TravelSource.nl Logo 
HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp
Afrika Auteur : Paul en Monique Schilders
Azië 
Australië E-mail adres : monique.schilders@planet.nl
Europa 
 Noord Amerika URL Homepage : http://home.planet.nl/~monique.schilders/
Zuid Amerika   Duitsland   Egypte   Florida   Frankrijk  Italië  (Sicilië)  Jordanië   Israël
Wereldreizen Reisverhalen : N.Zeeland  Noorwegen  Ruta Maya   USA+Canada   USA   Zuidelijk Afrika






 Reisverslag Westkust en Nationale Parken, Verenigde Staten Paul en Monique Schilders. TravelSource.nl

USA '95

1e DAG 02-09-95 Tilburg - Amsterdam - Los Angeles

Het is 9.20 uur (00.20 uur in Los Angeles) als we met de 'Prins Claus', een Boeing 747 van Martinair, vertrekken naar de USA.

Via een omweg over Ijsland en Groenland komen we na een veel te lange vlucht aan op Los Angeles Airport (LAX) om 11.15 uur plaatselijke tijd.

Op het vliegveld is alles slecht geregeld, heel lange rijen voor de paspoort controle, geen bagage-wagentjes en veel te druk, dus snel naar buiten.

De bus van Hertz die ons naar het verhuur-punt zal brengen is vlug gevonden. Bij Hertz aangekomen blijkt dat we, ondanks onze reservering, weer een uur in de rij moeten. Als we aan de beurt zijn, blijkt dat het type auto dat wij gereserveerd hadden niet meteen voorradig is. We kunnen kiezen, een kwartier wachten of een Ford T-bird huren die 150.- dollar duurder is. Als echte Nederlanders besluiten we te wachten.

Na wat zoeken vinden we onze auto: een witte Mazda 626 met automaat, airco, cruise-control, 12207 miles op de teller, een volle tank en te weinig beenruimte.

Vlakbij LAX ligt ons eerste hotel, het Renaissance hotel (sjiek de la friemel). We brengen onze spullen naar boven en gaan dan vlug de stad in (14.50 uur).

De eerste paar kilometers, euh miles, is het wel even wennen aan de auto en het verkeer. Van stoplichten zijn ze hier ook niet vies, bovendien staan ze over de kruising en als je rechtsaf wilt, mag je door het rood licht rijden. De straten zijn hier allemaal kilometers lang en kaarsrecht. De snelwegen zijn zesbaans.

Op weg naar El pueblo komen we door het centrum van de stad met maar een paar wolkenkrabbers, de rest van de stad bestaat uit bijna alleen maar laagbouw. We lopen een stukje over Broadway maar we voelen ons niet op ons gemak dus pikken we de auto op en rijden verder. Nadat we nog een stuk van het centrum gezien hebben (oa city hall) komen we aan in El Pueblo. Hier is LA uit een mexicaans dorpje ontstaan. In dit super touristisch, en inmiddels gerestaureerd, stukje mexico eten we onze eerste hamburger.

Het volgende stukje LA wat we willen zien is China-town. Als we door de wijk rijden, zien we tot onze verbazing dat het een verpauperd en smerig deel van de stad is. We besluiten om niet uit te stappen en door te rijden naar Hollywood.

Hier aan gekomen parkeren we de auto en lopen we over de Hollywood boulevard ofwel de Walk of fame. Hier liggen roze met grijs gespikkelde tegels waarop de namen van beroemdheden staan. Onderweg komen we langs het Mann's Chinese theater waar artiesten op de binnenplaats handtekeningen, handafdrukken, voetstappen of iets anders in het beton hebben gezet.

Op de weg terug naar het hotel rijden we nog een stukje over de beroemde Sunset Boulevard. We komen goed moe aan in het hotel en gaan vroeg naar bed.

Miles1 12207 Miles2 12260 Milesdag 53

 

2e DAG 03-09-95 Los Angeles - Universal studios - Orange

toegangskaartjes Universal Studio's (extra foto van de redactie Travelsource.nl)

We hebben het idee dat er verder in LA niet zoveel meer te zien is dus besluiten we vroeg naar de Universal studios te gaan (7.30 uur). Na een ritje van drie kwartier komen we aan in Universal city. Omdat we vroeg zijn kunnen we de auto vlakbij de ingang parkeren en bij de poort kunnen we zo doorlopen. In het park lopen we naar de Backlot tram tour voor een rondrit over het studio terrein. Drie kwartier genieten we van dekors en attrakties in en om echte studios:

  • Tijdens een aardbeving zitten we in een metro-station.
  • Als we een brug passeren begint deze net in te storten.
  • Jaws valt de tram aan.
  • Als de tram een meertje nadert valt er een pad droog en rijden we hierover naar de overkant.
  • We rijden langs decors uit verschillende films en series. Zo zien we onder andere het huis uit de psycho films van Alfred Hitchcock en rijden we over het plein uit Back to the future.
  • Via een tunnel komen we in een gletser en daar 'valt' de tram door heen.
  • Er stort een helikopter neer in een woonwijk en een stukje verder klimt King Kong op de brug waar de tram overheen rijdt.
  • Als we door een dorpje rijden zitten we plotseling midden in een overstroming.

 Na de Backlot tram tour is de rest van het park aan de beurt:

  • In Back to the future achtervolgen we Bif in de Dolerean van Doc. Brown.
  • Op de set van Backdraft vliegt een fabriekshal vol chemicaliën in brand en begint in te storten.
  • Naast trucs uit Back to the future en Psycho zien (horen) we in The world of cinemagic hoe geluidseffecten toegepast worden in de Harry and the Hendersons sound effects show.
  • In the ET adventure maken we samen met ET een 'ritje' op de fiets om zijn planeet te redden.

Na een 'Foot long hot dog' (maat 48) bezoeken we nog een aantal attrakties:

  • The wild west stuntshow
  • In de the Flinstones show zien we hoe Fred beroemd wordt.
  • Op het Animal acters stage laten bekende dieren uit films en series hun kunsten zien.
  • The making of Apollo 13.
  • The making of Casper.

We hebben de meeste atrakties in het park gezien en omdat we nog naar de zee willen, Venice (baywatch) Beach rijden we weer terug naar LA. Onderweg zien we op de kaart dat we vlak bij het Griffith Observatory zitten, en dat moet ik (Paul) natuurlijk even zien. We rijden door Griffith Park naar de top van een berg buiten de stad. Hier hebben we een goed uitzicht over de stad en de grote witte letters HOLLYWOOD. Iets verder staat het Griffith Observatory, een oude sterrenwacht. Binnen is een tentoonstelling en in één van de koepels bekijken we een telescoop.

Inmiddels hebben we honger en willen we douchen enzo, dus rijden we maar in één keer door naar Orange. In het Double tree hotel, waar we twee nachten logeren, krijgen we een noten/chocolade koek als welkomstkado.

Als we naar het centrum rijden om te gaan eten zien we dat juist vandaag de jaarlijkse Orange fair is georganiseerd. Op het centrale plein staan kraampjes waar de plaatselijke verenigingen zich presenteren. In de zijstraten is het een drukte van belang. Hier worden de typische gerechten en drankjes van diverse landen verkocht. Ook Nederland is van de partij. Zitten we aan de andere kant van de wereld en jawel, klompen, tulpen, heineken, oliebollen en niet te vergeten in de duitse tent de vogeltjesdans. Aangezien we door de fair geen geopend retaurant kunnen vinden, kopen we maar een chinese-hap op de fair.

Miles1 12260 Miles2 12365 Milesdag 105

 

3e DAG 04-09-95 Orange - Disneyland (Anaheim) - LA - Orange

Omdat het vandaag labourday is verwachten we dat het druk is in Disneyland, daarom vertrekken we één uur voor de openingstijd (7.30 uur). Iedereen stormt naar binnen. Tevergeefs, aan het einde van Mainstreet is namelijk een touw gespannen en hier moet gewacht worden tot het negen uur is. Op deze manier hebben ze al een paar duizend bezoekers binnen voordat het park open is!

Terwijl we met moeite de voordringende japaners tegen proberen te houden, horen we dat iedereen het over Indiana Jones (The temple of the forbidden eye) heeft, de nieuwste attraktie in het park. Als het touw wordt weggehaald lopen we naar de ingang van de tempel in Adventureland. We lopen door de tempel naar een grote ruimte waar we in een jeep stappen. Tijdens een woeste rit door de tempel zien we Indy een paar keer en worden we 'bijna' verpletterd door de grote stenen bol uit de film.

We lopen een stuk door het park langs Splash mountain en de Big thunder mountain railroad en maken een tochtje met de Mark Twain, een oude radarboot. We varen langs het piratenschip van Captain Hook en zien verschillende stukjes Amerikaanse geschiedenis (indianen en pioniers).

In Mickey's Toontown lopen we langs de huizen van verschillende stripfiguren. Bij Mickey gaan we even op bezoek. We lopen door zijn huis en komen tenslotte in z'n, tot bioscoop omgebouwde, schuur terecht. Hier moeten we even wachten maar dan wil hij wel mee op de foto.

We stappen in een bootje en varen via een meer een rivier op. Na een paar flinke stroomversnellingen varen we het stadje van de Pirates of the Caribbean binnen. Tijdens de tocht krijg je de indruk echt buiten te varen zo realistisch zijn de wind de wolken en de sterrenhemel. Eenmaal terug in buitenlucht verbazen we ons over zo'n grote attraktie achter zo'n kleine gevel.

Terug in Futureland gaan we in de rij staan bij, de inmiddels gerepareerde, Space Mountain in de veronderstelling dat we naar de 3D film van Michael Jackson gaan kijken. Diep in de berg blijkt het een woeste achtbaan te zijn die in het donker langs sterren, planeten en kometen rondraast. Bij de volgende attraktie, Starwars, maken we weer een ritje door ruimte met een onervaren robot als chauffeur. We blijven in de ruimte, deze keer wel met Michael Jackson als Captain Eo in een mooie 3D-film met een slap verhaal. Door een 3D-brilletje zien we hoe Captain Eo op het nippertje een betoverde fee redt.

We lopen terug naar de uitgang omdat we toch nog even naar Venice beach in LA willen. Bovendien willen we vanavond de Main Street Electrical Parade zien dus breekt een uurtje strand zo'n Disney-dag een beetje. Aangekomen op Main street pikken we nog net de swingende 'Simba' the Lion King Celebration parade mee op de muziek van 'Circle of life' (Elton John).

Eenmaal bij Venice beach in de buurt zien we de parkeertarieven flink oplopen. Waar wij de auto parkeren is het inmiddels 11$. Op het strand zien we typisch Amerikaans dingen zoals een patrouillerende gele Baywatch-jeep, de Pacific, een krachthonk met veel bodybuilders, veel politie, een fietspad langs het strand met o.a. joggers, mountainbikers, rollerskaters, palmen, maar geen Pamela Anderson.

Terug in Anaheim (18.00 uur) zoeken we na een Jungle-cruise een plaatsje voor de MainStreet Electrical Parade. Vanaf Toontown rijdt, via Central plaza en Mainstreet, een bonte stoet wagens naar Town square. Op de wagens, versierd met duizenden lichtjes, rijden alle Disney-figuren mee.

Op weg naar de uitgang zien we dat de Fantasmic show elk moment kan gaan beginnen. We zijn net op tijd als de show begint. Op grote fonteinen worden tekenfilms geprojekteerd, lasers schieten door de lucht en overal komt siervuurwerk vandaan. Hier tussen door varen de Mark Twain en het piratenschip van Captain Hook met aan boord alle Disneyfiguren. Het 'kwade' jaagt iedereen weg tot Mickey, verkleed als tovenaar, te hulp schiet.

Miles1 12365 Miles2 12496 Milesdag 131

 

4e DAG 05-09-95 Orange - Caligo ghost town - Las vegas

We tanken in Orange (6.30uur): Miles 12500 - Gallons 11.1 (1.19 $/G)

Na een ontbijt in Barslow (8.30 uur, miles 12574) komen we aan in Calico ghost town (miles 12592), een spookstadje waar vroeger (1880) naar zilver gegraven werd. Met een klein treintje rijden we van de parkeerplaats naar het 100 meter hoger gelegen stadje. Nadat we de school, het station, de mijn en wat winkeltjes hebben bekeken besluiten we niet te wachten op de shows en door te rijden naar Las vegas.

Als Las vegas in zicht komt is het eerste wat opvalt de grote zwarte pyramide en de sfinx van het Luxor Casino. We parkeren onze auto bij het Luxor casino dat aan de the Strip, de weg dwars door Vegas, staat. Ondanks de hitte, een dikke 40 C, lopen we langs een aantal andere beroemde casino's:

Excalibur: Een wit kasteel met kleurige torentjes, geflankeerd door twee grote torenflats. In één van de torentjes staat Merlijn. Binnen staan er, zover als je kunt kijken, gokautomaten.

MGM: Een grote leeuw voor het grootste hotel ter wereld, 5000 kamers.

Ons hotel, the Golden Nugget (de goudklomp) staat 'down town' in het oude deel van Las Vegas. Om daar te komen moeten we de strip helemaal afrijden. Onderweg beginnen ons af te vragen of het misschien toch de moeite waard is om vanavond even over de strip te rijden. Op het eind van de strip zien we verschillende wedding chapels.

De oudste casino's inclusief lichtjes en shows staan down town. Om te kunnen blijven konkurreren met de casino's op de strip is men de straat waaraan ons hotel/casino staat aan het overkappen over een lengte van 2 miles. In deze overkapping zit natuurlijk op elke vierkante centimeter een lichtje.

Als ik het hotel inloop (Monique, Paul is de auto parkeren) wil ik meteen omdraaien. Ik plaats van een receptie zie ik een groot gokhol met honderden gokautomaten. Een Amerikaan ziet me twijfelen, hij vraagt of ik de receptie zoek en wijst om de hoek, gevonden!

Aangezien het buiten zeer heet is (106 F) gaan we 'casino-hoppend' de casino's rond het hotel verkennen en op zoek naar een restaurant. In de casino's is het door de airco goed om uit te houden. Na drie dagen hamburgers en cola hadden we ons verheugd op een goed diner. Nou dat viel VIES tegen. Na het eten in de 'Golden gate' restaurant luieren we een uurtje op onze kamer op de 20e verdieping.

Inmiddels is het donker geworden en vanuit onze hotelkamer zien we het Plaza hotel bedekt met knippende lichtjes. Nieuwsgierig geworden pakken we de auto en rijden naar de strip. Ons plannetje om even over de strip te rijden en dan vroeg naar bed, want Las Vegas is niets voor ons, zijn we na een paar honderd meter over de strip al vergeten. We rijden naar het Luxor en op de weg terug parkeren we ter hoogte van La Mirage. Bij dit casino/hotel barst om de 15 miniuten een grote vulkaan uit die in de vijver voor het gebouw ligt. Net voorbij de ingang liggen een paar tijgers van Siegfried en Roy in een glazen kooi. We lopen verder het gebouw in, door een stukje regenwoud, langs duizenden gokautomaten, langs een groot aquarium waarin haaien rondzwemmen naar het bassin van de dolfijnen, maar dit is afgeloten. Het volgende casino waar we een kijkje nemen is Ceasars palace. De gebouwen aan de straat onder het hotel zijn opgetrokken in een oude romeinse stijl en staan onder een plafond waarop een lichtbewolkte lucht bij dag geschildert is. In de 'baai' voor Treasure island liggen twee piratenschepen afgemeerd bij een dorpje. Op de show bij dit casino wachten we niet meer, want het is al bijna twaalf uur en we hebben nog niet gegokt.

Terug in de Golden Nugget jagen we er voor ongeveer $15.- aan kwartjes doorheen. Zonder dat we onze vakantie terugverdient hebben, gaan we slapen.

Miles1 12496 Miles2 12755 Milesdag 259

 

5e DAG 06-09-95 Las Vegas - Hooverdam - Grand canyon

Na een korte nacht staan we om ongeveer 7.00 uur weer tussen de gokautomaten, dit keer om voor de eerste keer naar huis te bellen (16.00 uur nederlandse tijd).

Daarna rijden we de stad uit, door de Mojave dessert, naar de Hooverdam.

We tanken in de dessert (7.30uur): Miles 12781 - Gallons 10 (1.29 $/G)

We zijn rond 8.00 uur bij de Hooverdam (Miles 12793). De rondleidingen beginnen pas om half negen. Tot die tijd kletsen we wat met Ray, een gepensioneerde veel te enthousiaste Amerikaan, die op vakantie is.

De rondleiding begint boven in het visitor center. Met een lift gaan we naar beneden en nemen een kijkje in de dam onder andere bij de generatoren en bij de voet van de 200 meter dikke dam. Vanaf hier kijk je aan de ene kant tegen 220 meter beton omhoog, aan de andere kant kijk je over de Colorado river die door de Black canyon stroomt. Tot slot weer met de lift naar boven naar het viewpoint boven op het visitor center.

Om 10.15 uur nemen we afscheid van Ray, die al die tijd met ons meegelopen is en gaan we op weg naar de Grand canyon.

We rijden nu al twee uur door de stromende regen en komen door het Kaibab national Forest. Dit bos strekt zich uit tot op de rim (rand) van de canyon. Een uur later rijden we plotseling langs een gigantische afgrond, we zijn bij de Grand Canyon (14.30 uur, Miles 13032).

Bij de eerste de beste parkeerplaats (Mather point) hijsen we ons in het regenpak en lopen naar de rim. Mede door het slechte weer kunnen we ons nauwelijks voorstellen hoe groot de canyon is, maar hij heet terecht Grand canyon.

We rijden via het Yavapai observation station door naar het Grand canyon village. We overnachten voor de eerste keer in een Nationaal park en zijn dus benieuwd naar onze lodge. De Maswik Lodge, een grote blokhut, is in feite het hoofdgebouw waarin onder andere een restaurant, winkeltjes en een informatiebalie zijn ondergebracht. In de bijgebouwen bevinden zich de appartementen.

Bij onze reis zit een tour langs de rim met de Fred Harvey Transportation company, bij zonsopkomst of zonsondergang, inbegrepen. We besluiten om bij zonsondergang aan de tour deel te nemen zodat we het gebied wat beter leren kennen.

Onze gids Tom neemt ons mee in een bus langs een deel van zowel de South- als de West-rim. Ondanks het slechte weer maakt hij er iets leuks van en verteld honderd uit. De cayon is volgens hem ontstaan door een combinatie van erosie, wind, de Colorado river en het stijgen van de aardkorst. Tom verwacht dat we van de zonsondergang niet veel zullen zien. In plaats daarvan laat hij ons de meeste van de viewpoints langs de Westrim zien. Zo zien we onder andere the Abyss (de afgrond) een vertikale rotswand van 1000 meter diep.

Terug in het dorpje moeten we goed zoeken en lang wachten om te kunnen eten in één van de lodges. Maar alle moeite is niet voor niets, voor de eerste keer deze vakantie eten we goed en lekker.

Na het eten gaan we meteen terug naar de lodge omdat we morgenvroeg de zonsopkomst willen zien, als het tenminste opgeklaard is. We zetten de wekker op 4.45 uur!

Miles1 12755 Miles2 13053 Milesdag 298

 

6e DAG 07-09-95 Grand canyon - Lake powell

Grand Canyon National Park

Het is nog steeds donker als we onze auto bij het Mather point parkeren (5.15 uur). Volgens Tom, onze gids van gisteren, is dit de beste plek om de 'mooiste zonsopkomst ter wereld' te bekijken.

Na een halfuurtje blauwbekken begint het langzaam licht te worden. Het is redelijk helder weer, maar in het westen hangt nog steeds bewolking. Omdat zelfs in de states de zon altijd in het westen opkomt, valt ook de zonsopkomst wat tegen.

Een uur later komt de zon over de wolken heen en werpt door zijn lage stand lange schaduwen door de canyon. Ook de North-rim aan de andere kant van de 11 mile brede canyon is nu goed zichtbaar. Voor het eerst zien we nu de Grand canyon in zijn volle omvang. Het slechte weer van gisteren is snel vergeten.

Met de gratis shuttle bus rijden we nog een keer langs de viewpoints op de West-rim tot aan Hermits Rest. Dit is het meest westelijk punt langs de canyon waar je over de weg kunt komen.

Tijdens de rit terug besluiten we geen helicoptervlucht over de canyon te maken. Waarschijnlijk is er een lange wachttijd na het slechte weer van gisteren.

In plaats daarvan dalen we een stuk(je) af in de canyon. Via het Bright angel trail lopen we zo'n drie kwartier naar beneden. Een paar honderd meter onder de rim hebben we het gevoel nog niets te zijn opgeschoten. We beseffen nu wat beter hoe onzettend groot deze scheur in de aardkorst is.

Net als gisteren maken we veel te veel foto's.

We vervolgen onze route langs de East-rim, op weg naar ons volgende reisdoel Lake powell. Onderweg stoppen we nog bij een paar viewpoints. Bij Dessert view genieten we vanuit een oude uitkijktoren voor de laatste keer van de 'mountain inside out'.

Net buiten het park stoppen we twee keer bij de Little Colorado river gorge. Deze kloof is heel wat kleiner en ondieper als zijn grote broer. Maar omdat hij ons voorstellingsvermogen niet te boven gaat niet minder indrukwekkend.

We tanken in Cameron: Miles 13114 - Gallons 11 (1.26 $/G)

Een paar miles verder laat een indiaan ons, voor een kleine fooi, wat versteende dino-voetstappen zien.

Glen Canyon Dam (extra foto van de redactie Travelsource.nl) Na een kort bezoekje aan de Glen canyon dam rijden we langs Lake powell. Dit meer is een cayon die men vol water heeft laten lopen voor de opwekking van elektriciteit. Rond het meer is veel (water)tourisme. Vandaar dat de Wapweap lodge aan de oever staat, hier overnachten we.

Bij het inchecken reserveren we meteen kaartjes voor de boottocht van morgenvroeg over het meer naar de Rainbow bridge.

Het retaurant in de lodge is veel te duur daarom gaan we in Page eten. In een eenvoudig steakhouse plunderen we twee keer de salad-bar en eten een lekkere steak en een visschotel.

Miles1 13053 Miles2 13233 Milesdag 180

 

7e DAG 08-09-95 Lake powell - Rainbow bridge - Zion national park

Om 7.30 uur vetrekken we met een rondvaartboot uit de haven van de Wapweap lodge naar de Rainbow bridge. We hebben spijt dat we onze regenjassen niet meegenomen hebben want de lucht ziet er dreigend uit.

De oevers van Lake powell zijn door de combinatie van water en een canyon heel apart gevormd.

Na een tocht van twee uur over 40 miles draait de boot een smalle kloof in. Aan het eind van deze kloof komt een deel van de Rainbow bridge in zicht. De boot kan niet aanleggen bij de canyonwand. Via drijvende pontons en een bergpad lopen we verder naar het nationale monument.

De indianen noemen hem de 'Nonnezoshi' ofwel versteende regenboog. Deze brug van 100 meter hoog is onstaan door erosie van rivierwater uit de bergen. Ondanks een waarschuwingsbord waarop staat dat het gebied achter de brug voor de indianen heilig is kan ik (Paul) het niet laten toch even te gaan kijken. Dit wordt meteen afgestraft want het begint te regenen.

Na een uur vertrekt de boot weer. Op de weg terug houdt het op met zachtjes regenen.

Om 12.30 uur vertrekken we in de stromende regen richting het Zion national park. We balen van deze moeson en hopen maar dat die niet de hele vakantie zal duren. Gelukkig klaart het enkele miles verder op en als we het park om 14.35 uur (Miles 13332) binnenrijden is het stralend weer.

De wegen in het park zijn rood/bruin geasfalteerd om ze minder te laten opvallen in de omgeving.

Checkerbord Mesa Zion NP (extra foto van de redactie Travelsource.nl) Net na de ingang ligt het Checkerbord Mesa, een versteende zandduin met een schaakbord patroon dat door erosie is ontstaan. Het volgende deel van de route voert door een rotsachtig gebied naar de Pine creek tunnel. Via deze tunnel rijden we naar de rim van de Zion canyon en vervolgens naar de bodem via een lange afdaling met veel haarspeldbochten.

Om van het mooie weer te profiteren, besluiten we te gaan 'hiken' (wandelen). We rijden tot helemaal achter in de steeds nauwer wordende canyon. We parkeren de auto bij een grote rots die door de indianen Temple of Sinawa wordt genoemd. Vanaf hier lopen we nog een dik uur verder tussen twee rode muren. Ons doel, de plek waar de wanden elkaar bijna raken, bereiken we helaas niet. Door de regenval van de afgelopen dagen is de rivier te breed en daardoor is het pad onbegaanbaar geworden.

Na een ritje over de Zion canyon scenic drive naar het visitor centre aan het eind van de kloof, hebben we nog steeds geen zin om naar de lodge te gaan. We hiken naar het viewpoint Weeping rock. Van achter de waterval, die over deze overhangende rots neerklettert, genieten we van het uitzicht over de canyonvloer.

Het is inmiddels 20.00 uur en dus wordt het tijd om in te checken. Ook dit keer overnachten we in het park, in de sfeervolle Zion lodge. We eten in de snackbar bij de lodge. Het menu van vanavond: hamburgers, friet, cola en ijs, fastfood dus.

Nu we voor de tweede keer in een nationaal park overnachten, bedenken we dat we ons daarmee veel extra reistijd besparen.

We hebben voor het eerst geen TV op de kamer, dus lezen we wat en gaan om 21.00 uur slapen.

Miles1 13233 Miles2 13379 Milesdag 146

 

8e DAG 09-09-95 Zion national park - Bryce canyon national park

Het is nog vroeg en donker als we naar het hoofdgebouw van de lodge toelopen om te ontbijten (6.30 uur). Op het grasveld voor de lodge zit een aardvarken.

Na het ontbijt hiken we naar de Emerald pools. Onderweg lopen we ook hier achter watervalletjes door, die van overhangende rotsen vallen. We klimmen via de lower en de middle naar de upper Emerald pool. Bij het bovenste meertje hebben we een mooi uitzicht over de canyon en zien we de zon opkomen boven de rim.

Om 10.00 uur zijn we terug bij de lodge en vetrekken we naar het Bryce canyon national park. Onderweg komen we door het Red canyon national monument. Na een rit van anderhalf uur rijden we door de wolken het park binnen (11.30 uur, miles 13452)

Hoewel de naam anders doet vermoeden is er in het hele park geen canyon te vinden. Hier is door werking van de aardkorst een hoge rotswand ontstaan, opgebouwd uit verschillende lagen. Door een combinatie van erosie en weersinvloeden zijn langs deze rand verschillende natuurlijke 'ampfi-theaters' gevormd met daarin grillige en kleurrijke rotsformaties. Elke kleur (rood, rose, oranje ,wit en geel) is onstaan uit één weggeërodeerde laag. De indianen noemen de rotsformaties Hoodoos en volgens één van hun legenden zijn het versteende soldaten.

In de eerste theaters is door de wolken nog niet veel te zien dus rijden we door over de scenic highway naar het Swamp canyon viewpoint. Hier zien we de eerste Hoodoos en hebben we een mooi uitzicht over de vallei.

Het laatste deel van de scenic drive is afgesloten voor wegwerkzaamheden. We besluiten de laatste viewpoints die wel bereikbaar zijn, later te bekijken en terug te rijden naar het mooiste deel van het park, vlakbij onze lodge. Als we na het inchecken in de Bryce canyon lodge naar buiten lopen zien we de wolken uit de theaters trekken. In plaats van naar ons appartement te gaan, parkeren we de auto op de rim en gaan hiken.

Vanaf het Sunrise viewpoint hebben we uitzicht over het Queensgarden amphitheater. We nemen het Sunrise trail en lopen tussen de Hoodoos door in een uur naar de bodem van het theater. Hier pikken we, via het Connecting trail, de Navajo loop (noord) op en lopen onderlangs naar de bodem van het Bryce theater. We klimmen terug naar boven en passeren onderweg twee natural bridges. Vanaf het Sunset point, bovenop de rim, kijken we uit over het Bryce amphitheater. Hier is ook het startpunt van de Navajo loop (1,3 miles). We kunnen er geen genoeg van krijgen en dalen via de Navajo loop (zuid) opnieuw af in het Bryce theater. Het eerste deel van de route voert door Wall street, een nauwe kloof met 80 meter hoge wanden, waarin grote Douglas sparren groeien. Als we de bodem weer bereikt hebben, horen we het in de verte rommelen. Een zware onweersbui nadert de canyon en de donder rolt onheilspellend door de gangen van het theater. Via het noordelijke deel van de loop klimmen we zo vlug mogelijk terug naar het Sunset point. De onweersbui blijft op de rand van de theaters hangen.

Als we na een pittige wandeling en wat zoeken onze Mazda gevonden hebben, beginnen we na een korte pauze opnieuw aan de scenic drive. We bezoeken achtereenvolgens het Inspiration point, Paria point en tot slot het 2688 meter hoog gelegen Farview point. De overige viewpoints zijn helaas in verband met wegwerkzaamheden niet te bereiken.

Nadat we ons in de lodge een verrukkelijk dagmenu hebben laten aansmeren, rijden we nog even naar het Sunset point om naar de zonsondergang te kijken. Niet echt onder de indruk kruipen we vroeg onder de wol.

Miles1 13379 Miles2 13495 Milesdag 116

 

9e DAG 10-09-95 Bryce canyon national park - Salt lake city

Bryce National Park

Omdat we het niet kunnen laten, rijden we rond 7.00 uur nog even naar het Sunrise point en het net buiten het park gelegen Fairyland point, een viewpoint dat we gisteren gemist hebben. We werpen een laatste blik op het sprookjesachtige landschap vol Hoodoos en gaan op weg naar Salt lake city.

We tanken net buiten het park: Miles 13497 - Gallons 12 (1.27 $/G)

Na een lange saaie rit komen we om 13.40 uur aan in Salt lake city. Net als in Orange logeren we hier in een Double tree hotel en krijgen een noten/chocolade koek als welkomstkado.

Op drie straten vanaf ons hotel ligt het Temple square. Op dit plein staat de beroemde Mormonen tempel. Dit aparte witte gebouw met vier torens domineert het hele plein. Als we het terrein oplopen, worden we meteen aangesproken door een 'sister' die ons op de rondleiding wijst die elke 45 minuten begint.

We worden rondgeleid door twee sisters. Ze beginnen hun verhaal met een toelichting op hun missie. Ze moeten 18 maanden doorbrengen op het tempel square. Gedurende deze periode moeten ze bidden tot Jesus Christ of latter-day saints en zieltjes winnen tijdens rondleidingen.

In 1840 zijn de eerste pelgrims naar Salt lake city gekomen en niet veel later gestart met de bouw van de tempel die 40 jaar later werd voltooid. Bij de rondleiding is geen bezoek van de tempel inbegrepen omdat daar alleen mormonen naar binnen mogen.

De tour begint in het Tabernakel, hier bekijken we één van de grootste pijporgels ter wereld. In het gebouw ernaast staat een groot beeld van Jezus onder een koepel waarop het heelal afgebeeld is. Één van de sisters schiet vol als Jezus ons via een bandje 'toespreekt'. Met roltrappen gaan we naar de kelder waar we in één van de vele bioscoopzaaltjes neergezet worden. Hier krijgen een zeer hypocriet promotiefilmpje voor het mormoonse geloof te zien met alleen maar knappe blanke Amerikanen.

We hebben onze buik vol van de fantieke mormonen en lopen naar de Family history library. In deze blbliotheek worden op microfilm de data van geboorte, doop en overlijden van miljoenen mensen over de hele wereld bewaard. We komen er niet achter of wij ook in het systeem zitten omdat het vandaag zondag is en dus is de bibliotheek gesloten.

We bengen een kort bezoek aan één van de weinige andere bezienswaardigheden in de stad, de State hall of Utah, waarvan de koepel in de steigers staat.

Omdat er verder niet veel meer te bezichtigen is in Salt lake city lopen we een groot winkelcentrum binnen dat, ondanks het strenge geloof in deze stad, wel open is op zondag. In de kelder van het gebouw zitten tientallen kleine restaurantjes: Japans, Chinees, Italiaans, Mexicaans etc etc. Wij kiezen voor ........... MC Donald's

Als we na een uurtje luieren vanuit onze hotelkamer naar buiten kijken zien we dat het inmiddels donker is en dat de tempel helemaal verlicht is. We kijken nog even rond op het Temple square en bij de State hall.

Het is nog vroeg als we weer terug zijn op onze hotelkamer. Eigenlijk vervelen we ons een beetje omdat we inmiddels gewend zijn om van 's morgensvroeg tot 's avonds laat bezig te zijn.

Na een uurtje zappen langs zo'n dertig zenders met veel te veel reklame en een hoop gezeur over OJ Simson gaan we vroeg slapen.

Miles1 13495 Miles2 13773 Milesdag 278

 

10e DAG 11-09-95 Salt lake city - Grand teton national park

Het is 6.30 uur als we vertrekken uit Salt lake city. Onze rit over het eerste deel van de route naar het Grand teton national park vordert maar langzaam omdat we over een bochtige bergweg rijden.

We tanken in Garden city (9.05 uur): Miles 13893 - Gallons 12.3 (1.22 $/G)

Omdat er op het tweede deel van de route flink aan de weg wordt gewerkt kunnen we ook hier niet goed doorrijden. Bij elke 'roadconstruction' worden we tegen gehouden door (meestal) een vrouw met een stopbord. Dan is het wachten op een 'pace car', die vervolgens langzaam alle wachtende auto's langs de werkzaamheden voert.

Om 13.10 uur (miles 14053) komen we via een grote laagvlakte aan in het Grand teton national park. Het typische aan de bergen in dit park is dat ze ineens uit de laagvlakte omhoogkomen zonder dat er heuvels of lagere bergen voor liggen.

Met een klein rondvaartbootje steken we het Jenny Lake over en hiken naar de Hidden falls. Vandaar klimmen we nog hoger naar het Inspiration point, hier hebben we uitzicht op het Jenny Lake en de laagvlakte. Als we weer terug zijn op de parkeerplaats vervolgen we onze route over de Teton park road richting het Jackson lake.

Na het inchecken in de Jackson lake lodge informeren we hoe en waar we het beste op zoek kunnen gaan naar 'wildlife'. Er zijn verschillende mogelijkheden zoals een tochtje met een ranger of een boottocht over de Snake river. Ons wordt aangeraden om het bij het invallen van de duisternis gewoon achter de lodge te proberen omdat de kans dat daar wildlife te zien is net zo groot is.

Na het eten in de grillroom van de lodge installeren we ons met het fototoestel, telelens en de verrekijker op de heuvel naast de lodge.

Na een uur blauwbekken zien we in de verte drie herten (elk) en één eland (moose) (?). We rijden nog een stukje rond in de auto maar het is al te donker om nog dieren te zien. Misschien hebben we morgenvroeg meer geluk.

Miles1 13773 Miles2 14085 Milesdag 312


Lees hoe de reis verder gaat




HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp