Een half uur voordat we willen vertrekken worden we er door de ranger aan herinnerd dat we nog moeten betalen, weer $ 10,=. Lake Tahoe ligt op 6000 ft hoogte, dus we gaan vandaag ietsje naar beneden. Met lichte wind in de rug verbreken we meteen ons snelheidsrecord: 50 mph = 80 km/h. De Sierra Nevada is stukken mooier dan de Rockie Mountains, we komen veel bergmeertjes, riviertjes en watervallen tegen. Lake Tahoe is een groot meer, prachtig gelegen tussen de besneeuwde bergen. We rijden 20 mijl langs het meer voordat we een State Park tegen komen. Het ligt helaas niet aan het water, maar mooier als gisteren kan het toch niet.

Als we 's morgens wakker worden regent het tot onze verbazing, dat is lang geleden. We besluiten maar een dag op de camping te blijven. We kaarten wat, en 's middags lopen we naar Tahoma om een pizza te eten. In een saaie kroeg nemen we 's avonds een Budweiser, maar we keren al weer snel terug want van een bruisend uitgaansleven is hier geen sprake.

We hebben vannacht of gisterenavond weer bezoek gehad van een eekhoorn, want als we ons eten voor onderweg in willen pakken vinden we twee leeggevreten bananenschillen. Vanaf nu gaat het eten niet meer in de tent maar aan een touw de boom in. We rijden de hele dag langs Lake Tahoe. De eerste mijlen gaan over een fietspad waar veel Amerikanen rijden die nog niet veel gefietst hebben, dat rijdt niet echt prettig want die maken de meest onverwachte bewegingen. We hebben prachtige uitzichten over het meer. Op de enige lange klim die we vandaag te verwerken krijgen rijd ik lek. Even later passeren we de grens tussen California en Nevada, dat wordt weer gokken dus. In een pizzeria ontmoeten we Suzan uit Sacramento, ze is hier voor een weekendje. Ze fietst zelf ook en is heel geïnteresseerd en verbaasd over onze tocht. Ze praat honderd uit, op haar advies zoeken we een camping op in Zephyr Cove. De camping ligt direct aan het meer maar heeft geen douche. We nemen dus maar een duik in het koude maar kraakheldere water van Lake Tahoe. Er zijn maar weinig plaatsen waar je zo mooi kunt zwemmen; een prachtig meer, helder water en besneeuwde bergen op de achtergrond. In Nevada valt weinig anders te doen dan te gokken. In South Lake Tahoe (mini Las Vegas), een half uur lopen van de camping, hebben we weinig geluk. Na een goed begin keren we toch met $ 100,= verlies terug naar de camping.

Bijna alle eekhoorns van de hele camping maken jacht op de resten van ons ontbijt. We kunnen onze kont niet keren of de tafel zit al weer vol met eekhoorns, die ook gewoon proberen ons fruit voor onderweg op te eten. Om 10:30 uur vertrekken we en laten we Lake Tahoe achter ons. We krijgen meteen een zeer pittige beklimming voor onze kiezen, gevolgd door een ideale afdaling. We rijden een dal in waar we weer eens snoeiharde wind tegen hebben, dat maakt de 30 mijl naar Markleeville nog een zware klus. Het State Park ligt helaas 4 mijl van de weg af, maar het is wel weer een perfecte camping aan een riviertje. We maken een wandeling van 1,5 mijl naar een waterval, dat valt helaas een beetje tegen.

We ontbijten in een restaurant in Markleeville. Na 10 mijl fietsen komen we bij de voet van de Ebbetts Pass. Een bord bij het begin van de klim doet weinig goeds vermoeden: Very steep, narrow and winding road. Het is gelukkig niet zo erg als verwacht. We klimmen in een prachtige omgeving naar 6000 ft hoogte, waar de sneeuw weer langs de weg ligt. Vlak voor de top komen we een schitterend bergmeer tegen, de ene helft bestaat uit water en de andere helft ligt vol met ijs en sneeuw. Even later bereiken we eindelijk de top: 8730 ft (2900 m). Een korte afdaling brengt ons aan het begin van een, niet verwachte, nieuwe beklimming. Deze keer is het niet alleen een lange klim maar vooral een erg steile klim. Zo steil dat ik zowaar van m'n fiets af moet om even bij te komen. Meer dood als levend bereik ik toch de top. Dan resten er nog 35 mijl naar het Calaveras Big Trees State Park: 35 mijl bergaf, zalig! In minder dan een uur arriveren we, zonder ook maar één Big Tree gezien te hebben, bij het State Park. Om onze boodschappen te doen moeten we 5 mijl verderop naar de supermarkt in Arnold; 5 mijl dalen wel te verstaan. Dus ook weer, met een tas vol boodschappen, 5 mijl bergop. Maar dat kan er nog wel bij op deze loodzware dag.

We hebben een rustig dagje vandaag. We gaan op de fiets naar de 'South Grove' van het Calaveras Big Trees State Park. Dat is 9 mijl van de camping vandaan. De eerste 6 mijl gaan lekker naar beneden, de rest gaat lichtjes omhoog. Bij het park zetten we onze fietsen goed op slot en beginnen we aan de 5 mijl lange wandeling door het bos. Al snel komen de eerste Sequoia's in zicht, hoe langer we lopen hoe hoger en dikker de bomen worden. De dikste exemplaren (Palace Hotel Tree en Agassiz Tree) hebben een omtrek van 25 à 30 meter en een doorsnede van ongeveer 10 meter, ze kunnen meer als 100 meter hoog worden. In dit bos valt het niet zo op dat deze bomen zulke afmetingen hebben want het staat er hier vol mee. Als we het bos weer verlaten en we een gewoon boompje zien realiseren we ons pas wat voor kanjers het zijn. De wandeling heeft iets meer tijd in beslag genomen dan we verwacht hadden. Met een knorrende maag en zonder ook maar een druppel water bij ons beginnen we, in onze gewone kleren en op een paar gympies, aan de 6 mijl lange beklimming terug naar de camping. In Arnold wassen we onze kleren, eten we een grote pizza en doen we onze boodschappen. Dan zweten we ons voor de laatste keer de berg op terug naar de camping.

De eekhoorns en de vogels hebben het opnieuw op ons ontbijt gemunt. Zelfs een regen van stenen schrikt ze niet af. Het eerste uur gaar heerlijk bergaf. We rijden de Sierra Nevada uit en we zitten weer bijna op zeeniveau. Dat is aan de temperatuur goed te merken, het is weer bloedheet. In het Tourist Office in Chinese Camp ontmoeten we een Amerikaanse veteraan. Hij heeft in de tweede wereldoorlog in Nijmegen gesprongen, hij is er trots op. Dat klimmen niet altijd afzien is blijkt vandaag. Op een beklimming van 7 mijl lang gaat het heerlijk. We hebben vandaag nog niet zoveel gedaan en we vliegen dus omhoog. In Groveland rijden we naar een zeer verlaten camping toe, er staat bijna niemand. We staan met de tent op een soort rots, direct aan het water. Het is weer 3 mijl klimmen en dalen voor we bij een supermarkt onze spaghetti kunnen kopen.

De camping verlaten we zonder te betalen (als er niemand is kunnen we ook niet betalen). Het gaat behoorlijk bergop, en we rijden na 30 mijl Yosemite National Park binnen. We klimmen naar een hoogte van 6000 ft en dan gaat het 10 mijl lang bergaf naar Yosemite Village. Het is hier echt adembenemend mooi. Het is niet te vergelijken met de parken in Utah of Arizona. Dit zijn 'gewoon' bossen, rotsen, rivieren, watervallen en weilanden, maar dan wel de mooiste die we ons maar voor kunnen stellen. Honderden meters hoge steile wanden, watervallen van 100 meter hoog, alles is geweldig mooi. Yosemite is misschien wel het drukste park van Amerika, het barst hier van de toeristen uit alle uithoeken van de wereld. De campings zijn allemaal stampvol, alleen met een reservering heb je kans op een plaats. Bij de centrale campingregistratie maken ze voor ons gelukkig een uitzondering. Na het aanhoren van ons verhaal (New York - San Francisco etc. etc. op de fiets bla, bla, bla) regelen ze nog een plaatsje. We worden ergens tussen twee plaatsen ingezet, en voor een douche moeten we 2 mijl rijden naar een zwembad, maar goed, beter als niets. Dit is een waar bergbeklimmersoord, onze buren komen uit Frankrijk en zijn hier alleen maar om steile wanden te beklimmen. De andere buurman is een Amerikaan die twee jaar in Zwolle heeft gestudeerd. Hij spreekt tot onze verbazing nog Nederlands ook.

Yosemite National Park is erg groot, maar het deel waar iets te zien is (Yosemite Valley) is maar erg klein. Op de fiets rijden we 'The Valley' rond. North Dome, Half Dome, Yosemite Falls, Bridalveil Falls, El Capitan het is allemaal even mooi. In het Visitor Center bekijken we wat we hier zoal kunnen doen, we besluiten nog twee dagen te blijven.

Vandaag gaan we te voet naar de top van Yosemite Falls, dat zijn twee watervallen boven elkaar. De 5,5 km lange tocht begint bij onze camping. Na een hete steile klim met prachtige uitzichten komen we eerst bij Lower Yosemite Fall. Na 2,5 uur lopen bereiken we de top van Upper Yosemite Fall. We rusten een uur bij de rivier. Het uitzichtpunt pal boven de waterval is prachtig en erg nat. Op de terugweg krijgen we een plensbui op ons dak, we kunnen gelukkig onder een grote rots schuilen.

's Morgens regent het. Tussen de buien door ontbijten we, daarna is het weer kaarten geblazen. Als het 's middags droog wordt willen we nog op de fiets het park in. Nog voor we weg zijn begint het echter te stortregenen. Onze tent staat in een soort goot, we worden 'onderspoeld'. Het grondzeil voelt aan als een waterbed, we kunnen onze spullen maar net droog houden. Op veel campings staan ijzeren kisten die bedoelt zijn om voedsel in op te bergen tegen eekhoorns en beren. Deze keer gebruiken we ze maar om onze tassen in op te bergen. Deze dag is helaas letterlijk in het water gevallen, gelukkig komen we hier met de auto nog terug.

Het weer is opgeknapt en na een lange klim verlaten we Yosemite National Park. We rijden de Sierra Nevada weer uit, het gaat dus vooral bergaf. Hoe lager we komen hoe heter het wordt. We rijden dezelfde weg terug als we gekomen zijn, dus er valt weinig nieuws te zien. We rijden maar liefst drie keer lek, ik krijg twee klapbanden en bij Ivo loopt spontaan een band leeg terwijl we niet eens op de fiets zitten. De banden zijn echt helemaal op, door de hitte rijden we alleen nog maar sneller lek. We fietsen naar Lake Tulloch waar we een camping hopen te vinden aan het water, want een frisse duik hebben we wel verdiend. Het valt tegen, er is geen camping te bekennen. Het is een soort prive-meer, dus wild kamperen gaat ook niet want we kunnen niet eens bij het water komen. We besluiten om maar gewoon ergens aan te kloppen en te vragen of we onze tent misschien op mogen zetten. Bij het eerste huis is het meteen raak, we zijn welkom. De eigenaar zelf is niet thuis, maar we worden binnengelaten door een vriend (Steve). We hebben geluk, het is een pracht van een huis met een fitness room, volleybalveld, bubbelbad en drie boten. We mogen zelfs gebruik maken van douche en WC. We krijgen een ijskoud flesje bier, en nemen daarna een heerlijke koele duik in het meer. Steve vertrekt om 16:00 uur en de hele avond zien we niemand meer.

's Morgens ontmoeten we voor het eerst onze gastheer, Kevin. Hij vraagt hoe het met ons gaat en hoe onze reis is verlopen, en dan is hij weer weg. Voordat we vertrekken nemen we eerst nog een duik in het meer. Om 11:00 uur beginnen we aan onze laatste mijlen van deze reis. In Copperopolis lunchen we, en dan gaat het, met de wind op kop natuurlijk, richting Stockton. 10 Mijl voor Stockton hebben we alle geluk van de wereld. We steken een kruising over en rijden 12 motorrijders uit, jawel, Nederland tegemoet. Zij moeten voor die kruising stoppen. Een van de motorrijders zit niet op te letten en klapt boven op zijn voorganger. Deze komt op de linkerweghelft terecht en raakt een auto die voor ons uit moet wijken. Twee motoren gaan onderuit en de auto spint 3 meter voor ons. Het glas, rubber, plastic en ijzer vliegt 1 meter voor m'n neus door de lucht, we staan precies op tijd stil. Als we 3 meter verder waren geweest hadden we alle twee onder die auto gelegen. Een motorrijdster ligt er niet goed bij, haar hele enkel ligt open en de beide motoren zitten goed in elkaar. We kunnen hier verder niets doen dus met knikkende knieën rijden we weer verder. Zo was het, vlak voor de finish, nog bijna verkeerd afgelopen. Ook de laatste 10 mijl brengen we er goed van af. Na

knijpen we de remmen definitief dicht.

Dit is een trieste dag. We maken onze fietsen klaar voor de terugreis. Het stuur, zadel en voorwiel gaan er uit, en zo gaan de fietsen in de dozen. Het stuur van mijn fiets is in 3 maanden tijd, door het vele zweten, muurvast gaan zitten in het frame. Zo moet ik nog op het allerlaatste moment de hulp van een fietsenmaker in roepen om mijn fiets uit elkaar te krijgen.

's Morgens maken we de tent schoon, die heeft in de afgelopen maanden heel wat te lijden gehad en hij ziet er niet uit. Ik haal met Bob mijn fiets op bij de fietsenmaker, het stuur is er gelukkig uit. 's Avonds gaan we met vieren naar een Baseball wedstrijd van de Stockton Ports, in de Minor League. Een typisch Amerikaanse sport, er gebeurt eigenlijk heel weinig en het publiek vermaakt zich vooral met de clubmascotte; een kip.

We doen vandaag bijna niets. We volgen de Tour De France op ESPN en we pakken onze tassen in. 's Avonds gaan we naar een kroeg in Stockton. Er treedt een goede live-band op die speciaal voor ons, op verzoek van Bob, een nummer speelt.

Met een goede kater stappen we om 13:00 uur in de auto. Na 1,5 uur rijden komen we aan op San Francisco International Airport. Na 102 dagen is er het weerzien met Rianne en Eveline. De vakantie kan gaan beginnen.

Aan alles komt een eind, dus ook aan deze reis. We hebben in 3 maanden ontzettend veel gezien en meegemaakt. Ik had het voor geen goud willen missen en ik hoop dat ik ooit nog een keer de kans krijg om zoiets te ondernemen.

Totale afstand: 5075 mijl = 8120 kilometer

Afstand Coast to Coast: 4024 mijl = 6438 kilometer

Afstand New York - San Francisco: 4300 mijl = 6880 kilometer

Hoogste punt: 11312 voet = 3711 meter

Laagste punt: 0 voet = 0 meter (zeeniveau)

Langste dagafstand: 146 mijl = 233 kilometer

Kortste dagafstand: 17 mijl = 27 kilometer

Aantal lekke banden: 33 (Tom: 19, Ivo: 14)

Aantal gebroken spaken: 3 (Tom: 0, Ivo: 3)

Aantal kapot gereden buitenbanden: 16

Aantal overnachtingen in Motel/Hotel/Herberg: 36

Aantal overnachtingen op camping: 49

Aantal overnachtingen bij mensen thuis: 16

Uitslag schaken: Tom: 0, Ivo: de rest

Uitslag poolen: Tom: 33, Ivo: 18