Om 08:00 uur verlaten we de camping zonder betaald te hebben (2 x $ 16,35 = $ 32,70 bespaard). Het is best fris en er hangt veel mist over de zee en de kust, dat is hier heel normaal. We fietsen op 'Scenic Highway 1', dat is een weg langs de prachtige kust tussen Los Angeles en San Francisco. We komen verschillende fietsers tegen onderweg, wij vallen hier niet meer op. In San Simeon kamperen we op 'The State Park Campground', een ideale camping met een speciaal tarief voor hikers en bikers, $ 3,= per persoon. We liggen de hele middag in zon, 's avonds gaan we in een restaurant eten omdat er nergens een fatsoenlijke winkel is te vinden. Bij ons kampvuur krijgen we gezelschap van twee Amerikaanse fietsters, Katherine en Stephanie uit Washington en Atlanta. Zij fietsen langs de kust naar Seattle.

Vandaag rijden we het mooiste gedeelte van de kustweg. Het is erg bergachtig maar de natuur en de kustlijn zijn schitterend. Er hangt helaas weer veel mist, dat maakt de uitzichten wat minder mooi, maar mist hoort er hier nu eenmaal bij. We zien zilver reigers, arenden en bevers onderweg. We klimmen zelfs zo hoog dat we midden in de mist terecht komen. Met een hele pittige steile klim bereiken we Big Sur. We rijden opnieuw naar een State Park, een groot bos dat perfect is ingericht voor campers en tenten.

Nadat we bij ons ontbijt massaal zijn aangevallen door eekhoorns en vogels (Stellars Jay) vertrekken we om 10:30 uur voor een kort dagje naar Monterey. Het is nog steeds flink heuvelachtig maar het mooiste deel van de kust hebben we gehad. Rond Monterey wordt het erg druk en rijden we op grote vierbaans wegen. We vinden weer een State Park dat midden in de stad boven op een berg ligt. Tot onze verbazing komen we Katherine en Stephanie hier weer tegen, ze staan naast ons op de camping. 's Middags gaan we met vieren de stad in, we eten een pizza en belanden al snel in een café. Na een paar Margarita's zoeken we een Engelse Pub op. We zitten de hele avond op het terras achter het café, ze hebben een prima DJ een goed bier (Bud Ice). Midden in de nacht gaan we met een stuk in onze kraag terug naar de camping. Stephanie is straal bezopen, als ze goed en wel op haar fiets zit dondert ze er weer net zo snel van af. Ze valt boven op haar kin, en ze draagt nog wel een helm. Een voorbijganger ziet het gebeuren en belt snel 911. Er komen 2 politiewagens, 1 brandweerwagen en 1 ambulance om Stephanie op te halen; alsof er een levensgevaarlijk ongeluk is gebeurd. Wij gaan met ieder twee fietsen de berg op naar de camping, dat gaat niet erg snel. Als we eindelijk op de camping aankomen valt het niet mee om in het stikdonker de tent te vinden.

Met een stevige kater worden we wakker. Stephanie heeft 10 hechtingen in haar kin en een stuk van haar tand af, dat valt dus niet mee. Vandaag gaan we naar het 'Monterey Bay Blues Festival', we kunnen meerijden met vrienden van Katherine en Stephanie. Ze zouden om 13:00 uur komen maar ze zijn er pas om 15:30 uur, de hele middag gewacht en geslapen. Met negenen gaan we naar het Bluesfestival, veel muziek, eettentjes, souvenirs en vooral veel negers. 's Avonds nemen we afscheid van Katherine en Stephanie en gaan we met de bus terug naar de camping. Een toffe neger legt ons uit welke bus we moeten hebben en waar we uit moeten stappen, hij betaalt zelfs ons kaartje.

Vlak voor dat we willen vertrekken worden we er door een ranger aan herdacht dat we nog moeten betalen, $ 12,=. Als we Monterey uit zijn rijden we voor het eerst over een heus fietspad, lang duurt het niet en we zitten al weer snel op een drukke snelweg. Het is hier erg toeristisch en van de mooie kust is niets meer te zien. Op het State Park in Santa Cruz staan we tussen de hikers en bikers. We nemen een duik in de Pacific Ocean, een smerige zee met erg veel zeewier. Na het eten maken we kennis met onze overburen, drie fietsers, waarvan er een blind is (hij zit op een tandem). Ze fietsen van San Francisco naar San Diego.

We besluiten om nog maar een dag in Santa Cruz te blijven, we hebben toch tijd genoeg. 's Middags rijden we naar Santa Cruz, het is de hele dag zwaar bewolkt en er valt weinig te beleven. Het enige waar we naar toe kunnen gaan is de Boardwalk, een permanente kermis langs het strand. Als we terug komen op de camping ontmoeten we onze buurvrouw, Lynn, een fietster uit Zuid Afrika. Ze heeft een tocht achter de rug in Colorado, Mexico en California, nu werkt ze op een boerderij. We krijgen een plattegrond van haar van San Francisco, die zal morgen wel van pas komen.

We worden vlot Santa Cruz door geloodst door een andere fietser die op weg is naar zijn werk. Het is zwaar bewolkt, het motregent, het is best fris, het is licht heuvelachtig maar.........we hebben WIND MEE! Na 14 dagen rijd ik weer eens lek. Als we San Francisco binnen rijden is er plotseling een fietspad die ons een aardig eind de goede weg op helpt. We fietsen door de typische woonwijken van San Francisco, onvoorstelbaar steile wegen (25%). Het is wel leuk om te zien maar eigenlijk niet geschikt om te fietsen. De klimmetjes zijn kort maar wel heel pittig. In de afdalingen midden in de stad rijden we uiteraard niet vlak achter elkaar. Ik rijd op kop als Ivo een spijker in zijn band heeft. Ik heb niets in de gaten en rijd gewoon door. Beneden wacht ik tot Ivo komt, maar hij komt niet. Ik fiets twee keer de berg weer op maar net niet ver genoeg. Na drie kwartier wachten en zoeken komen we elkaar gelukkig weer tegen. Ik moet er niet aan denken dat we elkaar in deze stad kwijt raken. We willen naar een nicht van Rianne waar we mogelijk een paar nachten kunnen blijven. Met de plattegrond van Lynn rijden we er vlot naar toe. Ze is helaas niet thuis en haar buurman (Postbode Tom) helpt ons een jeugdherberg te vinden. De herberg ligt midden in het centrum van San Francisco, ideaal om het nachtleven te gaan verkennen. Nadat we samen een ontzettende grote pizza op hebben zoeken we een kroeg op. We maken een praatje met de barkeeper en krijgen een gratis biertje.

We slapen met drie personen op een kamer. Er ligt een raar mannetje bij ons, zoals er zoveel rare mannetjes in deze herberg zitten. We moeten 's morgens van kamer verwisselen en we komen nu bij een Fransman te liggen. Om 11:30 uur gaan we de stad in. Allereerst ga ik naar de kapper, dat is nodig na 2,5 maand. Een heel verlegen en traag kapstertje durft er bijna niets vanaf te halen. Nadat ik 10 keer gezegd heb 'Very short' begint het toch ergens op te lijken. We proberen kaartjes te kopen voor een concert van Chris Isaac maar helaas is het 'sold out'. We lopen tussen de wolkenkrabbers in downtown San Francisco. In deze stad heerst een erg mild klimaat, de winter stelt er niet veel voor en in de zomer is het er nooit erg heet. Dat laatste wordt vooral veroorzaakt door de altijd aanwezige mist.

De eerste kroeg waar we 's avonds terecht komen blijkt een homobar te zijn; het barst er hier van, San Francisco is de homo en lesbo stad. We hebben nog nooit zo snel een Budweiser op, wegwezen hier. Dan gaan we naar Mick's Lounge, een Iers café. Er treedt een goede band op en van de Ierse eigenaar krijgen we een gratis Budweiser en een Jägermeister.

We nemen een goede brunch bij een Chinees restaurant, dan gaan we op de fiets de stad in. Het valt niet mee om in San Francisco te fietsen. De heuveltjes zijn onvoorstelbaar steil, sommigen misschien wel 35%! Het is net een muur waar je tegen op kijkt. Op het kleinste bergverzetje rijden we moeizaam naar boven. Dalen is zelfs moeilijker dan klimmen, met volledig dicht geknepen remmen sukkelen we naar beneden. Het is net alsof ik elk moment voorover van m'n fiets kan vallen. Van een afstandje bekijken we het eiland Alcatraz en daarna gaat het richting Golden Gate Bridge. Het is een lange rode hangbrug, niet eens zoiets bijzonders. Het is vooral de naam denk ik. Aan de andere kant van de brug beklimmen we een berg en krijgen een prachtig uitzicht over de Golden Gate Bridge en de skyline van San Francisco. Als we de stad weer in rijden komen we terecht op Market, een echte flikkerbuurt. Hier hangen we maar niet al te lang rond. 's Avonds zoeken we dicht bij de herberg een bar op. We spelen poolbiljart en worden uitgedaagd door een paar Koreanen, we winnen en verliezen een keer.

Voor dat we aan deze reis begonnen hebben we ons voorgenomen om alle kilometers op de fiets af te leggen (op het vliegtuig na dan) en geen gebruik te maken van het openbaar vervoer. Vandaag kunnen we dit voornemen echter niet handhaven. We moeten van San Francisco naar Oakland, dus moeten we de San Francisco Bay over. De enige manier om, over de weg, aan de overkant te komen is de Bay Bridge (9 mijl lang). Deze is echter niet toegankelijk voor fietsers; er is geen shoulder, het is er ontzettend druk en erg smal. Het enige alternatief is de 'Bart', oftewel de metro. We worden door een andere fietster de metro door geloodst. In Oakland valt het helemaal niet mee om, zonder plattegrond, de juiste weg te vinden. Op een drukke snelweg rijd ik lek, en we zitten nog verkeerd ook. Met wat geluk nemen we de goede weg, we krijgen de steilste klim tot nu toe te verwerken (4 mijl lang en constant 10 - 15%). Zonder verder fout te rijden bereiken we Stockton. We worden midden in Stockton aangehouden door ene Steve. Hij stelt ons de gebruikelijke vragen en is erg enthousiast over onze reis. We hebben hier in Stockton al onderdak maar anders hadden we zeker bij hem kunnen overnachten. Waarom komen we zo iemand niet ergens anders tegen? We rijden verder naar DE Ovan Avenue en maken kennis met Cora Lea, Bob en de honden Bo en Puddin'. Er ligt behoorlijk wat post op ons te wachten, ook de brieven uit Pueblo (o.a. van Paul en Monique). 's Avonds eten we voor de zoveelste keer een pizza en vertellen we onze belevenissen aan Cora Lea en Bob.

 Dag 80 01-07-1995 Stockton

We slapen lang uit en nemen een goede brunch. 's Middags gaan we met Bob naar een fietsenmaker om fietsdozen te halen voor de terugvlucht, we slagen snel. 's Avonds gaan we eten bij Harvey en Dorothy, dat zijn bowlingvrienden van Cora Lea en Bob. We eten paella met als dessert een hele sterke margarita-taart. Harvey is vroeger clown geweest in het circus en heeft de hele wereld gezien. Zijn grootste hobby tegenwoordig is drinken, en dan vooral cocktails. Hij maakt twee keer een cocktail van ongeveer 1 liter, zelf drinkt hij het grootste gedeelte op. Hij zet iedereen te kijk met zijn trucs met kaarten en munten. We hebben de hele avond ontzettend veel gelachen en flink aangeschoten keren we 's nachts terug naar huis.

Om 09:00 uur worden we met een houten kop wakker. We gaan vandaag met de boot van Bob de rivieren- en kanalendelta op rond Stockton. Het is een ruime speedboot, en dat gaat behoorlijk hard. Het is een drukke dag op het water, het barst van de boten en de jet-ski's. We komen Harvey (met cocktail) en Dorothy weer tegen. Op een grote binnenband van een tractor (innertube) kunnen we één voor één achter de boot hangen, dat is echt leuk, maar vooral vermoeiend.

Bob moet vandaag werken en dus gaan we met drieën naar Sacramento, de hoofdstad van California. We lopen een paar uur in het oude stadsgedeelte rond en bezoeken wat toeristische winkels. Om 15:00 uur gaan we weer terug want we moeten op tijd zijn voor autoraces op het plaatselijke circuitje van Stockton. Het is een ovaal circuit van 0,25 mijl lang en er wordt geracet met verschillende soorten auto's. Het wordt afgesloten met een groot vuurwerk.

Het is vandaag 'The 4th Of July', oftewel Independance Day. Een nationale feestdag dus iedereen is vrij. Het is een lamme hete dag. We stippelen samen met Bob op de kaart van California nog een route uit die we de komende 2 weken nog kunnen fietsen. We gaan naar Lake Tahoe en naar Yosemite National Park, in totaal nog ongeveer 600 mijl. 's Middags poetsen we voor de laatste keer de fietsen en pakken onze tassen in. 's Avonds trakteren we op een goed buffet.

Om 07:15 nemen we (voorlopig) afscheid van Cora Lea en Bob en zetten we onze fietstocht voort. De eerste 7 mijl gaan dwars door de stad, dan gaan we richting Sierra Nevada. Het buffet van gisterenavond is blijkbaar niet zo goed gevallen, want ik moet twee keer vliegensvlug van m'n fiets om met vreselijke schijterij in de berm van de weg zitten. We fietsen door een heuvelachtig landschap en het is behoorlijk warm. Op een thermometer zien we onderweg dat het 100 ° F is (38 ° C). In Pine Grove zoeken we weer een State Park op, een douche hebben we wel verdiend in deze hitte.

Het State Park verlaten we zonder te betalen. Pine Grove ligt op 2000 ft hoogte (650 m) en Silver Lake ligt op 7000 ft (2300 m), dat wordt dus klimmen geblazen vandaag. We rijden gelukkig door een bosrijke omgeving zodat we veel in de schaduw fietsen. Er liggen hier ontzettende grote mastappels langs de weg, sommigen zijn wel een halve meter groot. Ivo neemt er een mee als souvenir. Op 6000 ft hoogte komt de eerste sneeuw in zicht; het is 30 ° C en de sneeuw ligt soms wel een halve meter dik langs de weg. Het gaat bijna alleen maar bergop, van de 48 mijl die we in totaal afleggen klimmen we er zeker 40. We hebben vandaag goede benen en zonder al te veel problemen komen we bij Silver Lake aan. Een schitterend gelegen bergmeer. We rijden een camping op waarvan de helft nog vol ligt met sneeuw, de andere helft ligt langs een prachtige wilde rivier. We hebben de mooiste plaats van de hele camping, pal aan de rivier. Zo mooi hebben we de afgelopen maanden nog niet gekampeerd. Het water op de camping is vanwege de vrieskou nog niet aangesloten, we nemen dus maar een bad in het ijs- en ijskoude water van de rivier.