DAG 01 - 28

Na ruim 12 uur reizen (Amsterdam - Parijs, Parijs - New York), landen we om 15:30 uur op JFK-airport in New York City. Het valt niet mee om een onderkomen te vinden voor de eerste 3 nachten. Dit is het Paasweekeinde en het is behoorlijk druk. De herbergen zitten allemaal vol, dus boeken we maar een hotel (The Pan American Motor Inn, in de wijk Queens in New York). Op het vliegveld ontmoeten we een Nederlander, Sebastiaan van Vliet uit Amsterdam. Hij is voor zaken in Amerika en logeert in het zelfde hotel als wij. We besluiten met drieën één kamer te delen. We worden keurig opgepikt door een busje van het hotel, de fietsdozen passen er maar net in. 's Avonds gaan we met drieën met de metro naar Manhattan. Op Rockefeller Plaza komen we de metro weer uit, en wat je dan ziet is zeer indrukwekkend; een en al wolkenkrabbers die stuk voor stuk 300 meter of zelfs hoger zijn. Je voelt je hier heel erg klein.

We bezoeken een bar waar ik drie Budweisers wil bestellen, maar helaas zonder geldig identiteitsbewijs worden er geen alcoholische dranken verkocht. Je moet kunnen bewijzen dat je ouder bent dan 21 jaar, dat wordt dus een avondje aan de cola.

Het wordt niet aangeraden om 's nachts met de metro te reizen dus nemen we voor onze eigen veiligheid maar een taxi (Yellow Cab).

's Morgens gaan we weer met de metro naar Manhattan. We gaan naar het World Trade Center. Deze twee identieke wolkenkrabbers zijn de hoogste van New York; 411 meter hoog en 110 verdiepingen. Zoals al eerder vermeld is dit een druk weekeinde, we moeten maar liefst 2 uur in de rij staan voordat we met een supersnelle lift naar 'The Observation Roof' worden gebracht. We hebben niet voor niets gewacht, op 411 meter hoogte heb je een fantastisch uitzicht over Manhattan en de omliggende wijken van New York. Van zo'n uitzicht kun je de hele dag genieten, maar er is nog meer te zien, dus gaan we weer verder richting Wall Street en het Vrijheidsbeeld.

De beurs op Wall Street is niets meer dan een klein gebouwtje ingebouwd tussen de wolkenkrabbers. Als je niet goed oplet loop je het gewoon voorbij. Als we het eiland met het vrijheidsbeeld willen bezoeken stappen we per ongeluk op de verkeerde boot (Staten Island Ferry). Dit pakt echter goed uit, we varen vlak langs het eiland zodat we 'The Statue Of Liberty' zeer goed te zien krijgen. Zo ontlopen we de toeristische poppenkast op het eiland, en krijgen we de skyline van New York prachtig vanaf het water te zien.

Via China Town en Little Italy lopen we naar het Empire State Building. Ook hier willen we graag naar boven (voor een uitzicht bij nacht) maar de rij is veel te lang, pech gehad dus.

De afgelopen 2 nachten word ik telkens om 05:00 uur wakker met een hongerig gevoel, is dit een Jet Lag? Ik denk het wel. 's Morgens maken we onze fietsen klaar voor vertrek, ze hebben de reis zonder beschadigingen overleefd. 's Middags gaan we naar Central Park. Daar kun je makkelijk 3 dagen rondlopen en alleen maar mensen kijken. We hebben goed getimed om op zaterdag naar Central Park te gaan. De meeste New Yorkers zijn dan vrij en gaan: joggen, fietsen, rolschaatsen, skateboarden, musiceren, weet ik veel wat. Het is prachtig weer en we kijken onze ogen uit. Mensen in de meest vreemde outfits lopen hier rond (joggende moeders MET kinderwagen, joggers met gewichten in hun handen en om hun enkels, etc.). Er zijn in Central Park verschillende baseballvelden aangelegd waar op zaterdag en zondag toernooien worden gehouden. Het leukste om te zien, in dit gigantische park en tevens het enige stukje groen in Manhattan, zijn de straatartiesten. Omringd door honderden mensen vertonen muzikanten en poppenspelers hun kunsten. Ik denk dat ze er een goed belegde boterham mee verdienen, in Amsterdam kunnen ze er in ieder geval nog iets van leren.

Op de terugweg naar ons hotel informeren we bij een fietsenwinkel hoe we morgen het beste de stad kunnen verlaten, het klinkt eenvoudig, we zullen morgen wel zien hoe het gaat.

Vroeg in de avond keren we terug naar ons hotel want morgen loopt de wekker om 05:00 uur af en gaat het echte werk beginnen.

Na een goed ontbijt nemen we om 07:00 uur afscheid van Sebastiaan van Vliet en beginnen we aan onze uitdaging. Om de stad te verlaten moeten we dwars door Manhattan, maar om daar te komen moeten we 'Queensboro Bridge' over. Het is eigenlijk verboden voor fietsers, maar ja we hebben weinig keus. Het is een dubbele brug met boven en onder rijbanen, wij rijden onder in een vreselijke herrie. De brug is niet geasfalteerd, de weg bestaat uit roosters waarop je elk moment met je wiel ergens tussen kunt schieten. Het verkeer raast vlak langs je heen, dit is linke soep en we zijn pas een half uur onderweg! De brug is misschien maar 1 mijl lang, maar er lijkt geen einde aan te komen. We brengen het er goed vanaf. We rijden nog zeker 1 uur door New York (dwars door de wijk Harlem, leuk buurtje!) en als we Washington Bridge (met fietspad deze keer) oversteken laten we New York voor goed achter ons. Goed en wel de stad uit rijden we meteen de bossen en de heuvels in (Appalachian Mountains). We hebben vaak lang oponthoud om de juiste weg te vinden. Er staan namelijk geen borden waarop plaatsnamen staan aangegeven, er staan alleen maar borden met wegnummers en de richting erop: North, East, South en West. Het is even wennen. In Monroe kamperen we in een park, er is een hok met water en WC ('s avonds is dat gesloten) verder zijn er geen voorzieningen.

Als we 's morgens vertrekken is het nog steenkoud. Met bijna alle kleren aan die ik bij heb (incl. handschoenen en muts) rijden we weg. Later in de morgen wordt het prachtig weer en zitten we in korte broek en een wielershirt op de fiets. De heuvels worden wat steiler en langer maar we komen er vlot tegen op. Vlak voor Callicoon rijdt Ivo de eerste spaak kapot, dat is 's avonds snel hersteld. We brengen de nacht door op een (gesloten) camping zonder water. Met 4 bidons zullen we ons 2 maal moeten wassen en de afwas doen. Het wordt vroeg donker en erg koud, we besluiten daarom om in het vervolg motels te zoeken en te wachten tot 1 mei wanneer de campings opengaan.

De Appalachian Mountains zijn best mooi, we zien regelmatig wilde dieren: herten, bevers, stinkdieren, otters, vossen en verschillende soorten roofvogels. Het is opnieuw prachtig weer en het traject is behoorlijk zwaar. Er zijn hier nauwelijks vlakke wegen, na elke afdaling volgt er meteen een nieuwe beklimming. Het is hier wel heerlijk afdalen; prima weg, wat flauwe bochten en weinig verkeer. Ons snelheidsrecord staat nu op 48 mph (77 km/h). 's Middags worden we op de weg aangehouden door een journalist van een lokale krant. Hij is op zoek naar een artikel en heeft ons zien fietsen. Hij vraagt of hij wat foto's mag maken en een interview mag afnemen, daar hebben wij uiteraard geen bezwaar tegen. We hebben hem ons verhaal verteld en hij heeft wat foto's genomen. Hij belooft ons dat hij een aantal exemplaren zal opsturen naar de tante van Ivo in Illinois. 3 Dagen later staan we op de voorpagina van een Amerikaanse krant: GREAT!!!(Klik hier voor een afbeelding van de krant.)

Om 17:00 uur vragen we in een plaatsje naar een motel, ze sturen ons naar een motel 5 mijl verder op (voor ons de verkeerde richting op). Als we daar aankomen blijkt het gesloten te zijn, dus kunnen we weer 5 mijl terug en dan nog eens 10 mijl verder naar het volgende dorp. Om 19:00 uur komen we daar aan. Nadat we gegeten hebben gaan we naar een bar. Ze horen natuurlijk meteen dat we geen Amerikanen zijn. Als we vertellen waar we vandaan komen en wat we aan het doen zijn staat de hele kroeg versteld. Er zit ook een Amerikaan die een aantal maanden in Eindhoven en Venlo gewerkt heeft.

Om 10:00 uur verlaten we ons motel. Het is wat slechter weer dan de voorgaande dagen. De bergen worden korter en minder steil. De wind wordt nu de grootste tegenstander (die hebben we op kop uiteraard). Valsplat omhoog met wind tegen kan ook behoorlijk zwaar zijn. Net als in de voorgaande dagen valt het op dat er hier erg veel doodgereden dieren op de weg liggen. Dode eekhoorns, dassen, bevers, vossen en zelfs dode herten, je ziet ze overal op en langs de weg liggen. Moeilijk voor te stellen dat er ook nog levende zijn.

Vandaag schiet het lekker op, weinig bergen en weinig wind. Om 13:30 hebben we er al 50 mijl opzitten en we besluiten om door te rijden naar Buffalo. Zodoende sparen we een dag uit en die kan later beter van pas komen.

Als we vroeg in de avond Buffalo binnen fietsen komt er een soort limousine naast ons rijden, het raampje gaat naar beneden en de bestuurder vraagt waar we vandaan komen en waar we naar toe gaan. We zien dat ze in de auto al aan de witte wijn of aan de champagne zitten. Ze nodigen ons uit voor een drankje die avond in een café-restaurant tegenover ons hotel. Dat vinden wij uiteraard OK, we zeggen dat we eerst willen douchen en eten. Daarop zegt hij meteen dat we met hun mee moeten eten, beter kan natuurlijk niet! We nemen vlug een douche en steken dan de straat over naar het restaurant. We krijgen meteen een Heineken aangeboden en John legt uit dat hij ooit een Nederlandse vriend heeft gehad die hem heeft leren schaken en dat hij ons daarom uitnodigt voor dit etentje (dat zal wel). Vlak voordat we aan tafel gaan slaat hij zijn arm om Ivo heen en zegt: 'I'm very rich, you can eat what you want!', dat laatste hebben we dus ook gedaan. Barbara ouwehoert ons de oren van onze kop, en John is zo bezopen dat er eigenlijk geen fatsoenlijk woord uitkomt, maar goed wij hebben daar toch voor $ 50,= de man gegeten!

We gaan met de bus naar Niagara Falls; de grootste watervallen ter wereld. Helaas is het zeer slecht weer, het regent pijpestelen. Door de regen hebben we een slecht zicht, er hangt al veel nevel van de watervallen zelf en dat wordt alleen maar erger door de regen. In de middag klaart het op en krijgen we de watervallen nog op hun mooist te zien. Niagara Falls bestaat uit 'The American Falls' aan de Amerikaanse zijde, en 'The Horseshoe Falls' aan Canadese zijde. De Canadese waterval is de mooiste, het water valt hier in de vorm van een hoefijzer 48 meter naar beneden, je staat er met je neus boven op. Beneden aan de oever van de rivier ligt nog een dik pak ijs en sneeuw. Aan de Canadese kant kunnen we de tunnels in achter de waterval, helaas zijn grote delen van de tunnels gesloten vanwege het ijs en de sneeuw, nu valt er niet zo heel veel te zien.

Bij terugkomst in het hotel wassen we onze kleren in de badkuip, als we daar mee klaar zijn ontdekken we dat er in dit hotel wasmachines en drogers zijn.

We rijden Buffalo vlot uit, het is zaterdag en vrij rustig op de weg. De komende 2 dagen rijden we langs Lake Erie, dat is een meer maar als je niet beter weet dan denk je dat het de zee is, zo ontzettend groot. De weg langs het meer is nagenoeg vlak maar de tegenwind wordt als maar harder en met een temperatuur van zo'n 6° C is het alles behalve goed fietsweer. Na 75 mijl verlaten we de staat New York en rijden we Pennsylvania binnen. Vlak voor Erie rijdt Ivo de tweede spaak kapot, we hebben vanmorgen net gratis spaken gekregen bij een fietsenmaker dus dat komt mooi uit. In Erie vinden we een bouwvallig motel, waarin we zelf ons potje koken (spaghetti natuurlijk).

Het weer is een stuk beter als gisteren, de zon schijnt, het is 12° C en er staat nauwelijks wind. We rijden al snel de derde staat binnen: Ohio. Het eerste wat opvalt is dat de wegen hier zeer slecht zijn (dat verschilt van staat tot staat), en dat heeft uiteraard tot gevolg dat ik voor de eerste keer lek rijd. In Wickliffe (vlak voor Cleveland) zoeken we weer een motel op. Als we 's avonds in het motel zitten te koken gaat plotseling het brandalarm af. Paniek in de tent, we zijn maar in de badkamer verder gegaan.

We rijden meteen Cleveland in en het valt niet mee om op de fiets zo'n grote stad te doorkruisen. Na lang zoeken en verschillende keren de weg vragen laten we Cleveland, en ook Lake Erie, achter ons. In de middag rijden we stevig door om de verloren tijd van vanmorgen in te halen.

Het weer wordt slechter, kort na vertrek begint het te regenen, en niet zo'n beetje ook. Schuilen gaat niet want in de hele omgeving is geen dorp of boerderij te bekennen. Zeiknat en met harde wind op kop sukkelen we verder, het gaat niet harder dan 13 à 14 mph. 's Middags wordt het weer beter, we rijden tot 18:30 uur door en halen toch nog een behoorlijke afstand.

De wind komt vandaag, voor de afwisseling, schuin van voren. Het valt af en toe niet eens mee om op de weg te blijven en er niet vanaf geblazen te worden.

Elke keer als we onderweg in een supermarkt iets te eten of te drinken kopen staat degene die buiten bij de fietsen wacht volop in de belangstelling. Bijna altijd komt er een belangstellende Amerikaan een praatje maken, de reacties zijn meestal erg leuk: 'What are you doing, cycling from New York to San Francisco? Are you crazy????'.

Vandaag komen we onderweg alleen maar gehuchten tegen waar niet eens een motel is, dus worden we gedwongen door te rijden naar..........opnieuw Bluffton maar dan in de staat Indiana.

Het weer ziet er vandaag niet best uit, harde wind en dreigende regenwolken. We vertrekken pas om 11:00 uur. Het is geen doen. We hebben keiharde wind tegen en we rijden niet harder dan 9 mph. 2 Uur beuken we tegen windkracht 8 à 9 in en dan houden we het voor gezien want dit gaat echt niet. We rijden naar het dichtstbijzijnde motel en doen de rest van de middag helemaal niets.

Het weer is stukken beter dan gisteren, een matige wind en een prima temperatuur. Bij een supermarkt ontmoeten we een enthousiaste Amerikaan die 12 jaar geleden ook Coast to Coast heeft gefietst. Na 35 mijl passeren we ongemerkt een tijdzone. Dit wordt niet aangegeven langs weg, je kunt het alleen op de kaart zien. We hebben het pas door als we in een gehucht een klok zien. We zetten ons horloge een uur terug (nu is het 7 uur tijdsverschil met Nederland), dat houdt in dat we vandaag dus een uur langer kunnen fietsen en dat kunnen we goed gebruiken gezien de 'verloren' dag van gisteren.

Het is vandaag ideaal fietsweer, windstil (echt waar) en een lekker zonnetje. Ondanks een lekke band van Ivo rijden we in 4 uur bijna 80 mijl. We besluiten om in één keer door te rijden naar de tante van Ivo in Rome (Illinois). Als we er 100 mijl op hebben zitten begint het zachtjes te regenen. 10 mijl voor Peoria (grote stad vlak bij Rome) rijden we de highway op. Dit is eigenlijk niet de bedoeling maar anders moeten we ver omrijden. Een paar mijl voor Rome rijd ik, in de stromende regen, lek. Na bijna 1150 mijl gereden te hebben zijn we eindelijk in Rome, onze eerste rustplaats. Het valt niet mee om het juiste huis te vinden, helemaal niet als je geen adres bij je hebt (Ivo!!!!!). Na een telefoontje is het toch vrij gemakkelijk te vinden. Vandaag hebben we alle twee een nieuw record gevestigd: 146 mijl op een dag fietsen, dat is 233 km! We worden hartelijk ontvangen door Tante Cor en Oom Donald Scranton. Na een goede maaltijd een warme douche nemen we de post door en vertellen we ons verhaal.

Vandaag is het Ivo's verjaardag, op wat post en telefoontjes na stelt het niet veel voor. Om 09:00 uur komt er een collega van Oom Donald een interview afnemen en wat foto's maken. Hij schrijft een artikel voor een plaatselijk fietsblad.(Klik hier voor een afbeelding van het artikel.)

's Middags gaan we met vieren Peoria in, we doen wat boodschappen en gaan lunchen bij een buffet. 's Avonds gaan we naar een casinoboot waar we $ 50,= verliezen aan de roulettetafel.

Vandaag een echte rustdag. Tot 09:30 uur uitslapen en 's middags de fietsen gepoetst en in orde gemaakt voor het vervolg van onze reis.

We nemen afscheid van Tante Cor en Oom Donald. Het is prachtig weer en nagenoeg windstil, dat schiet dus lekker op. Het landschap in Illinois is iets afwisselender dan in de voorgaande fietsdagen. Met het grootste gemak rijden we 110 mijl (176 km). Even voor we Mt. Sterling inrijden rijd ik weer eens lek. Het is inmiddels mei dus de campings zouden open moeten zijn. De camping in dit gehucht is echter gewoon gesloten, dus kiezen we weer voor een motel.

Dag 21 03-05-1995 Mt. Sterling - Monroe City 78 mijl

Het is regenachtig weer maar gelukkig nagenoeg windstil. We rijden door mooie natuur en zien veel wild (herten, vossen en verschillende soorten vogels). Als we bij Hannibal de Mississippi River oversteken rijden we de volgende staat in: Missouri. We zitten inmiddels op 'Route 36 West', hier komen we voorlopig niet meer vanaf. Door het slechte weer rijden we niet al te lang door, om 16:00 uur zoeken we een motel op.

's Morgens om 07:30 uur regent het. We wachten tot 10:00 uur maar het blijft regenen, dus besluiten we om maar een dag in het motel te blijven. 's Middags wordt het uiteraard droog maar dan kunnen we niet meer vertrekken omdat het motel al betaald is. Het is een lamme saaie dag die bestaat uit slapen, TV kijken, schaken en eten.

We hebben gisteren toch niet voor niets gewacht, het is prachtig weer alleen hebben we harde wind tegen (we wennen er aan). Er zitten grote stukken vierbaansweg in het traject, maar op de 'shoulder' (vluchtstrook) is goed te fietsen.

's Avonds gaan we in Chillicothe naar een buffetrestaurant en eten ons helemaal vol. Je kunt hier voor ongeveer $ 7,= net zoveel eten als je wilt, en na 104 mijl fietsen lusten we wel wat.

's Morgens is het mooi weer, de zon schijnt en.......we hebben lichte wind in de rug! Dat schiet dus lekker op. In een licht heuvelachtig landschap rijden we vooral over vierbaanswegen, dit is niet het leukste maar andere wegen zijn er niet, dus moeten we wel. Na 40 mijl is de volgende lekke band een feit, Ivo is deze keer het slachtoffer. Als we St. Joseph naderen, naderen er ook hele donkere onweerswolken zodat we maar weer een motel opzoeken. Dat valt in een 'grote' stad als St. Joseph niet mee, we rijden de halve stad door voor we een motel gevonden hebben (en dat op een half lek bandje van Ivo).

Als we 's morgens op TV 'The Weather Channel' bekijken ziet het er niet best uit, er wordt zeer slecht weer voorspeld. Er worden zelfs tornado's verwacht (dat is in dit gedeelte van Amerika heel normaal in deze tijd van het jaar). De keuze is dus makkelijk: we blijven weer een dag in het motel.

's Middags wordt de lucht pikzwart en begint het te stortregenen, maar goed dat we nu niet op de fiets zitten. De dag bestaat weer uit schaken en films kijken (Jurrasic Parc) op HBO, het Amerikaanse Filmnet dat in bijna alle motels ontvangen wordt.

Als we St. Joseph verlaten rijden we meteen de volgende staat in: Kansas; 'The most boring state in America', dat belooft wat. Ivo rijdt al snel lek (nr. 7). In de middag begint het te regenen en om 14:30 uur worden we gedwongen om te stoppen vanwege dreigend onweer. Normaal gesproken is Kansas een van heetste staten van Amerika en we hadden hier dus ook temperaturen verwacht van rond de 30° C, terwijl het nu niet meer is dan 15° C. Het weer is dus helemaal van slag dit jaar.

Het weer ziet er nog steeds niet best uit; harde wind tegen en donkere wolken boven ons hoofd. Onderweg komen we een Collega-fietser tegen. Hij rijdt van Aspen (Colorado) naar Boston (Massachusetts) aan de oostkust. Hij is pas een paar dagen onderweg maar heeft in ieder geval wel wind mee.

We rijden vandaag voor de zesde dag op 'Route 36 West', het is een lange kaarsrechte weg dwars door Missouri en Kansas. Er zit werkelijk niet één behoorlijke bocht in, en de omgeving heeft ook al niet veel te bieden. Aan beide kanten van de weg wisselen uitgestrekte landbouwgronden en een steppeachtig landschap elkaar af. Dit is niet het opwindendste deel van onze fietstocht, maar ook dit is 'Coast to Coast in America'.