TravelSource.nl Logo 
HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp
Afrika Auteur : Paul en Monique Schilders
Azië 
Australië E-mail adres : monique.schilders@planet.nl
Europa 
 Noord Amerika URL Homepage : http://home.planet.nl/~monique.schilders/
Zuid Amerika   Duitsland   Egypte   Florida   Frankrijk  Italië  (Sicilië)  Jordanië   Israël
Wereldreizen Reisverhalen : N.Zeeland  Noorwegen  Ruta Maya   USA+Canada   USA   Zuidelijk Afrika






 Deel 2 USA - reisverslag Florida Paul en Monique Schilders. TravelSource.nl

6e DAG 30-10-2000 Disney World 1 (Epcot - Magic Kingdom)

Om 6.00 uur (!) bellen we vanuit een mistig Ford Wilderness naar Nederland. Omdat we vroeg naar Epcot willen besluiten we niet met een Disneybus te gaan maar met eigen vervoer. We rijden weer eens verkeerd zodat het toch nog 9.10 uur als we onder Space Ship Earth het park inlopen.
De 1e attractie is meteen een leuke: Honey I Shrunk the Audience in 3D. We verlaten nat de zaal door de hond die, aan het einde van deze variant op een bekende bioscoopfilm, de zaal in niest. De nieuwe publiekstrekker van Epcot is Test Track gesponsord door GM. Bij de ingang van deze attractie zien we iets nieuws, namelijk de 'fastpass'. Als er een lange rij voor de attractie staat, kun je een kaartje halen voor later die dag en dan helemaal vooraan aansluiten. Dit proberen we meteen uit bij Test Track. Met een 'fastpass' op zak bezoeken we de achterhaalde attractie Body Wars. In deze 'ride' wordt onze capsule verkleint en moeten we in een lichaam van een mens op zoek naar een doktor die verdwaalt is. Via de eveneens wat tegenvallende attractie Innovations wandelen we terug naar Test Track. De 'fastpass' werkt voortreffelijk, binnen 'no time' zijn we aan de beurt. Als 'crash test dummies' nemen we plaats in een proto-auto van GM. Alles wordt getest, de remmen (ABS), de schokbrekers, het bochtenwerk, etc. Maar het leukste van het ritje is toch de snelheidsproef buiten om het gebouw. Vervolgens is de World Showcase aan de beurt. Volgens onze reisgids moeten met name de paviljoenen van Mexico, Noorwegen en Canada op Disney's wereldtentoonstelling de moeite waard zijn. Zowel de Mexicaanse als de Noorse attractie blijkt niet veel meer te zijn als Pirates of the Caribean met lokale decors. Nu ook dit deel van Epcot wat tegenvalt, beginnen we ons af te vragen of het niet verstandig is om een ander Disneypark op te zoeken. We wandelen de mooie paviljoenen uit China en Japan voorbij, net als het San Marco Plein uit Venetië en de Eifeltoren. De 360 film met prachtige landschappen in het paviljoen van Canada blijkt wel de moeite waard. Gezien het feit dat Epcot tot nu toe niet echt indrukwekkend was, besluiten we met de monorail naar het Magic Kingdom te gaan. Omdat het 'kingdom' vanavond vroeger sluit dan Epcot komen we hier vanavond terug. We kunnen dan hier nog de parade Tapestry of Nations en het afsluitende vuurwerk zien en bovendien de auto oppikken.
Met 1 keer overstappen brengt de monorail ons in een halfuurtje naar het Magic Kingdom. Op Main Street USA blijkt al dat het in dit park veel drukker is dan in Epcot. Voor het kasteel pikken we nog net een stukje van de show Every Day's a Holiday mee. Na een tochtje langs de Pirates of the Caribean nemen we een 'fastpass' voor de attractie House of the Haunted. Tot we hier mogen 'voordringen' bekijken we Disney's Magical Moments Parade. We komen er niet helemaal uit, of we zijn inmiddels verwend of deze parade valt echt wat tegen. Na het bezoek aan het House of the Haunted wandelen we via Toon Town naar Tomorrowland. Het buitenaardse wezen dat ontsnapt en het publiek lastigvalt maakt Extra Terrestrial Encounter tot een originele attractie. Hoewel Monique even geen zin meer heeft in een wilde 'roller coaster' kan ik het niet laten en maak een ritje in de behoorlijk gedateerde Space Mountain. Hierdoor is Monique in tegenstelling tot mij haar 'fastpass' niet kwijt. Bij de Buzz Lightyear kan ze hierdoor geen nieuwe 'fastpass' nemen. Een medewerker van Disney geeft Monique alsnog een 'fastpass' en dus staan we ook bij deze attractie vooraan. Buzz moet geholpen worden door zoveel mogelijk punten bij elkaar te schieten tijdens een ritje door de ruimte. De 360 film Time Keeper, over een reis door de tijd met Jules Verne, kennen we nog uit Parijs maar blijft leuk. Terwijl het langzaam donker wordt, maken we tot slot in Frontierland een ritje in de 'roller coaster' Big Thunder Mountain Railroad. Het park gaat sluiten en dus wordt het tijd om terug te gaan naar Epcot.
Het is 18.15 uur als we het inmiddels sprookjesachtig verlichte Magic Kingdom verlaten en naar de halte van de monorail lopen. Deze brengt ons in 20 minuten terug naar Epcot. Ook hier staan de attracties inmiddels mooi in het licht. Met als blikvanger Planet Earth met millennium versiering. In deze attractie geeft sponsor ATT ons een blik in de toekomst. Na een hamburger met friet bezoeken we nog snel Living Seas. Vanuit een gedateerd 'onderzees' onderzoeksstation bekijken we een aantal aquaria met onder andere Manatees. Terwijl we naar de World Showcase wandelen voor de Tapestry of Nations Parade concluderen we dat Epcot, Walt Disney's visie op de toekomst, inmiddels wat achterhaald is. De drukbezochte kleurrijke parade met steltlopers en drummers is voorbij voor we er erg in hebben. De avond wordt afgesloten met een knallend vuurwerk genaamd: Iluminations 2000: Reflections of Earth.
Terug op de camping doen we nog wat inkopen in de 'trading post'. Op de 'campground' konden we gisteren, aan de met kaarsjes verlichte pompoenen langs het pad van de Spanish Moss Area, al zien dat Halloween nadert. Onze nieuwe overburen maken het nog spannender. In de struiken tegenover onze tent hangt inmiddels een groot spinnenweb en een heus geraamte. Het is 22.15 uur als we moe, na een pretparkmarathon van 12 uur, gaan slapen.

24 Miles

7e DAG 31-10-2000 Disney World 2 (Animal Kingdom - MGM studios)

Om 8.00 uur wandelen we het Animal Kingdom in. Via de Oasis bereiken we de Tree of Life, de blikvanger van dit jongste Disney-park. In de stam van de reusachtige boom zijn op een schitterende manier 325 dieren 'uitgesneden'. We besluiten de boom wat later te bezoeken en eerst een bezoek te brengen aan Dinoland USA. Via Dino Sue, een replica van de grootste en meest complete T-Rex ooit gevonden, bereiken we Dinosaur, Countdown to Extinction. In deze attractie maken we een wilde 'ride' tussen dinosaurussen. Er wordt in Dinoland nog volop gewerkt aan nieuwe attracties en dat blijkt nodig want we zijn al toe aan de laatste attractie van dit deel van het park, namelijk: Dinosaur Jubilee. Na deze tentoonstelling, met replica's van dinoskeletten, wandelen we terug naar de Tree of Life. De levensecht 'uitgesneden' dieren op de stam maken de boom tot een kunstwerk. Terwijl we afdalen tussen de wortels van de 'tree' blijven we voortdurend dieren ontdekken. Onder de boom presenteert de mier Flik de 3D-film It's Tough to be a Bug naar de gelijknamige Disneyfilm. De wortels van de Tree of Life vormen de wanden en het plafond van het theater. Tijdens de grappige 3D-film voelen we de bugs om onze voeten rennen en worden we zelfs gestoken. Vervolgens is Africa aan de beurt. Met een 'fastpass' op zak voor de Kilimanjaro Safaris beginnen we aan een wandeling over het Pangani Forest Exploration Trail. Langs dit pad verblijven onder andere Afrikaanse vogels, nijlpaarden en een troep gorilla's in prachtige verblijven. Inmiddels is het tijd voor de safari. In een truck rijden we over een savanne die niet van een Afrikaanse is te onderscheiden. Het wild loopt tussen nagemaakte Baobabbomen en over neprotsen. Hoewel er onderweg genoeg is te zien, vinden de Amerikanen het blijkbaar nodig deze attractie nog wat spannender te maken. Tijdens de rit wordt een achtervolging op stropers in scène gezet. Een paar antilopen blokkeren halverwege de route. In tegenstelling tot de Amerikanen hebben zij net als ons in de gaten dat de stropers toch niet zullen ontkomen. Misschien hebben wij, nuchtere Nederlanders, gewoon te weinig gevoel voor 'show business'. Als de stropers zijn gevangen, wandelen we naar Asia. Het blijkt niet druk bij de wildwaterbaan Kali River Rapids. Tijdens het korte maar wilde ritje worden een aantal van onze mede passagiers behoorlijk nat. Bij ons valt de schade mee. Langs de Maharajah Jungle Track leven een aantal dieren uit Azië in prachtige verblijven. Met name het verblijf van de tijgers, de ruïne van het paleis van de maharadja, is schitterend. Na een kort bezoek aan Camp Minnie-Mickey hebben we de meeste attracties in dit park gezien. Bovendien blijkt het Animal Kingdom kleiner dan verwacht. Gelukkig staan voor vanmiddag nog de MGM-studios op het programma. Het is 11.30 uur als we het Animal Kingdom verlaten en op weg gaan naar de studio's.
Een halfuurtje later lopen we over de Hollywood Boulevard het pretpark in en besluiten eerst naar de Muppets te gaan. In het originele Muppet-theater, compleet met mopperende opa's draait een grappige 3D-film met de beroemde poppen van Jim Henson. Na een 'special effects show' voert een treintje ons tijdens de Backlot Tour langs de studio's, werkplaatsen en decors van Disney. Op de terugweg zien we in Catastrophe Canyon een tankwagen in brand vliegen en overleven een overstroming. Deze 'back lot' niet kan tippen aan de 'lot' van de Universal Studios aan de westkust. We halen een 'fastpass' voor de Indiana Jones Show van 16.15 uur en wandelen via Sunset Boulevard naar de Tower of Terror. Zonder precies te weten wat er gaat gebeuren nemen we plaats in een lift. Omgeven door 'special effects' raken we elk gevoel voor richting kwijt. We zijn dan ook verbaasd als er aan het eind van een filmpje een luik open gaat en blijkt dat we 13 verdiepingen hoog in de Tower of Terror hangen. Veel tijd om uit te kijken over MGM is er niet omdat de lift plotseling naar beneden valt. Vervolgens schiet deze weer omhoog en komt een aantal keren 'stuiteren' later beneden tot stilstand. Naast de originele 'tower' staat een nieuwe 'rock-'n-roller coaster' met als thema de rockband Areosmith. Monique laat ook deze 'ride' schieten en wacht buiten op mij. De band nodigt de bezoekers uit een ritje te maken in hun verlengde limousine. De karretjes van deze overdekte 'roller coaster' zien er dan ook uit als een flinke Amerikaanse Cadillac. De versnelling bij de start is enorm, in 2.8 seconden naar 100 kilometer per uur. Voor ik er erg in heb sta ik, terwijl de muziek van Areosmith nog nadreunt in mijn oren, alweer buiten. We wandelen naar Mann's Chinese Theater, een exacte kopie van het gelijknamige theater in Hollywood aan de westkust van de 'states'. In het theater maken we met de Great Movie Ride een trip door een aantal scènes uit klassieke Hollywoodfilms. In The Magic of Disney Animation laten een aantal tekenaars zien hoe een Disney tekenfilm gemaakt wordt. Onderweg naar het Indiana Jones Epic Stunt Spectacular pikken we nog een stukje mee van Mulan The Parade. De show met 'Indy' is een aaneenschakeling van stunts uit de beroemde Indiana Jones films. Het is verassend te zien hoe het publiek hier en in de film voor de gek wordt gehouden. Na opnieuw wat 'junk food' nemen we plaats het Hollywood Hills Theatre. Over 1 uur (!) begint hier Fantasmic, een show rond Mickey Mouse die we in '95 erg leuk vonden. Terwijl het stadion snel vol loopt, blijven de 'schransende' Amerikanen ons verbazen. De show van de 'mouse' met licht, vuur, fonteinen, tekenfilms en natuurlijk Disneyfiguren is opnieuw leuk.
Terug op de camping doen we nog wat boodschappen en zijn om 20.00 uur weer bij de tent. Halloween zit erop dit jaar net als ons bezoek aan Disney. We gaan vroeg slapen.

21 Miles

8e DAG 01-11-2000 Orlando - Daytona

Na het vertrek (8.00 uur) rijden we nog lang door Orlando voor de stad echt achter ons ligt. Onderweg naar Daytona nemen we bij een Subway restaurant een 6-inch broodje voor het ontbijt. Even voor 10 uur parkeren we de auto bij de Daytona International Speedway, bekend van de gelijknamige 500 miles race. Terwijl we naar de kassa lopen, brult de motor van een Nascar die rondjes draait op dit 2.5 miles lange circuit. Het lijkt ons leuk om een Nascar te zien racen ook al is het maar een testrit. Bij de kassa krijgen we echter te horen dat het circuit vandaag gesloten is. De dame achter het loket verteld ons enthousiast dat de attracties wel open zijn. We vertellen haar maar niet dat na 3 dagen onze zin in nog een pretpark even over is. Het is balen dat het circuit gesloten is. Eigenwijs lopen we naar binnen of het wellicht toch mogelijk is een blik in het gigantische stadion te werpen. Tevergeefs. Een beveiligingsbeambte komt naar ons toe en legt uit dat Dodge 2 dagen lang het stadion heeft afgehuurd en alle rondleidingen heeft afgekocht om in het geheim hun nieuwe Nascar te kunnen testen. In de wetenschap dat morgen het stadion weer open is, verlaten we de 'speedway' en rijden verder naar de kust. Ons volgende reisdoel is Daytona Beach.
In 1902 werd de 1e race op dit wereldberoemde strand gehouden. De winnaar won met een voor die tijd sensationele snelheid van 92 kilometer per uur. Tot 1935 werd dit snelheidsrecord voortdurend gebroken. Het record uit dat jaar van 445 kilometer per uur staat nog steeds. Bill France realiseerde zich dat voor het moderne autoracen hogere eisen werden gesteld dan het strand kon bieden. Hij begon met de bouw van de International Speedway, waarop in 1959 de 1e Daytona 500 werd verreden. Vandaag de dag rijden er echter nog steeds auto's op Daytona Beach. Racen is er echter niet meer bij, er geldt namelijk een 'speed limit' van 10 miles. Zonaanbidders rijden met hun auto's naar het ideale plekje om bruin te worden. Op drukke dagen staan de auto's bumper aan bumper en liggen de toeristen onder een wolk van uitlaatgassen te 'bakken'.
Ook wij hebben zin in een middagje strand, maar dan wel 'the American way'. Het blijkt echter vloed. Er kunnen dus even geen auto's op het strand. Hoewel we overal in Florida 'gewoon' aan het strand kunnen gaan liggen besluiten we te wachten. We willen namelijk deze attractie niet missen. St. Augustine, het einddoel voor vandaag, laten we schieten. Vanmiddag wordt een luie middag en als we overnachten in Daytona is een bezoek aan de 'speedway' morgen alsnog mogelijk. We parkeren de auto een stukje verder en wandelen over de Main Street Pier. De souvenirwinkeltjes langs dit straatje puilen uit met motor- en autosportsouvenirs en andere 'GBR'. In de vele speelhallen zijn nauwelijks toeristen. Ook op de Boardwalk en het strand voor deze wandelpromenade is het rustig. De kermisattracties langs de Boardwalk staan dan ook allemaal stil. Ondanks het prachtige weer blijkt ook hier uit alles dat het voor Florida laagseizoen is. Op een terrasje horen we dat vanavond Liebermann, de 'running mate' van presidentskandidaat Bush, 'in town' is. Met een 'pay phone' bellen we naar de lokale camping om te informeren of er plaats is. Een 'small tent' is geen enkel probleem. We krijgen steeds meer de indruk dat in dit deel van de 'states' niet veel gekampeerd wordt met een klein tentje. Terwijl we over het strand wandelen zien we dat er weer auto's worden toegelaten op het strand. Het wordt dus tijd om ook 'onze' Camry het strand op te rijden.
Even later draaien we het strand op (entree $5). Langzaam over het strand 'cruisend' genieten we van de sfeer. Alles draait hier om zien en gezien worden. Bruin gebrande Amerikanen die in hun blitse auto's het strand op en neer rijden. De 'binkies' van Baywatch op hun badmeesterstoelen in de branding. Op de 'tricks', die op het strand worden verhuurd, rijden niet alleen de macho's maar ook de gewone man. Ook hier doet de Amerikaan namelijk niets te voet. Zelfs op het strand controleert Beach Patrol op snelheidsovertredingen. We parkeren de auto op een plekje waar het wat drukker is (ook wij willen gezien worden!). Genietend van de zon, lezen we wat en kijken naar de knotsgekke Amerikanen die passeren en ons blijven verbazen. De zon staat al laag als we om 16.35 uur inpakken en nog één keer een stukje over het strand rijden.
Bij de Pizza Hut eten we opnieuw van de 'saladbar' en pizza. Omdat de kleine pannen even op waren, krijg ik (Paul) een medium pizza voor de prijs van een kleine. Deze krijg ik uiteraard niet op na 2 rondjes langs de 'as much as you can eat salad bar'. Ook deze keer komen we dus weer naar buiten met een 'box'. In het donker gaan we op zoek naar de Daytona Beach Campground. Hoewel ver van het strand blijkt het een prima maar wel wat dure camping. Namelijk $24 voor een 'site' van een paar m2 gras zonder voorzieningen. Als de tent staat zetten we in de kantine van de camping zelf koffie en kletsen wat met Mick, een rondtrekkende Amerikaan. Om 21.00 uur sluit de kampwinkel en de kantine. Na een dagje echte Amerikaanse cultuur kruipen we diep in onze slaapzak. Het zal namelijk vannacht waarschijnlijk opnieuw een koude nacht worden.

103 Miles

9e DAG 02-11-2000 Daytona - Manatee State Park - Cedar Key

Even na 9.00 uur staan we opnieuw voor de enorme Daytona International Speedway. In de attracties hebben we nog steeds geen zin en nemen dus alleen kaartjes voor een rondrit van een halfuur over en langs de 'track'. Van binnen is de 'speedway' nog groter dan hij van buiten lijkt. Even later stappen we in het zoveelste treintje deze vakantie. Om het racegevoel wat te vergroten krijgen we zelfs een riem aan en maakt de chauffeur de ene na de andere doorgezaagde racegrap. De rondleiding begint met een ritje boven langs één van de enorme kuipbochten. Vanachter een dikke betonnen muur voorzien van een hek met vuistdikke staalkabels kijken we vanaf de hoge bocht uit over het circuit. Deze voorzieningen dienen om auto(wrakken) ook in de bochten op de baan te houden. Vanaf deze positie wordt ons duidelijk hoe steil de helling van 31 graden in werkelijkheid is. Door de kalkstenen ondergrond was er in Florida niet overal voldoende 'dirt' voorhanden om als basis te dienen voor deze hoge kuipbochten. Vandaag de dag herinnert Lake Lloyd, een groot meer op het midden terrein van de 'speedway', aan de plaats waar France voldoende grond kon winnen voor het bouwen van het circuit. Wat verder rijden we onder de enorme tribunes door en draaien het rechte stuk op. Via de steile bocht rijden we naar het volgende rechte stuk van deze 'trioval'. Bij het passeren van de finishlijn onder een zo mogelijk nog grotere tribune beseffen we pas werkelijk hoe enorm de Daytona International Speedway is. Het stadion bied nu plaats aan ruim 110.000 mensen. De capaciteit van de eretribune wordt voor de volgende Daytona 500 met 2500 zitplaatsen uitgebreid. Hoewel deze uitbreiding een enorme constructie is valt hij volkomen in het niet bij de hele tribune. Hier wordt maar weer eens bevestigd dat in Amerika alles groter is. We passeren de 'pitlane' en een aantal bollen die tijdens de race dienen als uitkijktorens. Hierin wordt gelet op ongelukken of brokstukken die de wedstrijd onveilig maken. Op het middenterrein zien we onder andere de garages, de brandweer, het ziekenhuis en de RV-campsite voor de coureurs, hun vrouwen en een speeltuin voor hun 'kids'. Terug bij het 'visitor center' klim ik (Paul) nog even omhoog op één van de tribunes voor een laatste 'overview' over het circuit. Opnieuw een stukje van de Amerikaanse cultuur dat we nog niet gezien hadden.
Het is 10.30 uur als we beginnen aan de oversteek naar de westkust van de 'sunshine state'. Om 1.12 uur arriveren we in het Manatee State Park. Bij een informatiepunt verteld een medewerkster dat er nog geen Manatees in het park zijn. Het is te vroeg in het seizoen. Pas in de winter als het zeewater afkoelt zoeken de lamantijnen het warme bronwater op. Ons plan om hier te gaan kajakken laten we daarom varen. De door moerascipressen omgeven heldere turqoise 'spring' van het park is prachtig. De hoeveelheid warm zoetwater dat hier, om een voor ons onduidelijke reden, ontspringt, is verbazingwekkend. Op wat takken in het water zitten schilpadden. Via een 'boardwalk' lopen we door een moeras met cipressen naar het uitzichtpunt over de Suwanee River. Naast wat vissen en schildpadden zien we hier een aantal roodkopgieren. De Manatee laat zich echter niet zien. Het park doet zijn naam dus geen eer aan. Op de terugweg zien we tot onze verbazing in het moeras een aantal 'squirrels'. Er is niet veel meer te doen in het Manatee State Park. Bovendien is er geen eten voor vanavond te koop en de bewoonde wereld is ver. We besluiten daarom niet in het park te overnachten maar door te rijden naar ons oorspronkelijke reisdoel Cedar Key.
Even voor 4 uur bereiken we dit kleine eilandje voor de kust. Op een wat groezelige RV-campground vinden we na wat zoeken de eigenaar. Aan de oever van een baai zetten we voor $15 onze tent op. In het 1 miles verder gelegen centrum van Cedar Key, begrijpen we precies wat er in onze reisgids wordt bedoeld met een slaperig gehucht. Dit dorpje was met zijn houten pieren één van de belangrijkste havens tijdens de burgeroorlog. Later werd het hout uit het binnenland van Florida vanuit Cedar Key naar alle werelddelen verscheept. Maar dat is verleden tijd. Het lijkt of de tijd hier sindsdien heeft stilgestaan. De huizen aan de haven zien er oud en vervallen uit en hebben dringend behoefte aan een lik verf. Het jachtige leven van de oostkust is hier onbekend. Op de pier zitten mensen te vissen in gezelschap van wat pelikanen die rustig afwachten tot ze een visje krijgen toegeworpen. Af en toe verschijnt de glanzende rug van een dolfijn boven de waterspiegel. Na wat twijfel of Cedar Key wel zo'n goede keuze was om de nacht door te brengen wint de rust het. Op zoek naar een restaurantje voor vanavond wandelen we door het dorpje en snuffelen wat in peperdure antiekwinkeltjes. Ondanks de muggen lezen we een stukje op het strand tot de zon ondergaat. Met een schitterend uitzicht op tientallen zwevende pelikanen voor de ondergaande zon, genieten we van een heerlijk vismaaltijd. Na een 'diet coke' in de vrijwel lege bar van het restaurant rijden we terug naar de camping.
Hoewel het nog vroeg is, kruipen we in onze slaapzak. Al snel wint de slaap het van de kou en de onbekende geluiden bij het water.

178 Miles

10e DAG 03-11-2000 Cedar Key - Homosassa Springs State Park - St. Petersburg

Als we opstaan wordt duidelijk dat de geluiden die we gisterenavond hebben gehoord vissen waren die voortdurend uit het water springen om muggen te vangen. Bij het opbreken van de tent zit de bovenkant vol met muggen terwijl er op de onderkant een groot aantal slakken zit. Om 7.51 uur rijden we terug naar de bewoonde wereld. Onderweg tanken we in Gulf Hammock en arriveren 35 miles verder in Crystal River.
De rivier waaraan dit stadje zijn naam dankt ontspringt eveneens uit een warmwaterbron. In 1977 heeft de Amerikaanse regering, ondanks de protesten van de lokale bevolking, een kerncentrale aan de rivier gebouwd. Inmiddels heeft men zich goed- of kwaadschiks neergelegd bij de komst van de centrale. Het warme afvalwater maakt het rivierwater nog warmer en trekt de met uitsterven bedreigde lamantijnen aan. Omdat hier bovendien strikte snelheidsbeperkingen gelden, gedijen de manatees hier prima. Voor ons reden genoeg om bij het 'visitor center' van het Crystal River Wildlife Refuge te informeren naar de aanwezigheid van de dieren. Hoewel de grote kuddes nog op zee zijn, blijven er gedurende het hele seizoen altijd wel een paar zeekoeien 'hangen', aldus een 'ranger'. Hij geeft ons het adres van een firma die rondvaarten organiseert en kajaks verhuurd. Bij aankomst blijkt het bedrijfje gesloten wegens renovatie. De eigenaar verwijst ons door naar een collega. Na wat zoeken vinden we de firma Bird's Underwater! Helaas zijn er geen kapiteins beschikbaar die ons rond kunnen varen. We besluiten er zelf op uit te gaan met kajaks en snorkelspullen. Na wat uitleg over de plaatsen waar de manatees zich vaak ophouden stappen we in en varen weg. Het duurt even voor we ons georiënteerd hebben en de slag te pakken hebben, maar dan varen we naar de Magnolia Springs. Als we bij de bron aankomen zien we plotseling luchtbellen. Even later zien we ze, manatees in het wild. Vlak voor onze kajak zwemt een moeder met een kleintje. Een klein stukje volgen we de enorme dieren, maar willen dan met de snorkelspullen het water in om met deze kolossen te zwemmen. De dieren hebben geen natuurlijke vijanden en zijn dus absoluut niet schuw. Volgens onze reisgids en de dame die ons de kajaks heeft verhuurd, spelen ze soms zelfs met de snorkelaars. Helaas is er van de manatees geen spoor meer als Paul met zijn duikbril op in het heldere water plonst. Als hij terug in de kajak zit zijn we het eens dat het een raar idee is om met een wankele kajak boven een beest van zo'n 3000 kilo te varen, laat staan ermee zwemmen. Daar zijn we echter wel voor gekomen en dus zoeken we fanatiek verder. We doorzoeken een aantal kanalen die grenzen aan de tuinen van luxe villa's. Hier zouden de lamantijnen vaak grazen. Hoewel de bodem van het water inderdaad bedekt is met groen laten de zeekoeien zich, in tegenstelling tot wat schildpadden, hier niet zien. Terug in het hoofdkanaal passeert ons een boot met de wat luiere toeristen. Zij wijzen ons een plaats waar ze een kleine manatee hebben gezien. We bevinden ons vlakbij het kanaal naar de Magnolia Springs en vermoeden daarom dat het dezelfde zeekoe is die wij gezien hebben. Helaas kunnen we de kleine niet vinden. Via een zeer smalle doorgang bereiken we de Three Sisters Springs. Boven de heldere bron zwemmen scholen vissen. Het wordt tijd om terug te varen naar het verhuurpunt. Hoewel we maar een glimp hebben kunnen opvangen van de indrukwekkende manatees was het mede dankzij het kajakken toch een leuk tochtje. Bij terugkomst hoeven we slechts de kajak af te rekenen omdat we de snorkelspullen nauwelijks gebruikt hebben.
De volgende stop is bij het Hommassa Springs Wildlife Park. Na het betalen van de entree ($8) blijkt (te laat) dat het hier een kleine zoo betreft. Een bootje brengt ons door een stukje oermoeras naar de entree. Onderweg zien we wat vogels en opnieuw schildpadden. De grote publiekstrekker van het park is het drijvende onderwaterobservatorium boven de Hommassa Spring. Vanuit het observatorium zien we de manatees van het park, temidden van enorme scholen vis, langzaam voorbij zwemmen. Ook hier hebben de meeste lamantijnen littekens van de schroeven van speedboten op de rug. In de andere verblijven van het park zien we onder andere alligators, herten, zwarte beren, otters, poema's en diverse vogels. We hopen de schitterende rosé lepelaar nog in het wild te zien in het Everglades National Park. Omdat in het park alleen dieren uit Florida gehouden worden, is het ons niet duidelijk wat het nijlpaard in het Hommassa Springs Wildlife Park doet. Een treintje brengt ons terug naar de parkeerplaats.
We bepalen de KOA in St. Petersburg als het einddoel voor vandaag. De 'campground' blijkt moeilijk te vinden. Mede door de verkeersdrukte zijn we pas om 18.30 uur op de plaats van bestemming. Opnieuw blijkt dat vrijwel niemand in Florida met een tentje reist. Ons tentje is het enige op de camping. De prijs is echter vrijwel gelijk aan het staangeld voor de Amerikanen met hun campers van 12 meter of langer. Namelijk $37 (exclusief 'tax') voor een klein stukje gras. Een hotel is waarschijnlijk even duur. Gezien het tijdstip en de honger besluiten we echter niet verder te zoeken. Als de tent staat, eten we in een 'seafood' restaurant aan het eind van de straat een heerlijke pasta schotel en maken plannen voor morgen. Terug op de KOA pakken we een gratis kop koffie en kopen een kaars en ansichtkaarten. In een prieeltje schrijven we bij kaarslicht de kaarten voor het thuisfront en lezen nog wat. Rond 22.30 uur zoeken we ons tentje op aan de rand van een lagune. De vissen springen weer uit het water.

157 Miles

11e DAG 04-11-2000 St. Petersburg - Naples

Door 2 dagen geleden het Manatee State Park te combineren met Daytona en de oversteek van de oost- naar de westkust hebben we één dag extra. Met deze extra dag en een iets andere planning voor de rest van de reis kunnen we de 'launch' van de delta 2 op Cape Canaveral bijwonen zonder verder iets te hoeven missen. Met opnieuw een kop gratis koffie in de hand, bellen we tevergeefs bij de receptie van de KOA naar het Kennedy Space Center voor een bevestiging van de 'launch'. Als ook bellen met Nederland niet lukt gaan we op weg naar Naples.
We verlaten St. Petersburg over de 18 kilometer lange Sunshine Skyway, de tolbrug die het schiereiland waarop de stad ligt, verbind met het vasteland. Onderweg stoppen we voor een ontbijt bij Denny's. Als de bestelling is opgenomen en we aan onze 2e kop slappe koffie beginnen, meldt de serveerster dat de 'eggs' nog even op zich laten wachten door onderbezetting van de keuken. Door deze vertraging zijn we pas om 11.00 uur weer op pad.
Met een boekje vol kortingsbonnen van het lokale informatie centrum op zak, gaan we in Naples op zoek naar een hotel. We checken in om 13.30 uur in het eenvoudige Trails End Motel. Met korting betalen we dit keer slechts $28.95 inclusief ontbijt! Naar onze mening erg weinig voor deze dure badplaats. Langs de weg bellen we met een 'pay phone' ditmaal wel succesvol naar Nederland. Ook het informatienummer van het Kennedy Space Center is nu bereikbaar. De 'launch' gaat nog steeds door op 9 november. Omdat er in de Everglades niet veel zal komen van zonnen, zoeken we voor een paar uurtjes het strand op. Uiteindelijk vinden we tussen alle luxe villa's en dure hotels nog een stukje 'public beach'. Hoewel de zon zich af en toe achter wat sluier bewolking verschuilt, houden we het tot 16.30 uur vol op strand.
Terug in het hotel luieren we tot het tijd is om te dineren. Omdat de 'saladbar' van de Pizza Hut in de 'states' af en toe de enige manier lijkt om voldoende groente te kunnen eten, dineren we opnieuw bij een filiaal van deze fastfoodketen. Vervolgens wandelen we langs de 5th avenue met zijn luxe boetiekjes, sjieke restaurants, peperdure sportwagens langs de stoep en tussen de 'koude kak' die hier blijkbaar graag flaneert. Na een week kamperen lonkt het 'kingsize' bed in het hotel en dus wandelen we terug. Lekker lui 'zappen' we wat om weer op de hoogte komen van het wereldnieuws van de afgelopen 7 dagen. Bovendien zijn we benieuwd naar de prognoses voor de presidentsverkiezingen die over 3 dagen zullen plaatsvinden. Benieuwd naar rit van morgen door het Big Cypress National Preserve en het Everglades National Park gaan we op tijd slapen.

175 Miles

12e DAG 05-11-2000 Naples - Big Cypress National Preserve - Miami

Na het eenvoudige ontbijt (donuts met koffie) is het om 8.35 uur tijd voor het vertrek richting het zuiden. Bij het laatste tankstation voor de moerassen tanken we (9.00 uur). De eerste stop is bij het Fakahatchee Strand State Preserve, net buiten het Big Cypress National Preserve. Op de vlonders die ons het moeras in voeren worden we plotseling omgeven door een wolk muggen. We sprinten terug naar de auto maar het is al te laat. Van top tot teen zitten we vol muggenbeten. Ingesmeerd met DEET ondernemen we een 2e poging. De muggen blijven weg en dus wandelen we via de vlonders een stukje over de Fakahatchee geul die 5 bij 20 kilometer meet. Het water in deze geul maakt deel uit van een 80 kilometer (!) brede rivier die de moerassen van de Everglades voedt. Deze is maar enkele centmeters diep en stroomt slechts 30 meter per dag. Door de wilde begroeiing hebben we nauwelijks in de gaten dat we boven een deel van deze rivier lopen. Hoewel er nog geen 'wildlife' te bekennen is, zien we hier in het moeras voor het eerst deze vakantie prachtige natuur. We vervolgen onze route over de kaarsrechte US 41. Deze 'highway' uit de jaren 30, ook wel het Tamiami Trail (Tampa to Miami) genaamd, vormt een enorme barrière voor het water en de dieren in dit gebied. In 1947 werden de Everglades tot nationaal park uitgeroepen. In de jaren 60 begon men zich te realiseren dat de natuur in Florida een zware slag was toegebracht. Grote stukken land in de Everglades en bij Lake Okeechobee waren door kolonisten drooggelegd. De moerassen droogden uit, met grote bosbranden in de jaren 30 als gevolg. Het aantal watervogels daalde rigoureus. Ook waterputten op het land en in de stad droogden uit of werden door binnendringend zeewater onbruikbaar. Men realiseerde zich dat het klimaat begon te veranderen. Het regende minder doordat de Everglades vroeger wel in staat waren hun eigen weer te 'maken'. Het besef dat er te weinig water door de moerassen vloeide, drong langzaam door tot de beleidsmakers Er werd een begin gemaakt met het afgraven van de dammen bij Lake Okeechobee. Daarnaast werd in 1974 het Big Cypress National Preserve gesticht dat met 6000 km2 even groot is als het aangrenzende Everglades National Park. Tot slot kwam de staat in 1994 met de Everglades Forever Act. In dit plan ligt vast dat de moerassen in hun oorspronkelijke staat herstelt moeten worden. De natuur langs het kaarsrechte Tamiami Trail is prachtig. Tijdens een stop bij het Kirby Storter Roadside Park zien we verschillende vogels, onze eerste alligator sinds Cape Canaveral en voor het eerst de cipressen waaraan dit reservaat zijn naam dankt. Omdat we wat meer van de natuur willen zien adviseert een 'ranger' in het 'visitor center' de Scenic Drive door het park te maken. Deze 'gravel road' is wel 'bumpy' maar met een huurauto is dat geen probleem, aldus de ranger. Hoewel de onverharde weg erg slecht is en we maar langzaam vorderen hebben we geen spijt van onze keuze. Dieper in het moeras laten meer en meer dieren zich zien. In het water rond de cipressen zwemmen veel vissen, schildpadden en grote alligators. Af en toe zit één van deze levende fossielen midden op de weg. Elke keer als we dichterbij sluipen voor een foto verrassen ze ons door de snelheid waarmee ze vluchten. Verder zien we tijdens de rit nauwelijks mensen maar wel prachtige vogels en 2 hertjes. Veel later als gepland bereiken we Highway 41 en de Everglades.
Een paar miles verder stoppen we bij een indianennederzetting voor een tochtje met een 'airboat'. Met propjes watten in de oren tegen de herrie van de motor varen we naar het noorden, weg van de Everglades waar 'airboates' verboden zijn. De indianen noemen de rivier 'pa-hay-okee', ofwel rivier van gras. Al snel wordt duidelijk waarom, de boot vaart over open water en grasland dat blank staat, de rivier is overal. Al na 10 minuten stoppen we bij een zogenaamde oude indianennederzetting. Net als aan de westkust blijkt ook hier dat van trotse indianen geen sprake is. Ze proberen namelijk ook hier tevergeefs wat bij te verdienen door popjes en kraaltjes te verkopen. Hoewel het ritje met de 'airboat' (te) kort is, geeft het ons een indruk van de weidsheid en de vlakke maar vooral natte Everglades. De vergelijking met de Okavango Delta in Botswana dringt zich op. De 'airboat' laat zich echter niet vergelijken met de mokoro! Terug bij de US 41 realiseren we ons dat deze strook asfalt het enige droge 'land' in de wijde omgeving is. Aan de overzijde van de weg bezoeken we de 'alligator farm' van de nederzetting. We zijn net op tijd voor een toeristische Alligator Wrestling Show. Hoewel in de verblijven enorme alligators liggen maakt de kleine alligator die we zelf vast mogen houden meer indruk. Om 15.45 uur bereiken we de ingang van het Everglades National Park bij het Shark Valley Visitor Center. Ons plan om hier te gaan fietsen valt in duigen omdat de 'bikes' maar tot 15.00 uur verhuurt worden. We draaien om en rijden over de terug US 41 naar het 'visitor center' van Big Cypress. Als blijkt dat we geen enkel viewpoint gemist hebben, besluiten we alsnog kort in de Shark Valley rond te kijken. Helaas is er nu niet veel 'wildlife' te zien langs het Bobcat Trail en het Otter Cave Hammock Trail. We besluiten morgen terug te komen om door de 'valley' te fietsen.
We verlaten het nationaal park en rijden naar een buitenwijk van Miami waar volgens de parkwacht hotels zouden zijn. Helaas blijken de hotels onvindbaar. Na ruim een uur dwalen door Miami vinden we eindelijk een Days Inn ($49.50). We checken in (19.30 uur) en gaan meteen eten. Het wordt een burger met friet bij Wendy's. Onze hotelkamer blijkt erg luxe te zijn. We kunnen er koffie zetten en ik (Monique) kan mijn haar weer eens föhnen. Als de plannen voor morgen klaar zijn en de DEET van onze lijven is gedoucht gaan we slapen (23.00 uur).

184 Miles

Vorige pagina reisverslag Florida vervolg reisverslag Florida




HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp