TravelSource.nl Logo 
HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp
Afrika Auteur : Eef en Geert
Azië 
Australië E-mail adres : eef.geert@hetnet.nl
Europa 
Noord Amerika URL Homepage : http://www.instantsites.nl/14/eefgeert
 Zuid Amerika   
Wereldreizen Reisverhalen : Kenya & Tanzania   Marokko   Peru   Sri Lanka   Transsiberie Express 






 Reisverslag Peru van Eef en Geert. TravelSource.nl

Peru en Aruba 2001

Lima

Zaterdag 14 juli, Amsterdam – Lima

Zestien uur vliegen is toch wel lang…

Maar na een tussenlanding op Aruba (goed voor de nodige voorpret) schiet het aardig op. Rond half 7 lokale tijd landen we in Lima. In gebroken Spaans wijzen we de taxichauffeur de weg naar ons hotel (!). Het hotel zelf valt niet tegen! We wandelen nog even door het park, waar het erg druk is vanwege een oldtimer-tentoonstelling. Midden in het park is een soort verdieping met tribunes, waar mensen aan het dansen zijn. Na een uurtje gaan we terug naar het hotel.

Zondag 15 juli, Lima

Lima is een grauwe, sombere stad; de altijd laaghangende bewolking draagt hier aardig aan bij. Na de ochtend in het Museo de la Nación te hebben doorgebracht, gaan we naar de Plaza de Armas, het centrum van de oude stad. Hier valt meer te beleven; het is een drukte van belang op het mooie, door koloniale gebouwen omgeven plein. We vallen midden in de viering van het feest van de maagd Maria; een kleurrijke processie trekt om het plein. De San Francisco-kerk is erg de moeite waard: een kleurrijke kerk met een mooie kloostertuin en donkere catacomben, waar de botetn van zeker 25.000 mensen netjes op soort gerangschikt liggen.

Maandag 16 juli, Lima – Arequipa

Een reisdag: om 16 uur verterkt ons vliegtuig naar Arequipa. Al snel stijgen we boven de garúa, de grauwe mist boven Lima, uit, en vrijwel meteen ontvouwt zich het prachtige uitzicht op de Andes. Onherbergzame kale bregen, met hier en daar de witte, besneeuwde toppen. Na een uur genoten te hebben van het landschap landen we in Arequipa. Het busje van de lokale reisagent staat al op ons te wachten, en brengt ons naar ‘La casa de mi abuela’, het huis van mijn oma. Een leuk hotel met een mooie, grote tuin. We eten in het restaurantje van het hotel, onder muzikale begeleiding van een live-bandje.

Arequipa

Dinsdag 17 juli, Arequipa

Het Santa Catalina klooster
Arequipa is een verademing na het grauwe Lima. Al vroeg in de ochtend verschijnt de zon van achter de bergen, zodat we heerlijk in de tuin kunnen ontbijten. Daarna wandelen we richting centrum. Het Santa Catalina klooster staat als eerste op het programma. Het is een stadje binnen de stad, met prachtige smalle straatjes, oranje en blauw gekleurde muren en intmieme binnenplaatsjes. De nonnen die hier vroeger leefden hadden het zo slecht nog niet; allen waren van rijke Spaanse afkomst, en naast een “bruidsschat” brachten ze hun eigen, kostbare gebruiksvoorwerpen mee. Ze hadden elk hun eigen vertrekken, inclusief bediendes.

Tegenover het klooster ligt het museum waar de geschiedenis van het Inca-meisje Juanita verteld wordt. Juanita werd zo’n 500 jaar geleden door Inca-priesters geofferd aan de god van de berg Ampato. Al die jaren heeft ze begraven gelegen onder een dikke laag sneeuw, totdat de sneeuw enkele jaren geleden smolt door de as van een vulkaanuitbarsting, en haar lichaam gevonden werd. Ze ligt nu tentoongesteld in het museum: een lugubere, maar erg intrigerende aanblik.

De Plaza de Armas van Arequipa is erg mooi. Ze wordt aan drie zijden omgeven door witte galerijen, en aan een kant door de eveneens witte kathedraal. Deze is behoorlijk beschadigd door de aardbeving van vorige maand, maar biedt, met op de achtergrond de majestueuze El Misti, nog steeds een prachtige aanblik. Op een terrasje op een van de galerijen genieten we van dit uitzicht en van de drukte op het plein.

Woensdag 18 juli, Arequipa

Een rustdag vandaag. De zon schijnt weer uitbundig, dus we gaan lekker aan het zwembad liggen. Maar het weer is hier erg verraderlijk: terwijl het in de zon hoogstens een uurtje uit te houden is zonder de verbranden, is het in de schaduw te koud!

Tegen lunchtijd wandelen we naar het centrum, om lekker op een terrasje wat te eten en drinken.

Colca Canyon

Donderdag 19 juli, Colca Canyon

Chivay, Colca vallei
De colca canyon is een vruchtbare vallei in de Andes, op een paar uur rijden van Arequipa. We vertrekken ’s ochtends vroeg met een internationaal gezelschap: nog twee Nederlanders, drie Engelsen en drie Canadezen.


Meisje in klederdracht

Aangezien we vandaag tot bijna 5.000 mter hoog zullen klimmen, stoppen we na een tijdje om mate de coca te drinken: thee van coca-bladeren, die schijnt te helpen tegen hoogteziekte. Nou ja, thee… Het zijn gewoon wat bladeren in heet water gegooid, en het smaakt naar gras.

We rijden door een desolaat, droog landschap, met op de achtergrond de besneeuwde toppen van acht vulkanen. Onderweg komen we vicunas tegen, en alpaca’s. Na een tijdje verandert het landschap van dor en droog naar meer vruchtbaar; van onherbergzame heuvels naar terrassen. Dit is de colca-vallei. Na een lunch bestaande uit alpaca-vlees en een ondefinieerbaar wit papje, rijden we verder naar het hotel. Prachtig gelegen bovenop een heuvel, een magnifiek uitzicht, maar kóud! Hoe kan het ook anders, op 4.000 meter hoog in de koudste maand van het jaar. Gelukkig maken we nog een uitstapje naar de hot springs die hier aan de bergen ontspringen; ideaal om even op te warmen.

Vrijdag 20 juli, Colca Canyon

Condor boven de Colca Canyon
Vroeg op vandaag voor het hoogtepunt van de excursie: de cruz del condor. We rijden naar een prachtig uitkijkpunt over de canyon. Het ravijn is hier zon 1.500 meter diep; wát een uitzicht!

Al gauw verschijnen de eerste condors. Vanuit hun nesten ergens diep onder ons in de wand van het ravijn zweven ze langzaam omhoog, meedrijvend op de thermiek. Adembenemend om die enorme vogels uit het niets te zien opduiken. We blijven hier een hele tijd, en zien een behoorlijk aantal condors.

Na de middag maken we nog een wandeling door de vallei (een goede oefening voor de Inca Trail), en laten het mooie terraslandschap van de colca canyon dan achter ons, op weg terug naar Arequipa.

Titicaca-meer

Zaterdag 21 juli, Arequipa – Puno

Twaalf uur in de bus... Dat is ongeveer net zo lang als van Nederland naar Spanje, alleen zijn de Peruaanse bussen toch net iets minder comfortabel. Het wordt een lange zit. Eerst rijden we urenlang door de woestijn langs de kust, later dwars over de altiplano, de ruige hoogvlakte van de Andes, waar lama’s en alpaca’s grazen en we zelfs een meer met flamingo’s zien.

Video’s vormen een welkome afleiding van het in eerste instantie monotone landschap. Wel jammer dat van de eerste film het laatste deel ontbreekt, en dat ze de tweede film twee keer achter elkaar laten zien.

De zon verdwijnt al bijna achter de bergen als we bij het Titicacameer aankomen. Het is dan nog een uur of twee rijden naar Puno, maar het mooie uitzicht over het meer zorgt ervoor dat dit snel gaat.

Zondag 22 juli, Puno

Puno ligt pal aan het Titicacameer, op zon 3.800 meter hoogte. De grootste attractie hier in de buurt zijn de Uros-eilanden. De Uros zijn indianen die leven op zelfgemaakte, drijvende eilandjes van riet. Met een bootje vol Fransen en een handjevol Nederlanders varen we ernaartoe. Het is een vreemd gevoel om op de eilanden rond te lopen; het riet zakt ee nstukje naar beneden bij elke stap die je zet. Een aparte manier om te wonen. De zonnecollectoren op het dak van de eenvoudige rieten huisjes, die de tv van energie moeten voorzien, passen alleen niet helemaal in het plaatje…

Met een rieten boot met poezenkop varen we naar een volgend eilandje. Hier is niet veel meer te zien dan op het eerste; ook hier draait het leven van de Uros uitsluitend om de komst van de toeristen. Jammer.

’s Middags zwerven we wat rond in de stad. We klimmen naar een mooi uitzichtpunt waar een beeld van Manco Capac (of was het nou Marco Polo, Geert?) staat, en wandelen wat over de markt.

Maandag 23 juli, Puno – Cuzco

Met de trein over de Altiplano, van Puno naar Cuzco
We hadden ons al ingesteld op weer een lange, vermoeiende reisdag: tien uur in de trein naar Cuzco. Maar dat blijkt even mee te vallen! Als we de trein instappen, willen we meteen weer omdraaien. Dit kan nooit onze coupe zijn; wat een luxe, het lijkt de Orient Express wel! Het is toch echt onze wagon, met erachter een heuse bar, en als laatste een soort panorama-wagon met grote ramen en achter open.

De reis is ronduit prachtig. Door de langzaam wisselende, maar steeds weer magnifieke landschappen vervelen we ons geen moment. Eerst rijden we weer dwars over de altiplano, daarna langs hoge, besneeuwde bergtoppen en tenslotte door vruchtbare valleien met terrassen en bossen. De enorme voorraad eten die we meegesjouwd hebben blijkt niet echt nodig, aangezien er een uitstekend lunch geserveerd wordt. Tegen het donker komen we aan in Cuzco.

Cuzco

Dinsdag 24 juli, Cuzco

Cuzcu, de oude Inca-hoofdstad, ligt in ee nvallei en strekt zich uit tegen de hellingen van de Andes. Vanuit het raam van onze hotelkamer hebben we een mooi uitzicht over de daken van de stad. Alle daken hebben rode dakpannen, in tegenstelling tot de andere Peruaanse steden, waar de daken bedekt zijn met golfplaten, of simpelweg nog ontbreken.

Nadat we de benodigde formaliteiten voor de Inca-trail hebben geregeld, zwerven we de hele dag door de stad, zonder twijfel de mooiste van Peru. We bezoeken de kathedraal, een museum, hangen wat rond op de zonovergoten Plaza de Armas en bewonderen de ingenieuze overblijfselen van eeuwenoude Inca-bouwsels. Het is verbazingwekkend hoe de bouwmeesters uit het Inca-tijdperk, zonder dat ze de beschikking hadden over modernere gereedschappen, de afzonderlijke stenen zó precies in elkaar konden laten passen! Dat deze manier van bouwen een bijzondere waarde had bleek wel na de diverse grote aardbevingen van de laatste eeuwen; waar de koloniale en moderne gebouwen grote schade opliepen, vertoonde de Inca-muren nauwelijks een scheurtje!

Inca Trail

Woensdag 25 juli, Inca trail dag 1

Om half 7 worden we opgehaald voor het echte werk: de Inca trail. Na een uur gewacht te hebben op iemand die toch niet komt opdagen, vertrekken we naar de Heilige Vallei. Alweer schitterende uitzichten! De akkertjes en weilandjes vormen grote lappendekens in de dalen en tegen de hellingen, met op de achtergrond een prachtig decor van besneeuwde toppen. Wat later wordt de reis minder comfortabel, de laatste tien kilometer voor het startpunt van de Inca trail rijden we over een hobbelig zandweggetje, nauwelijks breed genoeg voor onze bus.

Startpunt van de Inca trail is kilometer 82. Van eht begin af aan lopen we dwars door de Andes. Achter ons de besneeuwde Veronica van bijna 6.000 meter hoog. Vandaag zou niet zo’n moeilijke dag worden, was ons verteld. Dat valt me toch een beetje tegen; er zitten een aantal fikse klimmetjes in de route. Maar alles wordt ruimschoots goedgemaakt door de werkelijk verbluffende vergezichten. Rond half zes komen we bij de eerste campsite aan. OP 3.000 meter hoogte; het belooft dus een koude nacht te worden.

Donderdag 26 juli, Inca trail dag 2

Inca trail: door de uitlopers van de Amazone
Het schijnt vannacht zo’n vijf graden gevroren te hebben. Dát verklaart waarom we geen oog dicht hebben gedaan van de kou, ook al hadden we alle kleren die we bij ons hadden over elkaar in onze slaapzak aangetrokken!

Men zegt dat dag twee de zwaarste dag is. Al snel blijkt, dat dat geen fabeltje is. Vanaf ons vertrek, rond 7 uur ’s ochtends, begint het klimmen. En steil ook! Het pad zit vol met ongelijke traptreden, wat het klimmen extra moeilijk maakt. Het gaat langzamer en langzamer… totdat we rond half 12 de eerste en hoogste pas van 4.200 meter bereiken! Hier wachten we op de rest van de groep, voordat we aan de afdaling aan de andere kant beginnen. Het afdalen valt me bijna net zo zwaar als het klimmen, omdat de ongelijke en vaak t hoge traptreden een aanslag op mijn enkels betekenen. In het dal staat de lunch al voor ons klaar. Achteromkijkend naar de pas is het haast niet te geloven dat we echt daar vandaan komen!

De hele groep loopt erg goed, en omdat we als zo vroeg op de plek zijn wat eigenlijk onze tweede campsite zou zijn, besluiten we om ook de tweede pas vandaag nog te nemen. Een goede onderbreking van het klimmen vormt de ruïne Runkuraquay, waar we even op adem kunnen komen terwijl Edwin, onze gids, uitleg geeft. Daarna zijn we vrij snel bij de top, op 3.850 meter. Vanaf hier is het weer een lange afdaling naar de campsite, en alweer zijn het van die vervelende stenen Inca-trappen. Gelukkig kunnen we ook nu halverwege weer uitrusten bij een ruïne, de Sayacmarca. Vanaf hier hebben we en prachtig uitzicht op de uitlopers van de Amazone, maar helaas komt er plotseling mist vanuit het dal opzetten, waardoor het uitzicht grotendeels verdwijnt.

De mist blijft de hele nacht in het dal hangen. ’s Avonds begint het zelfs wat te regenen, zodat we gedwongen zijn om met z’n allen in een soort partytent bij elkaar te kruipen voor het eten. Onze groep bestaat uit 15 man: 5 Amerikanen, 3 Canadezen, 2 Britten, 1 Nieuw-Zeelander, 1 Zwitserse, 1 Fransen en wij twee. Een leuke groep, bovendien is het erg fijn dat iedereen zo goed loopt.

Vrijdag 27 juli, Inca trail dag 3

Macchu Picchu... Een magische plaats
Het grote voordeel van het feit dat we gisteren een heel stuk verder zijn gelopen dan de meeste andere groepen, is dat we vandaag bijna geen mens tegenkomen. De hele ochtend lopen we door de uitlopers van het regenwoud. En zoals de naam het al zegt, regent het hier… Gelukkig maar af en toe, en ook niet hard. We klimmen naar de derde en laatste pas, een peuleschil na de twee van gisteren. Het uitzicht op de pas: mist, net als vanaf de ruïne Puyupatamarca, die een stukje verder ligt. We dalen de rest van de ochtend verder af, en rond lunchtijd komen we aan bij onze laatste campsite. Er is hier zelfs een restaurantje! Best fijn om na drie dagen weer op een stoel en aan een tafel te kunnen eten. Vlakbij de campsite is de mooie ruïne Winaywayna. Ook hier zijn nog haast geen toeristen te bekennen, we kunnen dus op ons gemak genieten van het uitzicht en rondlopen door de oude, al eeuwenlang verlaten Inca-gebouwen.

Zaterdag 28 juli, Inca-trail dag 4

Hiervoor deden we het...
Om 4 uur ’s ochtends staan de dragers al aan onze tent te rammelen. Wake up tea! En uurtje later hebben we de pannenkoeken op en gaan we op weg voor de laatste paar uurtjes Inca trail. Door het donker, met behulp van een zaklampje de obstakels in het pad zoveel mogelijk vermijdend. Langzaam zien we het lichter worden. De mist die opstijgt vanuit het dal en de opkomende zon vormen een prachtig schouwspel. Helaas blijkt diezelfde mist even later de spelbreker te zijn: bij de zonnepoort aangekomen zien we dat de mist aan de andere kant van de berg nog veel dikker is, waardoor we de zonsopkomst over Macchu Picchu mislopen. Wat een teleurstelling! Het ziet er ook niet naar uit dat de mist snel zal optrekken, dus dalen we af om naar de ruïnes zelf te gaan. Tot vlakbij de ingang is er geen spoor van Macchu Picchu te bekennen. Maar plotseling doemen de ruïnes vlak voor ons op. En wonder boven wonder verbetert het zicht, zodat het hele schouwspel zich voor onze ogen ontvouwt. Na de rondleiding door de ruïnes is de mist helemaal verdwenen, zodat we nog geruime tijd kunnen genieten van een onvergetelijk uitzicht op de verloren stad en haar prachtige omgeving.

’s Avonds gaan we per trein en bus terug naar Cuzco. Helaas vertrekt de trein pas laat, en zit er niets anders op dan wat rondhangen in het nabijgelegen dorpje Aguas Calientes. Grappig om te zien is dat de trein dwars door het dorpje rijdt, en de marktkooplui hun kraampjes hals over kop aan de kant moeten zetten als er een trein nadert.

Cuzco

Zondag 29 juli, Cuzco

Wat is het lekker om weer in een normaal bed te slapen! En om te douchen! We slapen lekker uit en gaan rond een uur of 11 ontbijten op een balkonnetje aan de Plaza de Armas. Het is vandaag een feestdag in Peru; gisteren was het Onafhankelijkheidsdag en de officiële beëdiging van de nieuwe president Toledo, vandaag wordt Toledo ceremonieel beëdigd in Macchu Picchu. Bij het kantoortje waar we geld gaan wisselen zien we op TV dat er festiviteiten zijn bij Sacsayhuaman, het Inca-fort op een heuvel boven Cuzco. We waren eigenlijk van plan om hier morgen naartoe te gaan, omdat het een behoorlijke klim is en onze voetjes wel wat rust kunnen gebruiken. Maar nu besluiten we toch naar te gaan .Het is een drukte van belang in de smalle, steile straatjes ernaartoe. Bij het fort zelf zitten duizenden mensen op de omliggende heuvels naar een groot scherm te kijken, waarop de ceremonie van Toledo in Macchu Picchu te zien is. Tussen de toeschouwers lopen overal verkopers van etenswaren. Van ijsjes tot complete maaltijden, van suikerspinnen tot lokale sterke drank; je kunt het zo gek niet bedenken. Voor het beeldscherm is een vlakte waar diverse folkloristische dansen worden opgevoerd, onder passende begeleiding van panfluiten en trommels. Op de muren van Sacsayhuaman, die gebouwd zijn met immens grote, exact passende stenen, rennen jongens in Inca-kleren, met Peruaanse en Inca-vlaggen. Een mooi schouwspel.

Het is erg warm, we besluiten om de komst van president Toledo niet af te wachten maar terug te gaan naar Cuzco.

Maandag 30 juli, Cuzco

De laatste dag in Cuzco. We besluiten er een rustig dagje van te maken, een laatste museum, een laatste kerk, op zoek naar de laatste souvenirs.

Aruba

Dinsdag 31 juli, Cuzco – Lima – Aruba

Op naar het strand!











HomeDagaanbiedingenAutohuurHotelsKortingsactiesVakantiehuizenVakantieparkenVliegtickets ReisverhalenLandeninformatieHelp