De eerste 20 mijl gaan vooral bergaf, dat is maar goed ook want we hebben de wind weer eens hard van voren. We komen het begin van de Grand Canyon tegen, Little Colorado River Gorge. Ivo rijdt 2 keer kort achter elkaar lek. Het is een lange, hete, vermoeiende klim van 20 mijl naar het begin van Grand Canyon National Park (entree $ 4,= per persoon). We klimmen niet voor niets, bij uitzichtpunt Desert View krijgen we een schitterend vergezicht over een waar natuurwonder. Hier kan ik uren naar kijken. We besluiten om op de in het park gelegen camping te overnachten. Er is helaas geen douche maar wel wastafels, WC en een winkel. Morgen gaan we op ons gemak naar Grand Canyon Village.

Om 08:30 verlaten we zonder te betalen de camping. We rijden vandaag de 27 mijl lange South Rim van de Grand Canyon. We komen een tiental uitzichtpunten tegen, ze zijn allemaal even mooi. Het is moeilijk te omschrijven wat we hier zien, maar je moet er geweest zijn. De Canyon is zo immens groot dat de viewpoints zelfs op elkaar beginnen te lijken. Met een beetje geluk treffen we op de camping in Tusayan Erwin en Erna. Als zij zich met hun camper aan hun reisschema houden zijn ze morgen hier in de Grand Canyon. We rijden naar de betreffende camping en informeren bij de receptie naar een reservering van Erwin. Wat blijkt: hij is deze ochtend al vertrokken! In dit gigantisch grote land missen we elkaar op een paar uur na, hoe is het mogelijk. Het is inmiddels gaan regenen en we gaan eerst maar een pizza eten en daarna de tent op te zetten. Op de kassabon merken we dat we al weer in een andere tijdzone zitten, we rijden waarschijnlijk al ruim 3 dagen met de verkeerde tijd op ons horloge (we zitten in een indianen reservaat en die hanteren andere tijdzones dan die op de kaart zijn aangegeven, het is nu 9 uur tijdsverschil met Nederland). De camping ligt pal naast een landingsplaats voor helicopters voor rondvluchten over de Grand Canyon. Ze vliegen de hele dag af en aan, constant herrie aan onze kop dus.

Vandaag staat de West Rim Drive van de Canyon op het programma. Dat is een weg die alleen geopend is voor bussen en fietsers, we hebben dus geen hinder van het overige verkeer. Het is prachtig weer en we hebben een fantastisch uitzicht over de Grand Canyon. Foto's maak je hier altijd te weinig. Bij het eind van de West Rim zijn wij voor een paar Amerikanen even belangrijker dan de Canyon. Als ze horen waar we vandaan komen en wat we aan het doen zijn, beginnen ze plotseling te filmen en foto's te nemen. Ze denken zelfs dat we professionals zijn (en dat voor een slagerszoon en een WW'er). We moeten onze adressen opgeven zodat ze foto's op kunnen sturen. Als we terug komen op de camping blijkt dat we bezoek hebben gehad van een of andere eekhoorn. Hij heeft een flink gat geknaagd in Ivo's tas en een deel van de koekjes op die daar in zaten.

Vandaag fietsen we pal naar het zuiden, en ook dan hebben we wind tegen, en niet zo'n beetje ook. Het enige voordeel van die takkenwind is dat het niet zo warm aanvoelt, maar geef mij toch maar 35 ° C en geen wind. In Williams kamperen we op een gloednieuwe camping die alleen maar bestaat uit grind, we krijgen met de grootste moeite een paar haringen de grond in. Na bijna 2 weken kunnen we eindelijk onze kleren weer eens wassen. Bijna alle campings in Amerika zijn voorzien van wasautomaten en drogers, voor nog geen $ 2,= kunnen we wassen en drogen.

De eerste 20 mijl gaan over Interstate 40, een andere weg is er niet. Gelukkig gaat het veel naar beneden en dus behoorlijk hard. Als we de snelweg verlaten rijden we 'Historic Route 66' op, een oude vervallen rotweg (een en al gat en kuil). In Seligman zetten we onze tent op in windkracht 8, dat is best leuk om te zien denk ik. We komen opnieuw een fietser tegen, dit keer een Japanner die bijna geen woord Engels spreekt. Hij fietst net als wij Coast to Coast, maar dan van Los Angeles naar Washington, met de wind mee dus. 's Avonds gaan we naar een echte Amerikaanse saloon waar we uiteraard poolen en wat Budweisers pakken (slootwater!).

De snelweg is de kortste weg naar Kingman, maar ook de minst leuke. Daarom nemen we opnieuw Route 66 en rijden we 25 mijl om. Het eerste deel gaat met de wind in de rug. Heerlijk! Daarna is het feest voorbij en hebben we nog ruim 50 mijl te gaan met soms snoeiharde wind tegen. Er is vrij weinig te zien onderweg. Het begint al aardig op de woestijn te lijken, de eerste forse cactussen staan langs de weg. In Kingman gaan we naar een KOA-camping, dat is een campingketen in Amerika en Canada, ze zijn duur maar wel erg goed. 's Avonds eten we bij een chinees-buffet en het smaakt weer heel goed.

De komende dagen rijden we door de woestijn, we zullen met voldoende reserve materiaal op pad moeten gaan. Vandaag gaan we dus op zoek naar een goede fietsenmaker om binnen- en buitenbanden te kopen. Bij het Tourist Office laten we ons informeren over de beste route om de woestijn over te steken, Death Valley of Mojave Desert.

Bij vertrek om 07:45 uur is het al behoorlijk warm en het gaat nog veel warmer worden vandaag. Het woestijnachtige landschap langs de weg staat vol grote cactussen (Joshua Trees). Het is bijna een week geleden dat we lek zijn gereden, maar vandaag is het weer prijs, na 3 uur rijden heb ik weer een platte band. Na 80 mijl bereiken we de Hoover Dam, de grootste stuwdam ter wereld. Het is een zeer diep gat, maar na alle schitterende natuur van de voorgaande weken is het niet veel bijzonders. De Hoover Dam is ook de grens tussen Arizona en Nevada, we zitten nu in de op één na laatste staat. We hebben nog 8 mijl te gaan naar Boulder City, het zijn de 8 heetste mijlen tot nu toe. De enige camping die er is ligt aan Lake Mead maar dan moeten we weer een heel eind terug, dus rijden we op de gok maar verder. Als we op het punt staan om te draaien zien we een RV-park (een camping alleen bestemd voor Campers). We krijgen van de campingbaas (Curtis Wells) te horen dat hij geen tenten mag plaatsen. Hij biedt ons een plaats aan buiten de camping met gebruik van douche en WC, maar dat slaan we af. Dan biedt hij ons een ruime kamer naast zijn kantoor aan met keuken, magnetron, TV, airconditioning en een 3-zitsbank. Dit weigeren we uiteraard niet. Als we willen betalen zegt hij: 'It's on my charge!' en zelfs voor een blikje cola mogen we niet betalen. Hij doet dit omdat zijn zoon ooit in Europa heeft gefietst en daar zo goed behandeld is dat hij iets terug wil doen. Beter kan het natuurlijk niet en we profiteren er maar goed van.

We nemen afscheid van Curtis Wells en bedanken hem nogmaals voor zijn gastvrijheid. Als we Boulder City verlaten komen we de eerste casino's al tegen. Het gaat ligt bergaf naar woestijnstad Las Vegas. Het is al bloedheet en uiteraard rijd ik midden in Las Vegas een keer lek. Om 10:00 uur al komen we op een dure KOA-camping aan ($ 23,=). We krijgen wel wat voor ons geld; 3 zwem- baden, goede grond (dat is wel eens anders geweest), gratis busdienst naar het centrum en goede sanitaire voorzieningen. Het is meer dan 40 ° C en in de volle zon zetten we onze tent op. De hele middag liggen we aan het zwembad. Om 18:00 uur gaan we met de campingbus naar Las Vegas Boulevard oftewel The Strip. Dat is een 3 mijl lange boulevard met de mooiste, grootste en spectaculairste casino's ter wereld. Buiten is het één zee van licht, binnen is het één groot gokpaleis stampvol gokkasten, roulettetafels, Black Jack, poker etc. Eten is hier geen probleem, een beetje casino heeft verschillende restaurants met uiteraard een buffet. Hier treffen we het slechtste buffet dat we tot nu toe gehad hebben. Bij Treasure Island wordt buiten het casino een heuse piratenshow opgevoerd. Er staan duizenden mensen naar te kijken. Twee levensgrote piratenschepen, kanonnen, vuur, water, rook alles er op en er aan. Op het eind laten ze een heel piratenschip zinken. Wat is een bezoek aan Las Vegas zonder te gokken. We gaan een casino binnen en nemen plaats aan een roulettetafel. Het begint goed, van de $ 30,= inzet maken we snel $ 80,=. Dat zijn we ook weer snel verloren en om 23:00 uur hebben we een verlies van $ 160,=. De hele avond gokken we al op nr. 6, en hij valt maar niet. Als we op het punt staan te stoppen hebben we eindelijk geluk bij Frontier. We hebben $ 4,= op nr. 6 staan en hij valt! Dat betekent $ 144,=, we hebben ons verlies gedeeltelijk terug. We zijn zo opgelucht dat we beide niet in de gaten hebben dat nr. 6 meteen daarop weer valt! (inzet laten staan uiteraard). Opnieuw $ 144,=. In totaal wisselen we voor $ 329,= fiches in en gaan we met $ 125,= winst terug naar de camping. Om 02:30 uur kruipen we in een bloedhete tent, het koelt hier 's nachts niet erg af want is nog steeds ruim 25 ° C.

Gezien het late tijdstip dat we gisteren in bed lagen en dat we ons nog niet hebben voorbereid op de komende route en de hitte, besluiten we nog maar een dag in Las Vegas te blijven. Weliswaar weer $ 23,= voor de camping maar dat kan nu wel van de winst van gisteren. Om 08:00 uur worden we onze tent uit gestoomd, het is er niet te harden. Het is opnieuw meer dan 40 ° C en er is maar een ding dat we met deze temperatuur kunnen doen, dat is de gehele dag in het zwembad liggen. 's Avond gaan we weer naar The Strip en wagen een klein gokje, we verliezen $ 40,=. Om 20:15 uur gaan we al weer met de campingbus terug want morgen is het vroeg dag.

Om 04:15 uur gaat de wekker, we willen vroeg vertrekken om de hitte voor te zijn. Vlak voor dat we weg willen rijden ontdekken we Ivo's lekke achterband. Om 06:15 verlaten we de camping. Het eerste uur fietsen we dwars door Las Vegas, over The Strip. We komen langs de mooiste en grootste casino's; MGM-Grand, Luxor en Ceasars Palace. Als we Las Vegas verlaten begint de woestijn pas echt, om 08:00 uur is het al snikheet; dat belooft nog wat! We krijgen meteen een klim te verwerken van 9 mijl lang, we gaan langzaam dood. De 1,5 liter water die we vandaag extra bij ons hebben komt goed van pas. De afdaling die volgt is heerlijk en niet zo heet, de wind koelt aardig af. De laatste 30 mijl naar Pahrump gaan met de wind in de rug behoorlijk hard. De woestijn is een grote vlakte met her en der wat graspollen en een hele hoop cactussen, een prachtig gezicht. Verder groeit of leeft hier helemaal niets. Op een half lek bandje van Ivo bereiken we Pahrump en vinden we gelukkig een camping met een zwembad. Om 20:00 uur, als het nog steeds 30 ° C is, eten we een blik Chinees op maar het is de hele dag zo heet geweest dat warm eten absoluut niet smaakt. We eten alleen omdat het moet.

In deze temperaturen is het zaak om zo kort mogelijke afstanden per dag te rijden, dus van het ene gehucht naar het volgende gehucht. Vandaag hoeven we gelukkig maar 30 mijl te zweten. De wind staat schuin van voren, hij koelt niet af maar maakt de hitte alleen maar erger. Na 8 mijl rijden we de laatste staat binnen: California. Om 10:00 uur komen we in Shoshone aan en vinden we een camping met prachtig groen gras, en dat midden in de woestijn! Het kantoor is niet bemand, en dus kunnen we ook het zwembad niet in want daar hebben we een sleutel voor nodig. Na 3 uur krijgen we via een lange omweg eindelijk de sleutel en kunnen we een lauwe duik nemen. 's Avonds in een bar smaken een paar ijskoude Budweisers heel goed.

Om 07:45 verlaten we de camping, eigenlijk te laat maar na 4 korte en hete nachten, kunnen we er moeilijk uit komen. Met 3 liter water per persoon rijden we de woestijn weer in voor, wat later blijkt, de dag waarop we het meeste afzien op de hele reis. De omgeving begint steeds meer op een echte woestijn te lijken, grote zandvlaktes dus. Het is echt niet te harden; het is bloed en bloedheet, we hebben een harde wind op kop die de hitte alleen maar erger maakt en om het allemaal nog wat ondraaglijker te maken gaat het constant valsplat omhoog. Ik ga 4 keer dood, Ivo 7 keer. Zonder ook nog maar één drup water komen we in Baker aan. Een ijskoude Cola heeft nog nooit zo goed gesmaakt. Als we bijgekomen zijn gaan we op zoek naar een camping met zwembad. Die is echter niet aanwezig in dit gat. Er is wel een zwembad maar dat is, als het 110 ° F is (45 ° C), uiteraard gesloten! Kamperen zonder een zwembad in deze temperatuur is geen doen, dan weet je met jezelf geen raad meer. We vluchten dus maar een motel in, deze keer niet tegen regen en kou maar tegen zon en hitte. Alles bij elkaar drinken we op zo'n dag wel 7 liter per persoon, eten doen we nauwelijks dat smaakt toch niet.

Voor zevenen zitten we al op de fiets. Het weer is totaal anders dan gisteren, het is bewolkt en lang niet zo warm meer. Wat het weer betreft is Amerika een vreemd land, de ene dag stralend blauwe lucht en bloedheet, de andere dag bewolkt en regen. Het enige wat constant is aan het weer is de onveranderlijke harde tegenwind. We rijden vandaag de gehele dag over Interstate 15, de politie passeert ons maar reageert niet, dus is het geen probleem dat we hier op de vluchtstrook rijden. Eindelijk kunnen we weer iets kopen onderweg, dat is lang geleden. In Barstow valt het niet mee om een geschikte camping te vinden. De meeste hebben geen vergunning om tenten te plaatsen. Als we er eindelijk een vinden waar we wel op mogen, blijkt het meer op een woonwagenkamp te lijken en dat is iets te riskant met onze fietsen. We kiezen maar weer voor een motel. Als we aan de motelbaas vragen of hij een goedkope kamer heeft antwoordt hij: 'Wat is goedkoop ?'. Ik zeg, helaas veel te vlug, $ 20,=, dat is OK. Het had misschien voor minder gekund maar dit is nu wel het goedkoopste motel tot nu toe (met een kamer direct aan het zwembad). We wassen onze kleren voor een paar dollar in een wasserette en 's avonds eten we in een Mexicaans restaurant.

Het weer is totaal van slag, vandaag rijden we zelfs met T-shirt en wielerjack aan tegen de kou! In Los Angeles, 100 mijl hier vandaan, is het noodweer en daar krijgen wij een staartje van. We hebben de wind keihard tegen, we staan bijna stil. Het is echt niet te doen, we draaien een verzet van 39 x 21 en soms zelfs 39 x 24 rond, dat is een bergverzet! We komen niet boven de 9 à 10 mph uit. Na 36 mijl willen we naar een motel maar dat blijkt veel te duur. We rijden dus, in de regen inmiddels, nog 6 mijl verder naar Boron. Daar gaan we, nu weer tegen regen en kou, een zeer bouwvallig motel in.

Het is eindelijk weer eens ideaal fietsweer, 22 ° C en weinig wind. Het gaat helaas grotendeels over de snelweg omdat er geen andere wegen zijn. De woestijn ligt nu gelukkig voorgoed achter ons en we rijden nu in het mooie gedeelte van California. Een heuvelachtig gebied met veel bossen. Bij de supermarkt in Tehachapi ontmoeten we een Nederlandse Amerikaan, hij is geboren in Assen en spreekt nog redelijk Nederlands. We vinden een camping die helaas nogal ver van onze route af ligt. De laatste mijlen gaan zelfs stevig bergop. Als de campingbaas hoort waar we vandaan komen en welke fietstocht we aan het maken zijn, valt hij van verbazing bijna van zijn stoel en biedt ons meteen een gratis kampeerplaats aan (we hadden de $ 9,= al klaar liggen). We hebben de mooiste plaats van de hele camping; bijna in de vrije natuur met een prachtig uitzicht. Het is een beetje een vreemde camping want 's avonds worden we met een oude brandweerauto opgehaald om ijs te gaan eten bij de receptie. We vallen nogal op tussen dit rare volkje, het zijn een stelletje zigeuners, WW'ers en geestelijk gestoorden die hier komen om te vissen.

 Dag 67 18-06-1995 Tehachapi - Taft 80 mijl

Over de eerste 30 mijl doen we nog geen uur, het gaat voortdurend bergaf. Het is behoorlijk warm en er waait een matig windje, goed fietsweer dus. We verlaten het bergachtige California en rijden een dal in met veel wijnranken. De enige behoorlijke plaats die we tegen komen is Taft. Het is vandaag zondag en in dit stadje kun je een kanon afschieten, het is totaal verlaten. Er is geen camping te bekennen, dus zoeken we met enige tegenzin maar een motel op. Het enige fatsoenlijke restaurant in dit uitgestorven plaatsje is natuurlijk op zondag gesloten, dus eten we vandaag maar typisch Amerikaans: een hamburger met friet.

Om 08:00 uur rijden we uit Taft weg. Na 16 mijl passeren we het bord: 'Next Services 70 Mile'. De eerst volgende behoorlijke plaats die we tegen zullen komen is dus 70 mijl verderop, dit wordt een langere dag dan we gepland hebben. Het eerste deel gaat pittig bergop, dan volgt er een zalige afdaling met veel bochten. Het is behoorlijk warm en we rijden verder door een heuvelachtig landschap. Na 94 mijl komen we aan in Atascadero, waar we een camping op willen zoeken. Bij het Tourist Office krijgen we echter te horen dat er in dit stadje geen campings zijn, de dichtstbijzijnde is aan de kust. We besluiten dus maar om vandaag al onze 'Coast to Coast' tocht te voltooien. We rusten een uur in een park, we eten wat in een restaurant en vertrekken dan voor de laatste 18 mijl richting de kust. We beginnen met een lichte beklimming, dan gaat het lange tijd bergaf. We tellen de laatste mijlen hardop af, nog 5 mijl. Het gaat steeds harder, het gaat vanzelf, nog 4 mijl. 68 Dagen geleden vertrokken we in New York City, nog 3 mijl. Nu zijn we op een paar mijl na aan de andere kant van dit immens grote land, nog 2 mijl. De zee is al in zicht, nog 1 mijl! De laatste tientallen meters sjokken we over het mulle zandstrand van Morro Bay, en dan lopen we met fiets en al tot onze knieën de Pacific Ocean in!

We vragen aan twee Duitsers of ze de broodnodige foto's willen maken waar we met tweeën op staan. We kiezen een aan zee gelegen camping uit om onze tent op te zetten. Het kantoor is niet meer bemand, het is inmiddels al 20:00 uur, betalen doen we morgen wel. We hangen al onze zeiknatte spullen te drogen en nemen snel een douche. Uiteraard moet dit gevierd worden. We moeten drie kwartier lopen voordat we een kroeg vinden, daar nemen we een paar Budweisers op het bereiken van ons doel.

Vandaag nemen we een rustdag, dat hebben we wel verdiend. We slapen uit en 's middags gaan we op de fiets Morro Bay in. Eindelijk zitten we weer in een plaats waar iets te beleven is, dat is lang geleden. We fietsen het stadje rond en doen onze boodschappen. Op het strand voeren we brood aan hele tamme 'ground squirrels' (grond eekhoorns), ze eten zo uit je hand. De camping hebben we nog steeds niet betaald en dat willen we graag zo houden tot morgenochtend. We wachten dus tot 18:00 uur en gaan dan pas terug naar de camping. De receptie is nu gesloten zodat we niet kunnen betalen.