TravelSource.nl Logo 
HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp
Afrika Auteur : Huub Wolters
Azië 
Australië E-mail adres : hwolters@plex.nl
Europa 
 Noord Amerika URL Homepage : http://home.plex.nl/~hwolters/reizen.html
Zuid Amerika   AustraliŽ        Egypte        Griekenland        guatemala        IsraŽl
Wereldreizen Reisverhalen : malta        Spanje        USA        Vietnam        Zuid afrika






 USA-West: Californië, Arizona, Utah & Nevada reisverslag, Huub Wolters. TravelSource.nl

USA-West: Californië, Arizona, Utah & Nevada

De vlag van de Verenigde Staten

De natuurparken in de Verenigde Staten waren het, die ons dit jaar, naar Amerika lokten.


Vanaf Schiphol vertrokken we, zo rond 14.25 u richting Los Angeles. De vlucht met Martinair, die bijna 11½ uur duurde, was niet echt comfortabel. De stoelen in het vliegtuig waren smal en de beenruimte minimaal, gelukkig was de verzorging iets beter. Tegen 17.15 u, amerikaanse tijd, landden we veilig op LAX, de luchthaven van LA. De controle bij de douane verliep vrij snel, alleen de bagage liet een tijdje op zich wachten. Uiteindelijk konden we de aankomsthal verlaten en met een busje van Alamo-autoverhuur werden we naar onze huurauto gebracht. Een schitterende jeep stond op ons te wachten. Helaas had die een plastic zeil als achterklep, niet echt veilig dus! Even ruilen was geen probleem en even later reden we weg in een Mitsubishi Galant, met alles erop en eraan, richting het Wyndham hotel. Hier kregen we een luxe kamer aangewezen. Na een hapje en een paar drankjes, toch maar naar bed. De 9 uur tijdsverschil, maken dit toch een lange dag.

De volgende morgen pikten we een ontbijtje in het hotel en begaven ons op weg. Ons eerste doel was Beverly Hills en Hollywood, waar we even een kijkje wilden nemen. Het was zondag en erg rustig, zelfs op Rodeo-drive. Eigenlijk te rustig. Dan maar verder. In Hollywood maakten we een korte wandeling over the walk of fame. Bij het Chinese Theatre was het behoorlijk vol, iedereen wilde hier een blik werpen op de hand-en voetafdrukken van zijn "ster". Na een kleine lunch vonden we het welletjes en reden verder. Het schoot snel op. Het rijden op de highways heeft wel zijn charmes. Je mag links en rechts inhalen en niemand maakt zich zodoende druk over het langzame verkeer. Kort na Barstow namen we de afrit naar Calico, een ghosttown. Het was inmiddels 17.00 u geworden, maar het was nog steeds broeierig heet. Het stadje was erg toeristisch gemaakt, met mensen in klederdracht en veel winkeltjes. Helaas was het sluitingstijd en konden we onze dorst niet meer lessen. We liepen even door het stadje, het was allemaal wel geinig gemaakt en reden verder. Onderweg kochten we wat te drinken en besloten door te rijden naar Las Vegas. Las VegasEr viel weinig te beleven. De natuur bestond voornamelijk uit dorre vlaktes. We passeerden de grens met Nevada en het eerste wat opviel waren de casino's. In elk stadje of dorpje waar we langs reden zag je de neonlichten van de casino's, een mooi gezicht. Het was al donker toen we Las Vegas binnenreden, maar een zee van neonlicht kwam ons tegemoet. Ongelofelijk indrukwekkend. Onderweg adverteerde het Stardustcasino, met kamers voor $50,-. Dus wij er naar toe en ja hoor er waren nog kamers vrij. We dropten de tassen op de kamer, een snelle douche en de stad in. Het was inmiddels 21.00 u geworden. We aten wat, in de casino's kun je heel goedkoop eten, en doolden door de stad. Het ene casino was nog mooier dan het andere. Even gokken hoorde er ook bij, helaas hadden we geen geluk! Tegen 3.00 u waren we moe en voldaan en zochten de hotelkamer op. Op straat werd het ook al stiller, maar in de casino's is het dag en nacht gokken geblazen. Las Vegas 's nachts is echt de moeite waard.

Daar het gisteren wat later was geworden, stonden we pas om 10.00 u op. Na een ontbijtje in de Peppermill, veel te veel weer, kropen we de hete auto in. De zon stond weer hoog aan de hemel en het was weer behoorlijk heet, 40.C.
Buiten de bebouwde kom van Las Vegas was er weer woestijn. Sinds we LA. achter ons lieten, zijn we onder de indruk van het schitterende uitgestrekte landschap. Al is het veel woestijn, het zicht wisselt steeds weer. Zo ben je omringd door een zandlandschap, dan zit je in een keer weer in de bergen. 

Hooverdam

De indrukwekkende Hooverdam (klik op de foto voor een vergroting)
Na een korte stop bij de Hooverdam, erg indrukwekkend en groots, verlaten we Nevada en rijden Arizona binnen. Het landschap verandert beetje bij beetje. We verlaten het woestijngebied en meer en meer groen komt tevoorschijn. Donkere wolken hangen boven ons en plots zitten we in een ongelooflijke plensbui. Gelukkig duurt deze maar even. Zelfs de grote amerikaanse vrachtwagens rijden langzamer. Normaal komen ze je met grote snelheid voorbij, maar nu houden ook zij zich een beetje in. We besluiten in Williams, een oud route-66 stadje een motelletje te nemen. Na het avondeten nog even shoppen. De winkels zijn lekker lang open, alleen de winkels die er zijn verkopen veelal dezelfde spullen, n.l. indiaanse souvenirs  en kleding, route-66 artikelen en kunst. Het maakt het er echter niet minder leuk om. We pakken nog een paar pintjes en kruipen onder de wol.

We stonden vroeg op, want we wilden op tijd in de Grand Canyon zijn. Ze hadden 's middags slecht weer voorspeld, zodoende. Helaas was de regen er al. Na een ontbijtje in een jaren zestig lunchroom, reden we door de regen naar de Grand Canyon. We moesten er maar het beste van maken. Hoe dichter we bij de Canyon kwamen, hoe beter het weer werd. Zouden we dan toch geluk hebben? Inderdaad, eenmaal in het park brak de zon al een beetje door de wolken. De eerste blik op de Canyon, bij Javapaipoint, was indrukwekkend. De kleuren waren prachtig. We reden naar de west-rim. Ook hier waren de uitzichtpunten te gek. Hoewel je steeds dezelfde kloof zag, waren de kleuren en de breuken in de canyon toch weer net iets anders. Grand CanyonVia Matherpoint, ook een geweldig uitkijkpunt, waar we een condor zagen, reden we de east-rim af naar Desert View. Het was inmiddels 16.00 u geworden en in de verte kwamen zwarte donderwolken opzetten. In de verte zagen we al de eerste bliksemschichten en regenbuien. Schitterend om te zien. Toch bedachte we ons niet en reden het park uit, het slechte weer achterlatend. Een paar kilometer buiten het park, kwamen we in het gebied van de Navajo-indianen. Overal langs stonden kraampjes, waar indianen hun zelf gemaakte spullen probeerden te verkopen. We wilden overnachten in Cameron, een oude handelspost. De kamers waren hier echter zo duur dat we besloten naar Flagstaff te rijden, een dik uur verderop. Hier waren de kamers een stuk goedkoper. We boekten een kamer voor 2 nachten. Morgen willen we de omgeving gaan verkennen.

Zo rond 8.00 even een ontbijtje pikken bij de buren. Terug op de kamer kon ik me nauwelijks bewegen van de pijn in de rug. Daar we toch wat wilden zien, moesten we op weg. Met pijn en moeite hees ik me in de wagen. Het rijden ging redelijk. Dus onderweg naar Montezuma Castle, een dik uur zuidelijk van Flagstaff. Onderweg stopten we een paar keer om van het uitzicht te genieten. Arizona is schitterend. Gelukkig was Montezuma Castle niet al te groot, lange wandelingen en bergop lopen waren niet aan mij besteed, maar wel mooi. De rotswoning van de indianen was duidelijk goed bewaard gebleven. Daar we een andere weg terug naar Flagstaff wilden pakken namen we de scenic-route over Cornville en Sedona. Onderweg hadden we schitterende uitzichten op de rode, met dennebomen begroeide bergtoppen. In het mooie Sedona lunchten we en bezochten een aantal winkeltjes, waar we met een paar souvenirs naar buiten kwamen. Via slingerwegen over bergen en door dalen, waren we tegen de avond weer terug in het motel. Gelukkig! Onderweg hadden we in een drugstore, wat zalf gekocht. Enkele uren later voelde ik al een lichte verbetering. Zou het toch een kou zijn geweest. Veel zweten en een airco kan funest zijn.

Monument Valley Navajo Tribal Park

Monument Valley Navajo Tribal Park (klik voor een vergroting)
De volgende morgen voelde het zich al wat beter aan. We ontbeten nogmaals bij de buren en begaven ons op weg richting Monument Valley, een 300 km noordelijker, net over de grens in Utah. Even buiten Flagstaff lag Sunset Crater Volcano en Wupatki National Monument. Daar even naar toe. Het landschap rond de Sunset Crater was bedekt met lava en as van de vulkaan. Op sommige plaatsen zag het er een beetje uit als een maanlandschap, met rode en zwarte tinten. Geinig om te zien. We reden een aantal kilometers verder en kwamen uit bij oude ruines, waar vroeger indianen gewoond hadden. Sommige van deze ruines zijn nog erg goed bewaard gebleven en het gaf je een prima indruk van hoe goed en stevig de indianen, vroeger, hun huizen hadden gebouwd. Weer verder richting Monument Valley. Het landschap onderweg was kaal en vlak, met aan de horizon een aantal bergen. Dorpen of kleine stadjes kwam je bijna niet tegen. Het was inmiddels bijna 14.30 toen we een lunchstop maakten op een klein uurtje van de Valley, bij een motel, Anasazi, dat gerund werd door indianen. Na de maaltijd, we waren nog fit, reden we naar Monument Valley Navajo Tribal Park. Monument ValleyDe naam zegt het al, het park ligt op Navajo-land. Hoe dichter we het park naderden hoe mooier het uitzicht werd. In het park namen we een tour van een uurtje. We werden langs en groot aantal "monumenten" gereden en de indiaanse gids vertelde het een en ander over hun leven, over het park en over de reclamemakers die het park gebruiken om produkten te promoten, zoals Marlboro!. In een woord geweldig. Een schitterend landschap, dat je eigenlijk zeer moeilijk kunt beschrijven...........indrukwekkend. Het was inmiddels 17.30 u geworden en donkere wolken pakten zich samen boven het park. Dus maar weer verder. Onderweg nog even loeren in Navajokraampjes langs de weg en op zoek naar een motel. De motels in Kayenta waren veel te duur n zo belandden we weer bij de Anasazi Inn. We werden weer welkom geheten en na een warme maaltijd, lekker relaxen op de kamer.

Zion National Park

Zion National Park (klik voor een vergroting)
Het is inmiddels vrijdag geworden en in de 5 dagen dat we onderweg zijn hebben we al vreselijk veel gezien. Misschien wel te veel, maar ja! Na een ontbijtje op weg richting Zion NP. Onderweg volgen we de scenic-route en komen langs een aantal mooie natuur/watergebieden, zoals Glenn Canyondam en Lake Powell. In de verte zien we de Vermillion Cliffs, met hun rode kleuren, liggen. Mooi landschapIn Kanab pikken we even een McDonald's mee, de eerste pas deze vakantie!, en we vervolgen onze weg. Rechts van ons is het zeer slecht  weer, gelukkig moeten wij naar links. Via de oostingang reden we het park binnen. Rode en grijze rotsen wisselden elkaar af. Met de auto reden we het dal in wat schitterende foto's opleverde. Zion NP Zion NP is echt de moeite waard, helaas laat mijn rug het niet toe een korte bergwandeling te maken. Jammer! Via de zuidkant verlaten we het park en rijden naar Cedar City, om daar een motel te zoeken. Dat lukt vrij snel en boeken voor 2 nachten bij een Super Motel 8. Hier hadden ze ook een laundry en konden we een beetje wassen. 's Avonds nog even een italiaantje pikken om daarna vermoeid neer te storten op bed.

Na een continental breakfast in het motel, nou ja, droge broodjes, weer in de auto en op weg naar Bryce Canyon NP.
De auto begint al een beetje een 2e woning te worden.....De weg er naar toe was ook weer een scenic- route, dus je hoefde je onderweg niet te vervelen, bossen wisselden zich af met bergen en uitgestrekte weilanden, waar af en toe een buffel rond liep. Ook zitten hier enorm veel herten, wat tot uitdrukking komt langs de snelweg, waar een aantal van hen prooi zijn geworden aan het verkeer! Bryce Canyon is schitterend. Zo mogelijk nog mooier dan Zion NP, maar op een andere manier. De bergen bestaan hier eigenlijk uit pilaren die door erosie zijn ontstaan. Een heel gek gezicht. Eigenlijk zou je Bryce Canyon vanaf de bodem moeten bekijken, dat geeft een nog indrukwekkender beeld van de Canyon dan dat je het ziet van de bovenkant. Bryce Canyon NPMocht je de kans krijgen, daal hem af!! Het wemelde hier van de knabbel en babbels, een soort prairiedogs, maar helemaal niet schuw. Laat in de middag weer terug naar het motel, maar met een omweg. Via Panguitch, een historisch stadje en Cedar Breaks NM, een Bryce Canyon in het klein, belandden we weer in Cedar City. Hier verorberden we een Godfather's pizza en pikten een bioscoopje, waar we op de amerikaanse manier, met veel popcorn en een emmer cola, de film Wild Wild West bekeken.

Vandaag wilden we weer een flink stuk rijden. Tonopah was ons doel. BrievenbussenHet was inmiddels bijna 11.00 u toen we vertrokken. Onderweg stopten we in Pioche, een oud zilvermijnstadje, waar vroeger veel revolverhelden bij elkaar waren. We bezochten het kerkhof, Boothill, waar deze revolverhelden begraven werden met hun laarzen aan, na alweer een afrekening. Na een rommelmarktje bezocht te hebben in een van de woonhuizen in het stadje, weer snel verder. In Caliente lunchten we in een goor en louche casino, om dan via uitgestrekte, verlaten, kale vlaktes over de Extraterrestrial Highway, met een tankstop in Rachel, naar Tonopah te rijden. In dit mijnwerkersstadje vonden we een goedkoop, maar redelijk goed motel. Het eten liet wel te wensen over, maar je kunt niet alles hebben. 's Avonds even een bar op zoeken, gezellig een paar biertjes drinken met de plaatselijke bevolking en op tijd naar bed.

Yosemite NP

Yosemite National Park (klik voor een vergroting)
Na een dik uur rijden, we hadden al weer een aantal dode dieren langs de kant van de weg zien liggen, waren we weer in Californië. De eerste mijlen in deze staat waren behoorlijk slecht. Het leek wel of ze geen materiaal gehad hadden om de weg een klein beetje vlak te maken. De bulten in de weg waren een regelrechte aanslag op de maag. Je had het gevoel alsof je in een permanente luchtzak zat. Gelukkig duurde dit maar een paar mijl. Door het Inyo National Forest reden we naar Yosemite NP. Onderweg even een stop bij een mooi uitzicht over het Mono Lake, maar dan via de Tioga Pass het park in. Het vlakke landschap van Nevada was inmiddels veranderd in een berglandschap. Grijze rotsen wisselden zich af met bergtoppen, begroeid met naaldbomen. Heldere beekjes met watervallen doorkruisten het landschap. Yosemite NP is compleet anders dan de parken die we tot nu toe gezien hadden. Het is een bezoekje meer dan waard. Na een lunchpauze bij White wolf, meer dan een broodje en een blikje fris was er niet te krijgen reden we verder naar Yosemite Village. Onderweg waren er steeds weer nieuwe vergezichten die je tot een stop dwongen. De village was zeer druk en niet echt een plaats voor ons om er lang te blijven, we wierpen nog een blik op El Capitan en Half Dome en reden verder richting zuiduitgang. Deze weg was behoorlijk lang, bochtig en de uitzichten prachtig. Net buiten het park, in Oakhurst, probeerden we nog wat souvenirs op de kop te tikken in een tradingpost, maar alles was veel te duur. Je kunt beter je spullen rechtstreeks bij de indianenkraampjes langs de weg kopen. Daar waren we nu inmiddels wel achter. Zelfs de motels hier waren niet te betalen, zodat we verder reden naar Fresno. Hier vonden we onderdak in het Red Roof Inn voor $51 per nacht. Na een kleine maaltijd bij de Taco Bell kochten we een wat lekkers in de liquerstore, voor bij de tv.

Daar we vandaag een rustdag hadden ingelast, waren we natuurlijk te laat voor het ontbijt in het motel. Na dit opgelost te hebben deden we wat megawinkels aan, zoals Borders, een winkel met een overweldigend aanbod aan leesmateriaal. Verder bezochten we een Mall. Van al dat shoppen word je behoorlijk duf en het zwembad bij het motel bracht uitkomst. 's Avonds lekker eten in een Vietnamees specialiteiten restaurant en de dag was weer voorbij, zonder dat we iets leuks hadden meegemaakt, zelfs een foto was er niet bijgekomen en dat wil toch wel iets zeggen.

Sequoia

Sequoia National Park (klik voor een vergroting)
Om 7.30 u continental breakfast bij de receptie, een paar donuts met jam en smeerkaas. Even tanken en weer op weg. Ditmaal naar Kings Canyon NP. Onderweg er naar toe valt weinig te zien. Net binnen de grenzen van het park is al de eerste bezienswaardigheid. Een gigantische sequoia met de naam "general Grant". Via de Kings Canyon Scenic Byway rijden we naar het andere gedeelte van de Kings Canyon. Hier wordt de weg omgeven door hoge bergen. We reden over de bodem van de Canyon naar Cedar Groove Village voor de lunch. De uitzichten zijn te gek. Na de lunch dezelfde weg terug, anders kan niet, en door naar Sequoia NP. Hier staan, de naam zegt het al, gigantische Sequoia's. De "General Sherman" is de grootste en indrukwekkendste van allen. De wandeling die we hier maakten is zeker de moeite waard en je voelt je behoorlijk klein, tussen al deze reuze bomen. Zelfs de takken, die af gevallen zijn, hebben het formaat van die van een boom hier in Nederland. Helaas is de sequoia, waar je met je auto doorheen kon rijden, afgebrand. Via een zeer steile en bochtige weg verlaten we het park. Onderweg steekt plotseling een coyote de weg over, stoppen heeft geen zin en is levensgevaarlijk, helaas! Net buiten het park vinden we een motel, niet echt modern, maar het kan ermee door. Het begint al een beetje te schemeren en we beginnen honger te krijgen. Het aanbevolen restaurant zit vol en we rijden naar Three Rivers, een dorpje verder op. Hier zagen we een restaurantje liggen, maar het is gesloten. Net als we willen weg rijden zien we en zwarte beer, zich te goed doen aan het afval uit de vuilcontainer van het restaurant. Super gaaf! Hij lijkt zich niets aan te trekken van de buurtbewoners die eveneens een kijkje komen nemen en eet rustig door. Wij eten nog een pizzatje en 's avonds wordt de videoband nogmaals teruggespoeld!

Na een ontbijtje bij het restaurant waar we gisteren de beer zagen, hij was er niet meer, trokken we weer verder, richting San Francisco. Onderweg in Visalia bezochten we een openlucht markt. Het was meer en weekmarkt dan een leuke rommelmarkt, dus na eventjes rondgekeken te hebben, reden we verder. Er viel erg weinig te beleven, het landschap was saai, er gebeurde gewoon weg niets. Tegen de middag even een lunchstop bij een Interstate restaurant, alweer Taco Bell. José vindt de burrito's het einde! Na het eten en een paar miles gereden te hebben, kregen we weer een scenic-route voor onze kiezen. Het begon met een mooi landschap vol met Chevron-Ja Knikkers, beschilderd in dierenprint! Vervolgens reden we door een mooi, glooiend landschap, waar we geregeld dieren, waaronder herten, coyotes en diverse roofvogels tegenkwamen. Uiteindelijk bogen we naar rechts de highway 25 op. Deze lag er zeer verlaten bij. Zelfs het Pinnacles NM was verlaten. Behalve een paar Rangers kwamen we niemand tegen. Daar we niet echt trek meer hadden in een lange wandeling reden we ook hier maar door. Uiteindelijk kwamen we in Hollister, waar we maar een motel namen. Na een pover avondeten bij Jerry's was het weer wastijd. De wasmachine was er nog een uit grootmoederstijd, maar we kregen de kleren weer fris en zuiver.

Golden Gate Bridge

Golden Gate Bridge in San Francisco (klik voor een vergroting)
Het weer werd slechter, vanmorgen was het al zwaar bewolkt en hoe dichter we bij San Francisco in de buurt kwamen hoe slechter het werd. We reden de stad in op zoek naar een slaapplaats. Dit bleek niet al te makkelijk en veel motels zaten al vol of waren gewoonweg te duur. 250 gulden voor een nacht is wel wat overdreven. Uiteindelijk vonden we een beetje buiten het centrum, Gearyblvd, een motel voor de helft. Het ziet er eigenlijk niet uit voor dat geld, maar we hebben een slaapplaats. We laden onze spullen uit en trekken de stad in. Het regent een beetje, maar gelukkig is dat maar voor even. Met de bus zitten we al snel in de buurt van het centrum en van hieruit gaan we te voet verder. San Francisco moet je beleven en dat kan het beste per benenwagen. Na een lunch in het Hard Rock Café kunnen we er op uit. Het straatbeeld van de stad is heuvel op en heuvel af. Vermoeiend, maar wel mooi. Telkens als je weer ergens bovenkomt heb je weer een leuk uitzicht op een gedeelte van de stad. We lopen zo langs het Cablecar museum en wanen ons voor even in China, in Chinatown. Van hieruit is het een paar bergjes op en je bent bij de Coittower, van waar je een geweldig uitzicht over de stad hebt. Helaas was het nog erg bewolkt en de Golden Gate Bridge lag onder een nevelsluier. Dan maar weer terug de stad in. We liepen naar Lombardstreet, het meest bochtige straatje ter wereld. Van hier uit was het een korte wandeling naar Fishermanswarf, met zijn vele winkeltjes en restaurantjes. Hier bleven we de rest van de dag. Lekker wandelen, shoppen en mensen kijken. Te gek! Tegen 22.00 u met de bus terug naar het motel, nog even tv kijken en genieten van de geluiden van de buren. Isolatie kennen ze hier schijnbaar nog niet.

Victorian Houses

Victorian Houses in San Francisco (klik voor een vergroting)
Na een ontbijtje bij een bakker in de buurt van het motel, verse broodjes met koffie en gebak, trokken we weer de stad in. Met de bus een klein eindje downtown en vandaar uit te voet naar de Victorian Houses at Alamo Square. Vanaf hier konden we dezelfde foto maken als die, die op bijna alle ansichtkaarten staat. Alleen de zon liet ons een beetje in de steek. Van hier uit was het maar een korte wandeling naar City Hall. De straten en het plein voor City Hall waren vol met in feesttenue geklede Koreanen, die zich opmaakten voor een optocht door de stad. Een kleurrijk schouwspel. Met de bus reden we weer richting Fishermans Wharf voor de lunch en wat shoppen. Tegen een uur of 14.30 werd het tijd om een bezoekje te brengen aan de Golden Gate Bridge. Het was inmiddels al behoorlijk warm geworden en een wandeling was niet echt aan te raden. Dus met de bus. Door straatwerkzaamheden was dit ook niet de beste oplossing, maar we kwamen er uiteindelijk toch. De brug zag er indrukwekkend uit. De uitzichten vanaf de brug waren ook niet misselijk. Het uurtje hier was zeer de moeite waard. Het enigste probleem was de rit terug naar de Wharf. De bus kwam, maar niet en als er al een kwam was het de verkeerde. Uiteindelijk zijn we via een grote omweg en een paar keer overstappen, toch weer beland waar we wilden zijn, de Wharf. Hier was het lekker druk en gezellig, er speelde een bandje in de openlucht en het eten was uitstekend verzorgd, Cobb's Comedy Club. Daar de winkels hier lekker lang open zijn, deden we nog een laatste ronde en pikten de bus terug naar het motel zo rond 22.00 u.

Na een ontbijtje bij Jack in the Box, iets anders was op deze zondag niet voorhanden, reden we door een drukke zondagochtendspits, via de Golden Gate Bridge richting noorden. Iets ten noorden van Santa Rosa zou een stukje petrified forest liggen. Aangezien we Petrified Forest NP, in Arizona gemist hadden was dit de kans om er toch nog iets van te zien. Het park was niet groot, maar de stukken versteend hout waren er niet minder om. Het was de moeite waard om iets meer te weten te komen van het hoe en waarom. Vervolgens zetten we koers naar Calistoga, hier zou een geyser liggen, die ons gemis aan Yellowstone NP moest goedmaken. Dit viel echter enorm tegen. Er lag wel een geyser, deze spoot ook wel, 10 sec, maar daar had je het ook mee gehad. De $ 6 entree per persoon waren dus snel verdiend. Het was inmiddels lunchtijd en in Calistoga was het koopzondag. Dus 2 vliegen in één klap. Een kleine 3 uurtjes later stapten we weer de auto in en reden terug naar San Francisco. Via de Oakland Bay Bridge reden we weer de stad in. Bergje op bergje af, het geeft je toch een lekker gevoel. Via highway 1 verlieten we de stad weer op zoek naar een slaapplaats, die we vonden in Half Moon Bay. Het was eigenlijk meer een engelse pub, die een paar kamers verhuurde, Cameron's Inn. Het was wat aan de dure kant, maar je hoefde je 's avonds dan ook niet te vervelen. Je kon er poolen, darten, gokken, drinken en...en... te veel om op te noemen. Tegen middernacht werden we eruit "gekegeld", zodat we verplicht waren om naar onze kamer te gaan.

Om 8.00 u deed de wekker weer van zich spreken. Snel de tas pakken en weer de weg op. Het was een Bed & Beer-motel, ontbijt hadden ze niet. In het dorpje was een bakkerij cq lunchroom open, waar we ons te goed deden aan de chocoladecroissants. Het was alweer na 10.00 u toen we de highway 1 opreden richting zuiden. Het was bewolkt, maar als de zon doorbrak, kreeg je prachtige plaatjes, met de zee en de kustlijn op de achtergrond. Even na 15.00 u reden we Monterey binnen en vonden een goed en goedkoop motel, het Scottish Fairway Motel. Even een middagdutje om vervolgens nog een bezoekje te brengen aan de Fisherman's Wharf. Het begon een beetje te regenen en onze parkeertijd zat er bijna op, een goede reden om weer verder te rijden. Het hongergevoel kwam een beetje opzetten en downtown vonden we een goed Indiaans restaurant. Na wat drank te hebben ingeslagen, was het vanavond tv-avond. Niet dat er wat bijzonders op was, maar .........................

Kustlijn

De kustlijn (klik voor een vergroting)
Daar we vannacht nog een keer hier wilden overnachten, hoefden we eens een keer niet te pakken. Een lekker gevoel! Voor een goed ontbijtje duiken we de stad in. Het is zwaar bewolkt, niet echt fijn om er op uit te trekken. We willen echter nog van alles zien, dus maar op pad. We besluiten om als eerste de 17-miles drive te doen. Dit moet spectaculair zijn volgens velen. De kustlijn is inderdaad prachtig en de zeehonden en watervogels voelen zich hier prima op hun gemak. De andere kant van de weg ligt vol met golfterreinen, waar de welgestelden een balletje slaan. Inmiddels is de zon doorgebroken en wij zijn Carmel binnengereden. Dit stadje, vol met winkeltjes en galerieën, is erg toeristisch. We eten hier wat en slenteren nog ven door de winkelstraten, om vervolgens, door het bos, terug te rijden naar Monterey. Hier duiken we even de Cannery Row binnen, een ander shoppingcentre, en pikten een weekmarkt mee, downtown. Hier hing een lekker sfeertje, waar we onder het genot van een drankje en een broodje struisvogel, van genoten. Tegen 20.00 u keerden we terug naar het motel. Bij Grandma's Kitchen, wat in de buurt lag, verorberden we nog een aantal pannekoeken. Dit was ons avondeten. Vol en voldaan legden we ons te rusten voor de tv.

Vanmorgen vonden we een ouderwets ontbijtplekje. Lekker en goedkoop ontbijten samen met de bejaarden van de stad. Via de oude missiepost in Carmel, wat zeker een bezoekje waard is, reden we verder naar het zuiden richting Morro Bay. Via via hebben we horen zeggen dat dit stadje een bezoekje waard was. Onderweg gebeurde er eigenlijk niets. Buiten een paar fotostops en een kort bezoekje aan het visitorscentrum van Hearst Castle, kwamen we niet uit de auto. Wat Hearst Castle betreft, wij vonden het een beetje zakkenvullerij. Wilde je een goede indruk krijgen van deze gebouwen, moet je eigenlijk 4 verschillenden tours boeken, à $14 per tour en dan had je nog niet alles gezien. Dat was niets voor ons, dus maar weer verder gereden. Zodoende waren we al vroeg in de stad, waar we al snel een goedkoop motel vonden. Even relaxen om vervolgens de stad in te duiken. Buiten de haven, met Morro Rock, viel er niet erg veel te beleven. Het was zelfs moeilijk om een restaurant te vinden, waar je iets anders kon eten dan alleen maar vis! 's Avonds nog even de zonsondergang meepikken, vanaf het strand. Dit was eigenlijk het hoogtepunt van de dag, dan weet je het wel! Misschien ligt het ook aan ons. We hebben de laatste 2 weken zoveel gedaan, dat de echte ondernemingszin een beetje op een laag pitje staat.

Na een ontbijtje in de stad vervolgen we onze weg. De scenic-route die we volgens de kaart rijden, valt erg tegen. Voor de middag zien we niet een keer de oceaan en de rest van de omgeving is zo mooi, dat we niet 1 keer het fototoestel of videocamera te voorschijn hebben moeten halen. Na de middag werden de uitzichten beter, maar een foto werd er niet gemaakt! We volgden de highway 1 tot Malibu, de stranden lagen vol, om vervolgens weer het binnenland in te rijden richting Topanga. Via een flinke slingerweg zaten we plotseling in Woodland Hills, waar het weer groots en erg druk was. Dit bleek al een voorstad van LA te zijn. We zagen een leuk motel, het was inmiddels toch al weer 16.00 u geworden, wat er een beetje duur uitzag. We besloten te gaan vragen en de prijs viel erg mee, voor datgene wat we kregen. We boekten direkt maar voor 2 nachten. Het was bloedheet en het kleine zwembad van het Warner Gardens Motel, bracht uitkomst. 's Avonds aan de overkant wat gegeten en een rustige avond op de kamer doorgebracht. Hier in de buurt viel niet echt veel te beleven. Buiten een paar grote supermarkten en een paar fast food restaurants was er niets te doen.

Vandaag was de laatste vakantiedag in de USA. Morgen vliegen we weer naar huis. Eerst vandaag. Na een ontbijtje bij Jerry's aan de overkant van de straat maakten we ons op weg naar Universal Studio's in Hollywood. Het was niet echt druk op de weg en in en halfuurtje stonden we voor de parkeergarage, of we even $ 7 wilden betalen. We vonden een parkeerplaats op de 5e verdieping. De toegangsprijs tot het pretpark was ook niet mis, $ 40 p.p. We stonden hier nu toch, dus ook maar naar binnen. We vielen direkt met de neus in de boter, de Waterworld stuntshow, spectaculair en leuk om te zien, begon. Vervolgens konden we met een treintje langs de studio's. Deze rondleiding pikten we mee, maar viel een beetje tegen, omdat alles veel te snel ging en niet echt de kans kreeg om ergens eens goed rond te kijken. Verder kon je op het terrein een paar stuntshows bijwonen. Veel winkeltjes lokten je naar binnen, om wat holywoodspullen te kopen en hier en daar waren er voorstellingen, waar je een aantal speciale effecten te zien kreeg. Backdraft was één van de betere. Verder was het optreden van de Blues Brothers ook de moeite waard. Al met al viel het ons toch een beetje tegen, daar we ook al zo'n zelfde park in Australië en Duitsland gezien hadden. Deze waren dan wel van Warner Brothers, maar het idee erachter is hetzelfde. Na een hele dag door het park gezworven te hebben was het tijd voor Hard Rock Café Hollywood. Hiervoor moesten we naar de Citywalk, waar nog eens een aantal winkels en restaurants lagen. Na een pizza naar binnen gewerkt te hebben, reden we terug naar het motel. Het was inmiddels al na achten. Na even gebubbeld te hebben in het bubbelbad, werd het tijd om de koffers te pakken, dan konden we het morgen een beetje rustig aan doen.

De laatste dag sliepen we lekker uit. Om 11.00 u moesten we uitchecken en reden we via een toeristische route richting vliegveld. Eénmaal op de Interstate was het file rijden geblazen, een 10 baans weg en nog vol!!!! Aangezien we hier niet echt trek in hadden, pakten we een binnenweg. Via Santa Monica wilden we naar het vliegveld rijden. De drukte werd er echter niet minder om. Tegen 14.00 u waren we uiteindelijk weer bij het autoverhuurbedrijf, zonder nog veel  meer gezien te hebben auto's en drukke wegen. We werden naar het vliegveld gebracht. Na een half uurtje konden we inchecken, om vervolgens nog een 3 uurtjes te moeten wachten, voordat we konden vertrekken. Tegen 18.30 u was het dan eindelijk zover. De vlucht verliep voorspoedig, dat wilde niet zeggen dat de zitplaatsen goed waren. Martinair is nog niet zover dat ze ook een beetje aan het comfort van de iets langere reiziger denken!

De volgende dag landden we om 13.30 u weer veilig op Schiphol en zat deze vakantie er ook weer op.
Achteraf gezien hadden we het de eerste weken een beetje rustiger aan moeten doen, maar dat doet niets af aan de fijne vakantie die we gehad hebben.


Voor vragen en/of opmerkingen, mail mij, of laat een berichtje achter in het gastenboek. (Auteur Huub Wolters)



HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp