TravelSource.nl Logo 
HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp
Afrika Auteur : Paul en Monique Schilders
Azië 
Australië E-mail adres : monique.schilders@planet.nl
Europa 
 Noord Amerika URL Homepage : http://home.planet.nl/~monique.schilders/
Zuid Amerika   Duitsland   Egypte   Florida   Frankrijk  Italië  (Sicilië)  Jordanië   Israël
Wereldreizen Reisverhalen : N.Zeeland  Noorwegen  Ruta Maya   USA+Canada   USA   Zuidelijk Afrika






 Deel 1 USA - reisverslag Florida Paul en Monique Schilders. TravelSource.nl

USA: Florida 2000

1e DAG 25-10-2000 Tilburg - Amsterdam - Miami - Miami Beach

Om 6.50 uur sluiten we aan in de file naar Amsterdam. Op Schiphol zetten we de auto op 'lang parkeren' en pikken even later (9.00 uur) de tickets op bij de balie van Hotelplan. In verband met extra beenruimte checken we vroeg in. Een halfuurtje later als gepland, stijgen we om 12.45 uur op en vertrekken naar Florida, de 'sunshine state'.
Na een rustige vlucht landen we om 17.00 uur plaatselijke tijd op de luchthaven van Miami. Binnen 3 kwartier zijn we met onze bagage langs de douane. Een 'courtesy'-bus van Hertz brengt ons naar het verhuurpunt. Hier staat een lange rij en wordt ons geduld op de proef gesteld. Maar om 18.45 uur rijden we gepakt en gezakt in een Toyota Camry, met 20.164 miles op de teller, naar Miami Beach.
Althans dat denken we. We zijn meteen de weg kwijt, en goed ook. Te ver zuidelijk pikken we Highway 1 naar het noorden op, steken de Biscayne Bay over en bereiken Miami Beach. In het kleurrijke Art Deco District gaan we op zoek naar het Governor Hotel, dat in Nederland is geboekt om de prijs van de vlucht een beetje te drukken.
Na het inchecken gaan we op zoek naar het Art Deco District. Ondanks de informatie uit het hotel raken we opnieuw de weg kwijt. Komt het door een jetlag of door de honger? In elke geval lopen we in de verkeerde richting door de autovrije Lincoln Road Mall, de meest trendy straat van West Beach. Weg van het hart van het 'district', de beroemde Ocean Drive. Het bijna Europese sfeertje dat in de 'mall' hangt, door de vele terrasjes en de gezellige drukte, zijn wij niet gewend in de 'states'. Onderweg naar de Ocean Drive stoppen we bij een Mc Donalds voor een snelle snack. Even later wandelen we langs de Atlantische Oceaan over de boulevard aan de Ocean Drive. Ook hier blijkt het gezellig druk op de terrasjes. Al snel concluderen we dat de Art Deco bouwstijl en de neonverlichting in tegenstelling tot de palmen erg Amerikaans zijn. Maar dit Amerika is wel weer anders dan wij gewend zijn. Net als trouwens het groot aantal negers en het Spaans dat men hier meer lijkt te gebruiken dan het veelal gebrekkige Amerikaans. De wandeling door de sfeervolle wijk bevalt ons goed. De vermoeidheid slaat toe en dus pikken we geen terrasje. In plaats daarvan pakken we een taxi die ons voor $5 terugbrengt naar het hotel.
Hier besluiten we het geplande bezoek van morgen aan 'downtown' Miami tot het einde van de rondreis uit te stellen. Morgen laten we de drukte van de stad achter ons en beginnen aan onze rondreis door Florida. Even over tienen gaat het licht uit, we zijn moe.

8 Miles

2e DAG 26-10-2000 Miami Beach - Fort Lauderdale

Ondanks de vermoeiende reisdag van gisteren zijn we redelijk vroeg wakker (7.00 uur). Nieuwsgierig naar wat de 1e dag Amerika ons deze keer gaat brengen staan we op. Paul brengt alvast wat bagage naar de auto. Als hij de 2e keer terugkomt is hij kletsnat, het giet! Als we met de koffer beneden aan komen, breekt er een wolkbreuk los. Het riool kan alle regen niet verwerken zodat water door de straat stroomt. Op het terras van het hotel wachten we tot het opklaart. Even plotseling als het begon, stopt het met regenen en breekt de zon door. Om 9.00 uur kunnen we op pad.
We laten de auto bij het hotel staan en wandelen opnieuw richting het Art Deco District. De 1e stop is bij het Holocaust Memorial. Met het indrukwekkende gedenkteken 'Love and Anguish' herdenken de Amerikanen de jodenvervolging in de 2e wereldoorlog. De beelden van Joodse krijgsgevangenen die tegen een 12 meter hoge bronzen hand opklimmen, roepen bij ons herinneringen op aan het Israëlische 'Monument van Herinnering': Yad Vashem. Vervolgens wandelen we via Collins Avenue naar Lincoln Road. In tegenstelling tot gisterenavond blijkt het hier nog erg rustig te zijn. Aan het einde van de Lincoln Road kijken we uit over Biscayne Bay en 'downtown' Miami. Hoewel aan 'Lincoln' inmiddels de eerste terrassen open gaan, lopen we door naar Ocean Drive. Hier ontbijten we in een typisch Art Deco restaurantje. Echt op z'n Amerikaans: 'srambled eggs', gebakken spek en 'hash brown potatoes'. Na het ontbijt wandelen we een stukje over het strand. Het blijkt er erg rustig te zijn. Terwijl we langs de typische 'lifeguard'-huisjes in Art Deco stijl lopen, passeert ons af en toe een verdwaalde skater en staan bij de openbare douches wat zwervers zich op te frissen. Verder is het strand voor ons. Terwijl we terugwandelen, passeren we restaurants en cafés met beroemde namen als Leslie en Breakwater, net als alle gebouwen langs Ocean Drive geschilderd in zoete kleuren. Ook vandaag staan er toeristen op de plek waar Versace, een modeontwerper, voor zijn eigen huis werd vermoord. Vervolgens lopen we terug naar het hotel en pikken de auto op.
Om 13.00 uur rijden we terug naar het vaste land, naar het even ten zuiden van Miami gelegen Key Biscayne. Via 'downtown' Miami en Key Virginia bereiken we Key Biscayne, bekend van het gelijknamige tennistoernooi. Op de 'key' staan veel palmen en prachtige huizen maar verder is er niet veel te zien. Behalve dan het fraaie uitzicht op de 'skyline' van Miami. Via Highway 95 rijden we zoals gepland naar het noorden, met Fort Lauderdale als doel. Als we vast rijden in een file nemen we de eerste afslag naar de kust. Collins Avenue brengt ons parallel aan het strand verder naar het noorden. De weg blijkt vanaf Miami omgeven door grote hotels en nog grotere hotels in aanbouw. Dit verklaart de enorme verkeersdrukte en dus het groot aantal stoplichten langs de 'avenue'. Hierdoor komen we pas om 16.00 uur aan in Fort Lauderdale. De kleine 90 miles naar deze badplaats hebben ons zo'n 3 uur gekost! Bij het strand blijkt het mede door een botenshow erg druk te zijn, daarom parkeren we de auto 'downtown'. Omdat de Riverwalk onvindbaar blijkt, wandelen we via de Las Olas Boulevard terug naar het strand. Het eerste deel van de boulevard, volgens onze reisgids een gezellige straat met winkeltjes, valt wat tegen. Vervolgens passeren we de wijk die Ford Lauderdale de naam 'Venetië van Amerika' heeft bezorgd. De wijk is doorsneden met kleine grachten. Overal liggen luxe jachten en zeilboten afgemeerd voor prachtige villa's. Vlakbij de jachthaven drinken we op een terrasje een 'diet coke'. Na een kort bezoek aan het strand duurt het even voor we een taxi vinden die ons 'downtown' afzet bij de auto.
Na wat zoeken pikken we de 95 weer op, laten Ford Lauderdale achter ons en gaan op zoek naar een hotel langs de snelweg. Mede door een file checken we pas om 19.30 uur in bij een Days Inn ($50). Na een hamburger bij Wendy's gaat op de hotelkamer de TV aan en komen de boeken voor de dag. Gisteren hebben we besloten 'downtown' Miami te laten schieten om de drukte van de stad achter ons te laten. Na de rit van vandaag is de conclusie dat dit niet is gelukt. De oostkust van Florida lijkt tot nu toe volledig geürbaniseerd! Benieuwd of dit morgen tijdens de rit naar Cape Canaveral zal veranderen, doen we het licht uit en gaan slapen.

113 Miles

3e DAG 27-10-2000 Fort Lauderdale - Cocoa Beach - Cape Canaveral

Kort na het vertrek (8.40 uur) gaat, net als tijdens onze rondreis door de States in '97, het 'check engine' lampje op het dashboard branden. We zijn inmiddels vlakbij ons 1e reisdoel voor vandaag, het Marine Center Juno Beach. Daarom besluiten we door te rijden naar het 'center', dat bij aankomst nog gesloten blijkt te zijn. Tijd genoeg dus voor een 'check' van de 'engine'. Als ik (Paul) niets kan vinden, bellen we naar Hertz. Zoals we al vermoeden blijkt de auto toe te zijn aan beurt, niets aan de hand dus. Bij een tankstation in de buurt halen we wat te eten. Na het ontbijt is het Marine Center inmiddels geopend.
In het 'center' staan zo'n 5 bassins. In één bassin zitten een aantal pasgeboren schilpadjes terwijl in de andere bakken grotere 'turtles' rondzwemmen. Een schildpad heeft een grote wond in zijn schild. Het beest blijkt geraakt te zijn door een schroef van een speedboot. Gezien de wond is het onvoorstelbaar dat de schildpad nog in leven is. Al met al valt het 'marine center' ons wat tegen. Omdat we bovendien vandaag nog heel wat miles moeten afleggen, laten we de expositie van het 'center' voor wat hij is en besluiten snel verder te gaan (10.55 uur).
Even na Juno Beach laten we eindelijk de eindeloze stad achter ons. Vanaf Highway 95 zien we voor het eerst het vlakke en dichtbegroeide landschap van Florida. Tegen 13.00 uur verlaten we de snelweg en rijden naar Cocoa Beach. Bij het naderen van deze bekende badplaats is in de verte reeds het gigantische Vehicle Assembly Building van het Kennedy Space Center zichtbaar. Dit 160 meter hoge VAB is vanuit de ruimte met het blote oog te zien. Het werd in de jaren 60 gebouwd en gebruikt om de gigantische Saturn V maanraket te assembleren. Vandaag de dag wordt het VAB gebruikt voor het assembleren van de Space Shuttle. In Cocoa Beach gaan we tevergeefs op zoek naar een 'campground'. We worden doorverwezen naar Cape Canaveral. Na wat zoeken vinden we de camping in het Jetty State Park.
De camping ligt niet alleen vlakbij de haven voor cruiseschepen en het strand van het 'state park' maar ook pal tegen het Kennedy Space Center. We zetten onze tent op, op het 'overflow'-veldje en gaan naar het strand. Een uurtje genieten we van de zon. Vanaf de vispier van het 'state park' kijken we uit over de oceaan en de kustlijn. Vlak voor ons duiken een aantal pelikanen de ene na de andere vis op. In de verte is de pier van Cocoa Beach zichtbaar. Aan de andere kant van de vispier staan tot onze verbazing, weliswaar op respectabele afstand ( 3 kilometer), de lanceertorens van het Kennedy Space Center. Wat verder doemt opnieuw het enorme VAB op.
We pakken onze spullen en rijden terug naar Cocoa Beach. De 1e stop is bij de pier. Hier zijn in de branding een aantal 'binkies' aan het surfen. Vervolgens stoppen we wat verder bij de beroemde, maar vooral gigantische Ron Jon Surf Shop. Het grote lila fantasie gebouw hangt vol met surfplanken, hippe zwembroeken, T-shirts en nog veel meer goed bedoelde rotzooi (GBR). Amerikaanser kan het niet. We laten de auto bij Ron op de parkeerplaats staan en lopen naar het strand. Hier gaan we op een terrasje zitten en bestellen een 'diet coke'. Echt kans om ons glas leeg te drinken krijgen we niet. De serveerster geeft ons 2 keer een 'free refill' voordat het lukt om af te rekenen. Met 1 liter cola achter de kiezen pikken we de auto op en rijden naar de vlakbij gelegen Pizza Hut. Het lukt ons om alles op te eten, geen 'doggie bag' dit keer. Aan de overkant van de straat kopen we bij een 7-eleven cornflakes en melk, ons ontbijt voor morgenvroeg.
Terug op de camping blijkt dat er een bandje staat te spelen aan het begin van de pier. Terwijl de andere campinggasten koelboxen met bier en snacks aanslepen, dreunt er echte onvervalste Amerikaanse rock-'n-roll over de 'inlet'. Voor we gaan slapen wandelen we nog even over de pier. Er wordt ondanks het late tijdstip nog volop gevist. Het uitzicht vanaf de pier op de verlichte lanceertorens maakt ons nieuwsgierig naar ons bezoek van morgen aan het Kennedy Space Center.

285 Miles

4e DAG 28-10-2000 Cape Canaveral - Kennedy Space Center - Orlando

Na een cornflakesontbijt verlaten we gepakt en gezakt (7.56 uur) het Jetty State Park en rijden naar het Space Center. Met uitzondering van het gigantische VAB wijst er niets op dat we over het terrein van een actieve 'space port' rijden. Een Space Shuttle met zijn enorme brandstoftank en 'boosters' bij de ingang van het Visitor Complex geven aan dat we op de plaats van bestemming zijn. Aan de kassa kiezen we voor de 'Maximum Accses Pass'. Hoewel de naam anders doet vermoeden kan met deze pas helaas geen rondleiding gemaakt worden langs de lanceerplatforms uit de jaren 50 en 60.
Als om 9.00 uur de deuren open gaan, lopen we via de Rocket Garden naar het Imax-theater. 'The Dream Is Alive' blijkt een film over het verleden, het heden en de toekomst van de Amerikaanse ruimtevaart met een behoorlijk patriottistisch sausje te zijn. De beelden en het geluid zijn indrukwekkend en geven een indruk van wat we vandaag mogen verwachten. We beginnen dan ook nieuwsgierig aan de rondrit over het Kennedy Space Center.
Een originele Saturn V met de 5 enorme motoren
De bus passeert het Vehicle Assembly Building. Één van de 140 meter (!) hoge deuren staat een stukje open. Terwijl we tevergeefs kijken of we een glimp van een shuttle kunnen opvangen, beseffen we pas goed hoe groot dit gebouw is. De 1e stop is bij de LC-39 Observation Gantry. Vanuit deze uitkijktoren genieten we van het uitzicht over het Space Center. Voor het VAB staat een reusachtige 'crawler'. Een rupsvoertuig dat zo'n 6 a 8 uur nodig heeft om een shuttle over de 4.2 miles lange 'crawler way', naar de 'launch pads' LC 39a of LC 39b te rijden. Helaas is er nu geen shuttle te zien op de 'crawler way' of op één van de 'pads'. Ondanks de afstand tot de lanceertorens beseffen we dat de afmetingen enorm moeten zijn. Verder naar het zuiden zien we actieve platforms voor de Atlas, Titan en Delta raketten. Daarnaast staan de oude torens uit het begin van het ruimtevaarttijdperk. Het is een indrukwekkend idee dat vanaf deze plaats de bemande capsules Mercury en Gemini de ruimte in zijn geschoten. Na een kort bezoek aan de expositie bij de 'gantry' stappen we in een bus en rijden naar het Apollo/Saturn V Center. Hier begint de 'tour' met een film waarin Kennedy het land opdracht geeft om binnen 10 jaar mensen op de maan te zetten en ze veilig terug te brengen. Hij gaf hiermee niet alleen het startsein voor het Apollo-project maar ook voor de race naar de maan. Vervolgens herbeleven we in een exacte kopie van het commando centrum uit het Apollo-tijdperk de lancering van de Apollo 8. Als de ruimtecapsule op weg is naar de maan, zwaaien de deuren open en staan we onder een originele Saturn V. Met de 5 enorme motoren van de 1e trap vlak voor ons kijken we onder de indruk naar de 111 meter (!) hoge raket. Onder de 2e trap van de Saturn pauzeren we even in het Moon Rock Cafe. Na wat 'fast food' onder een replica van de maanlander bereiken we de 1e trap en de Apollo-capsule. We zijn niet alleen verbaasd over het feit dat er zo'n grote raket nodig is om de relatief kleine Apollo naar de maan te sturen, maar ook dat ze iemand zo gek hebben gekregen om bovenop deze enorme vuurpijl plaats te nemen. Ook nemen we een kijkje in een Apollo en verbazen ons over het zwartgeblakerde hitteschild van een daadwerkelijk gebruikte capsule. Tot slot bezoeken we een nagespeelde landing van de 'Eagle', de maanlader tijdens de Apollo 11 missie, die erg gedramatiseerd blijkt te zijn. We verlaten het Apollo/Saturn V Center en gaan op weg naar het International Space Station Center. Een klein deel van het International Space Station (ISS) draait reeds in een baan om de aarde. Het zal echter nog tot 2006 duren tot alle modules van het ISS gelanceerd zijn. De tour start met een expositie van een aantal 'mock ups' van deze componenten. Daarna wordt ons een blik gegund in een gigantische 'clean room' waar de modules van het ISS worden klaargemaakt voor ze aan hun ruimteavontuur beginnen.
Terug in het 'visitor complex' nemen we op het Shuttle Plaza een kijkje in de cockpit en de 'payload bay' van de Space Shuttle Explorer. Naast de Shuttle ligt de enorme brandstoftank compleet met boosters. Via het Launch Status Center bereiken we het Astronaut Memorial waar onder andere de overleden astronauten van de Apollo 1 en de geëxplodeerde Challenger herdacht worden. Na een bezoek aan een aantal kleine exposities en de Rocket Garden bekijken we in het Imax-theater de 3D-film 'L5: First City in Space'. Het blijkt een flauwe film die de NASA lijkt te gebruiken om de miljarden dollars belasting die aan de ruimtevaart worden uitgegeven te verantwoorden. Jammer van de tijd. Desondanks verlaten we onder de indruk het Kennedy Space Center. Ons besluit staat vast, als we op 9 november nog wat tijd over hebben, komen we terug naar de 'cape'. Er staat voor die dag namelijk een lancering van een Delta 2 raket gepland!
We laten de 'Space Coast' achter ons en rijden richting Orlando, de pretparkhoofdstad van de wereld. Helaas missen we een afslag. Hierdoor duurt de rit naar Disney's Magic Kingdom een uur langer dan gepland. Als we na lang zoeken eindelijk voor de poort van de Ford Wilderness Campground staan, krijgen we helaas te horen dat de camping de komende dagen vol is. Er zit dus niets anders op dan een hotel te zoeken in Orlando. Bij het eerste het beste hotel nemen we een (te) dure kamer. Tijdens de pasta bij Pizzeria Uno besluiten we morgen Seaworld te bezoeken om daarna alsnog te proberen een plaatsje te bemachtigen op de camping van Disney. Het is 22.35 uur als we moe op ons bed gaan liggen. We zijn te lui om ons reisverslag te schrijven en ook de TV gaat snel uit. We gaan slapen.

123 Miles

5e DAG 29-10-2000 Seaworld

Voordat we uitchecken bij de Masters Inn belt Paul naar Disney's Fort Wilderness Campground. Hij krijgt via een bandje te horen dat reserveren pas na 7.00 uur mogelijk is. Verbaasd kijken we op mijn horloge dat 8.00 uur aangeeft. Bij een 2e poging wordt hij wel doorverbonden. In tegenstelling tot gisteren blijkt het reserveren van een 'campsite' voor de komende 2 nachten geen enkel probleem. Het uur tijdsverschil wordt verklaard bij het uitchecken, als blijkt dat vannacht 'daylight saving time' ofwel wintertijd is ingegaan. Daarnaast blijkt dat bij de prijs van de kamer een ontbijt inbegrepen zit. Omdat we zojuist een uur en een ontbijtje verdiend hebben, nemen we het er even van.
Om 8.10 uur staan we op het parkeerterrein van Seaworld. Het park wordt om 9.00 uur geopend met het nationale volkslied van de USA. Omdat het centrale deel van het park pas om 10.00 uur opengaat, besluiten we eerst de grote nieuwe attracties van Seaworld te bezoeken. De fototas gaat in een kluisje. Kraken, een 'roller coaster' met een zeemonster als thema, is als eerste aan de beurt. Als we plaatsnemen in de karretjes klapt de bodem weg. De wilde rit in deze lange 'coaster' is voorbij voor we het weten. Bij de 'water coaster' Atlantis is het evenmin druk. Na een duik van de 1e helling kijken we elkaar met een blik van: "valt best mee, ondanks de plaats voor in het karretje". Even later blijkt dat we te vroeg geroepen hebben. Onderaan de 2e helling schept het karretje water. En niet zo'n beetje ook, het karretje staat tot aan de rand vol. Het is pas 9.30 uur en we zijn kletsnat. Deze attractie maakt waar wat er in de folder staat: 'You will get soaked!'. Bij het oppikken van de fototas hebben we nog de slappe lach. De eerste dieren zien we in Penguin Encounter. In het bassin en op de rotsen met echte sneeuw vertoeven 4 soorten pinguïns. Een lopende band garandeert de doorstroom van kijkers voor het verblijf. Via de luid roepende zeeleeuwen in het Pacific Point Preserve wandelen we naar Wild Arctic. In deze attractie maken we een 'helikoptervlucht' boven het noordpoolgebied. We 'landen' bij Base Station Wild Arctic en bezoeken hier de schitterende verblijven van de bijzondere witte Beluga-walvissen, de walrussen en ijsberen. Inmiddels wordt het langzaam tijd om naar het Shamu Stadium te gaan voor een show van de orkafamilie Shamu. Hoewel het nog vroeg is, loopt het stadion, waar een Nederlandse eerste divisie club jaloers op zou zijn, al aardig vol. Het lukt ons een plaatsje te bemachtigen boven de 'soak zone'. Wij zijn namelijk net weer een beetje droog en dat willen we zo houden. De 'killer whales' geven een fantastische show. Ze springen hoog boven het water en slaan met hun staarten tot iedereen in de 'zone' door en door nat is. Ondanks de waarschuwingen zien we toch een aantal mensen met kletsnatte camera's naar boven komen. Onder de indruk van hetgeen de trainers deze dieren hebben weten bij te brengen lopen we naar het Sea Lion & Otter Stadium. Hier bekijken we Clyde & Seamore Take Pirate Island. Een show met clowns, 2 zeeleeuwen en een otter. Vervolgens zijn de Terrors of the Deep aan de beurt. Een lopende band voert ons via een tunnel door een bassin met haaien. Vervolgens gaan we op zoek naar de Manatees. Deze zeekoeien hopen we later deze vakantie ook in het wild te zien. Onderweg passeren we de Dolphin Cove. Hier kunnen bezoekers op gezette tijden vis kopen om de dolfijnen te voeren. Hoewel er nu niet gevoerd wordt, zijn de dolfijnen toch zo nieuwsgierig dat ze zich af en toe even laten aaien. De naam van de attractie Manatees, the last generation? geeft aan dat het hier een met uitsterven bedreigde diersoort betreft. De mens, of eigenlijk zijn speedboot, is de enige natuurlijke vijand van de Manatee. Een aantal van de zeekoeien in het bassin is afkomstig uit het wild. Zij hebben lelijke littekens op hun rug van de schroef van een speedboot. Door de afmetingen en hun logheid maken de beesten indruk. Dit in tegenstelling tot de film , met een (te) hoog Disney-gehalte, over de oorzaak van het uitsterven van de Manatees. Daarom gaan we vlug terug naar de dolfijnen, waar het inmiddels voertijd is. Zoals het echte Nederlanders betaamt vinden we dat de vis hier ook veel te duur wordt betaald. Daarom laten we Amerikanen vis kopen en stellen ons strategisch bij hen op. De dolfijnen zwemmen af en aan en laten zich nu veel gemakkelijker aaien. Een onvergetelijke ervaring. Een stukje verder aaien we nog wat roggen in de Stingray Lagoon en kijken vanaf het Turtle Point naar de schildpadden. Het Tropical Reef kan niet tippen aan Burgers Oceaan in Arnhem dus daar staan we zo weer buiten. Het is inmiddels 15.30 uur en dus weer tijd voor een bezoek aan de show van Shamu. Via de Dolphin Nursery wandelen we weer naar het Stadium. We gaan aan het uiterste randje van de 'soak zone' zitten. De show is opnieuw fantastisch en word besloten door de grootste orka van Seaworld. Deze reusachtige 'killer whale' weet met zijn staart het water tot aan de rand van de 'soak zone' te slaan. We zijn opnieuw nat. Via de dolfijnen wandelen we naar de uitgang (17.15 uur).
Onderweg naar de Ford Wilderness Campground eten we Mexicaans bij Chevy's. Aangekomen bij de 'campground' moeten we erg lang wachten. Navraag leert dat de computer bij de 'drive-in'-balie het begeven heeft. Terwijl Monique in de auto wacht, check ik (Paul) bij de receptie in. De reservering van 2 overnachtingen verleng ik tot 3. Bovendien neem ik tickets voor 2 dagen die onbeperkt toegang geeft tot de 4 Disney-parken. Uiteraard kost ons dit een rib uit het lijf ($351). Als de tent om 19.15 uur staat, wandelen we naar de 'trading post', doen wat inkopen en kijken even bij het kampvuur. Hier draait de tekenfilm Tarzan op groot doek en laat men boven het vuur marsh mallows aan een stokje smelten. Terug in de tent kruipen we onder de wol. Op het moment dat ik dit schrijf ligt Paul al te snurken (22.00 uur).

26 Miles

vervolg reisverslag Florida




HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp