge leeftijd van 68 jaar regeerde. Ook de Maya-nederzettingen rond deze tempels werden plotseling verlaten (10 e eeuw). Van de circa 500 structuren die men, na de herontdekking in 1773, heeft gevonden zijn er momenteel 34 gerestaureerd. Één ervan is de Tempel der Insrcipties, deze 24 meter hoge 'piramide' is gekroond met een tempel. In deze tempel kan men via een nauwe gang afdalen naar het pas in 1952 ontdekte graf van Pacal. Voor de Tempel der Inscripties liggen het Paleis, waarin een toren staat van vier verdiepingen die vermoedelijk als observatorium dienst heeft gedaan en Tempel van de Graaf. Dit bouwwerk is genoemd naar de excentrieke Britse graaf Waldeck die de Maya-cultuur in Palenque onderzocht en hiervoor twee jaar in zijn eentje op deze tempel woonde.

Door het woud lopen we naar het natuurlijk plateau tegen de heuvels waarop de grote tempels staan. Als we het plateau naderen zien we een paar prachtige tempels uit het regenwoud opdoemen. Eerst brengen we een bezoek aan het paleis. Vervolgens neemt Ernesto ons mee naar de prachtige Tempel der Inscripties die te midden van het regenwoud indruk op ons maakt. Vanaf de top van de 'piramide' hebben we een uitstekend uitzicht over het paleis en de vallei. In de tempel op de top dalen we via een nauwe gang af in de tempel naar de tombe van Pacal. Diep in de snikhete en vochtige 'piramide' bewonderen we het prachtig bewerkte massief stenen deksel van de sarcofaag van Pacal. Als we weer op de top staan zijn Monique en ik (Paul) verbaasd over de vele overeenkomsten met Egypte (het geloof, de piramiden, de stenen sarcofaag en het masker dat Pacal in zijn graf mee kreeg). Volgens ons moet er een verband zijn tussen beide culturen. De rondleiding van Ernesto duurt tot 11.30 uur, zodoende hebben we nog wat tijd over voor we gaan lunchen. We besluiten naar de Tempel van het Kruis te klimmen die wat hoger in de heuvels ligt. Niet alleen de tempel is moeite waard, ook het uitzicht op de andere tempels is mooi. Op de terugweg naar de uitgang kopen we nog een souveniertje.

Na de lunch neemt Ernesto ons, samen met een jungle-gids, mee de jungle in. De tocht voert ons door een heuvelachtig terrein. De heuvels blijken de honderden oude ongerestaureerde maya-bouwwerken te zijn die helemaal overwoekerd zijn door het regenwoud. Door de bouwstijl van de maya's zijn sommige gebouwen nu nog intact en zo sterk dat ze hele bomen kunnen dragen. De jungle-gids doet zijn werk goed. Tijdens de tocht zien we niet alleen opnieuw toekans maar horen we in de verte ook het indrukwekkende gebrul van brulapen, die we na wat zoeken ook goed te zien krijgen. Door het woud lopen we naar het Koninginnebad, een klein meertje compleet met waterval dat omgeven is door Maya-ruïnes. Om wat af te koelen zwemmen we hier een uurtje voor we weer door de bus worden opgepikt.

Terug in het hotel luieren we wat bij het zwembad. Daarna lopen we even het dorpje in voor wat kaarten en postzegels. Om 20.00 uur gaan we gezamenlijk eten. De maaltijd wordt afgesloten met een 'Cucaracha', een ober maakt dit drankje aan de tafel klaar door brandende kamlua in tequilla te schenken en vervolgens met koolzuurhoudend water tot schuimen te brengen. Daarna moet het glas in één teug leeggedronken worden. Na wat trammelant bij het afrekenen, kruipen we om 22.30 uur in bed.

 

5e DAG 12-04-97 Palenque - Hisol la - Aqua Asul - San Cristóbal de las Casas

Na een valse start (door een vermiste rugzak) vertrekken we om 8.00 uur uit Palenque naar onze eerste stop bij Hisol la. Er loopt een pad achter deze 'single-drop' waterval, die van een hoogte van zo'n 30 meter uit het regenwoud omlaag valt. Dit stukje Mexico doet ons, mede door de rode rotswanden, sterk aan Zion Nationalpark (USA) denken.

Ook bij onze tweede stop bekijken we watervallen, Aqua Asul ('blauwe water'). Als we de watervallen naderen zien we vanuit de bergen dat de rivier in het dal gelukkig blauw is en niet, door de regen van de voorbije dagen, 'vervuild' is met slib en hierdoor een bruine kleur heeft aangenomen. De rivier die zich dwars door de bossen, via zo'n 500 watervallen, naar beneden stort is prachtig blauw. We hiken over een te toeristische oever langs de rivier naar een natuurlijk bassin waar Monique lekker gaat zonnen en ik (Paul) nog een eindje verder hike. De rivier is stroomopwaarts minder mooi, het verval is minder en het woud wordt dichter. Terug bij Monique besluiten we niet te gaan zwemmen maar iets te gaan eten.

Om 13.30 uur vervolgen we onze tocht en rijden steeds hoger de bergen in naar San Cristóbal de las Casas. Onderweg begint het te regenen en als we het op 2100 meter hoogte gelegen stadje bereiken (17.30 uur) giet het nog. In de stromende regen laden we de bus uit. Als we naar onze kamer in Hotel Fray Bartolomé de las Casas lopen, zien we pas dat er zelfs flink wat hagel op de patio ligt.

San Cristóbal de las Casas: Deze stad die in 1528 werd gesticht door Diego de Mazariegos heette oorspronkelijk Villa Real de Chiapa, maar werd later omgedoopt tot San Cristóbal. De toevoeging 'de las Casas' is een hommage aan de grote indianenbeschermer Bartolomé de las Casas, die hier in 1545 tot Bisschop van Chiapas werd gewijd. Na een roemrijke koloniale tijd sloot San Cristóbal zich in 1824 aan bij het onafhankelijk geworden Mexico en werd hoofdstad van de deelstaat Chiapas. In 1892 nam Tuxtla Gutiérrez deze functie echter over van San Cristóbal. Naast veel kerken, zoals bijvoorbeeld de 16 e eeuwse Santo Domingo, is het Na Bolom (huis van de Jaguar) van de Deen Frans Blom en zijn Zwitserse vrouw Gertrude Duby een noemenswaardig huis. 'Trudy' heeft zich haar leven lang ingezet voor de Lacadone-Maya's, Na Bolom was een gratis gastenverblijf voor deze indianen als zij zich tijdelijk in San Cristóbal ophielden. Tegenwoordig is het huis een museum waar het werk van Trudy en in mindere mate de opgravingswerkzaamheden van Frans centraal staan.

Na een te lange briefing van Rob betreffende de komende dagen en het gebruikelijke geneuzel over telefoon, post etc. gaan we vlug de stad in om een hapje te eten. Tijdens een vegetarisch maaltijd komt een zwerver het restaurant binnen en begint op zijn viool te spelen. Iedereen is opgelucht als iemand hem een sigaret aanbiedt en hij ophoudt met het gejengel. We lopen nog even over het centrale plein en kruipen daarna vroeg in onze 'twijfelaar', dicht tegen elkaar want het is koud in de bergen.

 

6e DAG 13-04-97 Zinacantan - Chamula - San Cristóbal

Na een rit van een halfuur in een andere bus (compleet met kogelgat) arriveren we om 9.00 uur in Zinacantan, een bergdorpje dat bekend is om de bloemen die hier gekweekt worden. De bewoners dragen rose kleding. Om een onderscheid tussen verschillende stammen te kunnen maken dwongen de Spanjaarden tijdens hun heerschappij elke stam een bepaalde kleur in hun kleding te verwerken, voor Zinacantan werd dit rose. Rob waarschuwt ons voorzichtig te zijn met het nemen van foto's. De plaatselijke bevolking is bang dat door het nemen van een foto hun ziel hen wordt ontnomen. Foto's nemen van de hooggeplaatsten is taboe en kan er toe leiden dat het fototoestel wordt ingenomen. Tijdens het bezoek aan de kerk zien we de Spaans/katholieke invloeden op het Maya-geloof. De heilige blanke beelden en het katholiek kruis zijn hier twee voorbeelden van. De vele bloemen in de kerk zijn niet alleen een redelijke bron van inkomsten voor deze Maya's, maar worden tevens als heilig beschouwd. Als we de kerk verlaten wordt er vuurwerk afgeschoten om het begin van de dienst aan te kondigen. Achter de kerk bezoeken we de markt waar de bewoners onder andere fruit, groenten en wol verkopen.

Om 10.00 uur rijden we naar het 20 minuten verder gelegen bergdorpje Chamula waar Rob ons opnieuw waarschuwt voorzichtig te zijn met fotograferen. Tijden de wandeling naar het centrum worden we voortdurend aangesproken door kinderen die ons souveniertjes willen verkopen. In de kerk op het centrale plein raken we onder de indruk van de mystieke sfeer. Hier wordt nog vrijwel het originele Maya-geloof beleden. Het originele Maya-kruis, symbool voor de heilige Ceibaboom, is hiervoor het bewijs. Door de dennetakken aan de wanden van de kerk hangt er een dennenlucht. Op de kerkvloer, die bezaait is met dennenaalden, bidden enkele Maya's luidkeels terwijl ze kaarsen opsteken, om vervolgens het kwade uit hun lichaam te verdrijven door hard te boeren. De cola die de Maya's hiervoor gebruiken, beschouwen ze in de kerk niet langer als frisdrank maar een middel waarmee het 'kwade' verdreven kan worden. Anderen nemen een kip of een ei, die hier tekenen van leven zijn, mee naar de kerk. Het 'kwade' wordt opgenomen door ze over hun lichaam te wrijven, daarna wordt de kip gedood of het ei kapot gegooid. Net als op het plein voor de kerk zitten binnen ook een aantal 'psychiaters' die de mensen geestelijke bijstand geven. Weliswaar diep onder de indruk voelen we ons als toerist niet echt op onze plaats en verlaten, tijdens de voorbereidingen voor de doop van een groot aantal kinderen, de kerk. Hier 'betrappen' we de maya's dus op de valreep nog op een stukje katholicisme in hun geloof. Op het plein voor de kerk slenteren Paul en ik wat over de markt rond. De vrouwen in hun blauwe en de mannen in hun zwarte kleding die hier hun waar verkopen, zien er minder goed verzorgt uit dan de bevolking in Zinacantan. Aan de rand van het plein houdt de raad der wijze mannen toezicht op de markt. Wij volgen hun voorbeeld en drinken wat in een restaurantje. Terug bij de bus gebruikt Willie haar fotocamera als verrekijker om een begrafenis beter te bekijken. Een bestuurder meent dat de plaatselijke wetten zijn overtreden, fotograferen is dus inderdaad niet toegestaan. Als de zaak met N$ 50 is afgekocht vertrekken we om 12.45 uur naar San Cristóbal.

Er hangen dreigende wolken in de lucht als we om 13.30 uur San Cristóbal inlopen. Via de gele kathedraal van San Cristóbal lopen we naar het huis van Franz en Gertruda Blom, de eerste archeologen in Uxmal en voorvechters van de rechten van de Lacadone-indianen. De tour begint pas om 16.30 uur, tot die tijd eten en drinken we wat op de Zocalo, het centrale plein van het stadje. De tour door het Na-Bolom-museum valt ons wat tegen omdat we tijdens de rondleiding, door een te enthousiaste Amerikaanse, eigenlijk niets te zien krijgen van de opgraving van Uxmal. Om 18.00 uur lopen we terug naar het hotel in verband met ons bezoek aan Sergio.

Door de stromende regen lopen we om 19.00 uur naar Sergio, die zich al 26 jaar inzet voor de onderdrukte Chiapas-indianen. De nog 9 resterende stammen van dit Maya-volk krijgen van de Mexicaanse regering totaal geen ontwikkelingshulp. Sergio geeft aan toeristen lezingen over zijn projecten voor deze indianen en probeert zo wat geld te verdienen voor zijn ontwikkelingshulp.

We geven onze zaden uit Nederland (onder andere spruiten) af en lopen om 20.30 uur weer het stadje in om wat te gaan eten. Rond 23.00 uur gaan we slapen.

 

7e DAG 14-04-97 Cañón del Sumidero

Monique heeft vannacht slecht geslapen. Ze is al vanaf 2.30 uur wakker omdat ze, net als een aantal andere mensen in de groep, last heeft van 'Montezuma's revenge', diarree dus.

Al snel na ons vertrek (8.00 uur) wordt duidelijk dat het zicht tijdens de rit door de bergen naar de Cañón del Sumidero slecht zal zijn. We vrezen het ergste voor het zicht in het Parque Nacional de Sumidero.

Cañón del Sumidero: Tot aan 1981 baande de Rio Grijalva zich op een wilde wijze een weg door deze canyon, waarvan de wanden tot zo'n 1200 meter hoog zijn. Door de bouw van de Chicoasén-dam ligt er in de kloof een stuwmeer dat gebruikt wordt voor het opwekken van elektriciteit. Een luguber historisch feit hangt als een schaduw boven de diepe Cañón met zijn mooie natuur. In 1528 toen de Spaanse conquistadores de Chiapas bijna geheel overmeesterd hadden, verkozen de nog strijdende indianen de dood boven een leven als slaaf. Massaal trokken ze naar de Cañón del Sumidero en sprongen van de rim de diepte in, de dood tegemoet.

In Chiapa de Corzo bij de 'Embarcadero' stappen we in een bootje en varen de kloof in. De steeds hoger wordende groene wanden en het bewolkte weer doen ons denken aan de Geiranger fjord in Noorwegen. In de Cañón zien we onder andere zilverreigers, pelikanen, gieren en papegaaien. Dat we net voor de regentijd in Yucatán zitten valt goed af te zien aan de 'kerstboom'. Normaal gesproken valt over deze groene rotsformatie tegen de canyonwand een waterval, maar deze staat nu droog. Onze bootsman heeft er vandaag blijkbaar niet zo'n zin, hij vaart niet naar de stuwmuur maar draait net na de canyon al om. Ook op de terugweg krijgen we de krokodillen, die in dit nationale park leven, helaas niet te zien. Een uur eerder dan gepland zijn we terug bij de Embarcadero.

Omdat we hierdoor tijd over hebben en eigenlijk geen zin hebben in het dorpje dat Rob voorstelt, kiezen we voor een tip uit de reisgids van Angelika en Friedemann. Het kost wat geld uit de groepspot om de chauffeur te overtuigen maar dan kunnen we op weg naar de rim van de canyon. Via Tuxla rijden we naar een andere ingang van het nationale park en rijden daar naar het 'Coyote Viewpoint' op de rim. Ook hier is het zicht niet best. Maar na een paar minuten trekken de wolken wat op en krijgen we toch een redelijk indruk van de enorme diepe canyon, zeker als we een helikopter 700 meter lager door de canyon zien vliegen.

Helaas vindt Rob het na één viewpoint genoeg, het is namelijk nog ruim 2 uur terug rijden naar San Cristóbal. Bovendien zullen we de komende dagen nog genoeg in de bus moeten zitten.

Terug in San Cristóbal (16.00 uur) geeft Rob ons een briefing over de 2 e week van onze vakantie die we in Guatemala zullen doorbrengen.

We luieren wat en lopen om 18.30 uur de stad in om wat te eten. Monique eet niet veel, ze heeft nog steeds last van 'Montezuma's revenge'. Omdat een goede nachtrust misschien helpt gaan we om 21.30 uur slapen.

 


Lees hoe de reis verder gaat naar Guatemala en Honduras




HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp