Om 4.15 staan we op, we hebben namelijk een prachtige, maar lange rit voor de boeg, en wel richting Chivay, een stadje op ongeveer 3200 m. hoogte. Rond 6.00 hebben we de eerste stop; wat is 't hier ijzig koud... Snel de bus weer in. Hiervandaan hebben we een prachtig zicht op dorre, heuvelachtige vlakten met besneeuwde vulkanen op de achtergrond. Na nog een tijdje rijden komen we door het Pampas Cañahuas Vicuña Reservaat en zien aardig wat van deze sierlijke lama-achtigen van dichtbij.

De volgende stop is inmiddels al op 4300 m. hoogte! Ik heb absoluut geen last van de snelle stijging, maar sommigen hebben het niet makkelijk. Hier zien we zalm/roze-gekleurde flamingo's, verzameld bij ondiepe meren. De zon schijnt fel en het is al een stuk minder koud. Terug bij de bus hijg ik als een postpaard, dat valt toch nog tegen! Voor we Chivay binnenrijden, komen we door een aantal kleine dorpjes. Wat zien al die vrouwen er prachtig uit! Mooie hoedjes bewerkt met kant en kleurrijke kleding. We lunchen hier en lopen een rondje over de markt.

Na nog een uurtje rijden langs steile afgronden en over smalle weggetjes, maar met prachtig uitzicht, komen we aan bij onze lodge. Wat is deze mooi gelegen! Het lijkt hier wel een kuuroord!

En het is weer zeer vroeg vanmorgen; om 5.30 staan we op om condors te gaan bekijken! Maar we klagen niet. Coca-thee met twee scheppen suiker zorgt ervoor dat ik langzaam maar zeker wakker wordt. De rit door de Colca Canyon is schitterend! Vele terrassen, ezeltjes met bepakking, vrouwen in prachtige kleren, lama-kuddes.

De weg is onverhard, en dat zorgt ervoor dat we af en toe compleet geshaked worden door de enorme kuilen en gaten in het wegdek. Maar ook dat hebben we er allemaal voor over. Rond 8.00 zien we de eerste tekenen van ons reisdoel, namelijk een stuk of wat bussen vol toeristen, die ook condors komen kijken... Nou ja, die moet je gewoon wegdenken. De kloof waar ik loodrecht in kan kijken, is ongeveer 3400 m. diep, gemeten vanaf het hoogste punt van de canyon. En het is dus de bedoeling dat hier condors uitvliegen rond dit tijdstip! Ze hebben hun nesten in de richels onderin de kloof en gaan straks, als het goed is, op zoek naar prooi. Na een kwartier verschijnt de eerste condor! 't Is een ouder exemplaar, zwart met wit. In cirkels komt hij omhoog uit het dal, totdat we hem heel goed kunnen zien! Dit is echt indrukwekkend. We zien er twee of drie in een uur tijd.

Ik begin op deze hoogte weer hoofdpijn te krijgen en voel me, net als bijna iedereen trouwens, gewoon katterig. Na deze koude stop, is het tijd om weer terug te gaan naar Arequipa. We dalen vrij snel, en eenmaal in Arequipa zitten we ruim 2000 m. lager. We voelen ons direct een heel stuk beter!

Heerlijk uitgeslapen tot 8.00! Ik voel me herboren. Met een groepje vertrekken we naar de Plaza de Armas, hier wordt iedere zondag een of andere parade gehouden. Het blijkt een ruim twee uur durend spectakel te zijn; het volkslied wordt gespeeld en uit volle borst meegezongen door de Peruanen, militairen, politie, je kan het zo gek niet bedenken of het komt voorbij marcheren. Na afloop verschijnen er plotseling spandoeken met teksten als: 'Fujimontesinas (Fujimori-Montesinas), corrupte moordenaar!' Tot onze verbazing mogen ze hun gang gaan, maar de politie houd een oogje in het zeil.

Na de lunch maak ik in m'n eentje een wandeling door de stad, richting de wijk San Lazaro. Deze wijk loop ik niet helemaal in, voel me niet helemaal op m'n gemak hier. Wat een voertuigen zie je trouwens overal, ouwe barrels uit de jaren 50, volgeladen colectivo's (busjes), ouwe schoolbussen. Vanavond eten we supergezellig in hetzelfde restaurant als vanmiddag, en niet te vergeten erg lekker! Op mijn bord ligt baby-alpaca..

Vanochtend hebben we vrije tijd, ons vliegtuig naar Juliaca vertrekt namelijk pas om 13.00 uur. Dus op naar 't centrum, met het plan om nu eens cultureel te gaan doen en een museum te bezoeken. De prijzen vallen alleen wat tegen, tenminste, ik kan m'n geld leuker besteden zullen we maar zeggen. Dan maar door 't centrum van Arequipa en langs de vele, vele souvenirwinkeltjes slenteren. Dat blijft namelijk leuk! Afdingen is een sport geworden, het kost wel wat tijd maar dat moet je er voor over hebben. Terug in het hotel nog even genieten van het fantastische weertje op het dakterras en daarna richting de luchthaven. Wat een ontzettend beroerde vlucht deze keer, je zou denken dat we onderhand doorgewinterd zijn op dit gebied, maar dat valt vies tegen! Het beruchte zakje -speciaal voor situaties als deze- hou ik maar bij de hand... Twintig beroerde minuten later staan we gelukkig weer op de grond, deze keer op de luchthaven van Juliaca. Terwijl we in de bus wachten op vertrek, worden we bestormd door verkopers van alpaca- kleden, -truien, -sokken, -mutsen, -kinderslofjes...  Na diverse afdingrituelen op weg naar Puno. Onderweg stoppen we bij de graftorens van Sillustani, gelegen op ruim 4000 m. hoogte.

 En ook al zijn we een jongerenreis, hier moeten we rustig aan doen! De ijle lucht zorgt ervoor dat dat ook niet anders kan. Het is hier prachtig, de graftorens vormen een echt kerkhof uit de Incatijd. Overal rondom zien we meren en uitgestrekte heuvels.

Na de zonsondergang is 't meteen een stuk kouder dan 't al was, dus snel de bus weer in. Al snel rijden we Puno binnen. Wat een gezellig sfeertje hier; alle scholen gaan uit (18.30!) en de vele scholieren in uniform zijn onderweg naar huis, of wisselen de laatste nieuwtjes uit op het plein. In het centrum gaan we uit eten, een goeie muziekgroep zorgt voor de onafscheidelijke, echte Peruaanse sfeer!