Deel 3: Excursies in Beijing.

De bebouwing wordt almaar dikker en stedelijker, tot we op een goed moment de wolkenkrabbers van Beijing-centrum zien opdoemen, en de eerste parkjes tussen de buitenwijken met de typische hutongs (oude zijstraatjes met woonhuizen). Ondanks het vroege tijdstip, zijn de meeste Chinezen al lang en breed uit de veren. In de parkjes zijn grote groepen mensen bezig met allerhande, vooral lichamelijke, bezigheden zoals: Qi Gong, Tai Chi, vliegeren, stijldansen. Langzaam rijdt de trein het immense station binnen en zodra de trein stilstaat is het een gekrioel van jewelste op de perrons. Alle passagiers bewegen zich met veel bagage naar de uitgang, de trap af. Het wachten is op de gids die ineens opdoemt als het wat rustiger wordt. Uiteindelijk komt er een jonge Chinees aanlopen, gekleed in niet typische inheemse kledij. In vrijwel vloeiend Engels spreekt hij ons toe en stelt zich voor: "My name is Richard. I am your tourguide for the time you stay in Beijing". Of we hem willen volgen naar de uitgang want daar staat de bus gereed die ons naar ‘t hotel zal brengen. Dat gaat ons ineens veel te snel. Door een week van leven in een relaxed tempo, weinig slaap, veel indrukken en wat ouderen in de groep, kunnen we zijn hoge tempo niet bijbenen. Eenmaal op het stationsplein valt Richard pas echt in zijn rol als gids en vertelt over de historie van het station en over Beijing. "Hier wonen 11 miljoen mensen", op een stukje oppervlakte dat zo groot is als de provincie Utrecht. "En daarvan is een heel groot gedeelte hier op het stationsplein te vinden" vullen wij hem aan. Door de indrukken die we opdoen van de vele, vele Chinezen die zich hier om ons heen bevinden en de nieuwe gebouwen, blijft er niet veel van zijn verhaal hangen, kijkt iedereen wat wezenloos om zich heen. Zeven dagen hebben we in de trein gezeten. Niets dan sombere gebouwen en emotieloze Russen gezien. De 'frisse' smog die we nu inademen en de kaketoe aan geluiden is gek genoeg opnieuw een hoogtepunt waar we de vorige dagen smachtend naar uitkeken. Als uitgeputte zombies lopen we de weer stug doorlopende Richard achterna. Alle zware bagage slepend en sjouwend, zo goed en zo kwaad als dat kan, naar het busje. De rit duurt niet lang want het station ligt hemelsbreed vlak bij het hotel. Toch krijgen we een goede eerste indruk van het straatbeeld omdat we nogal moeten omrijden om bij ‘t hotel te komen: veel auto's die luid toeterend elkaar op fracties van centimeters ontwijken. Naast die vele auto's zijn er eigenlijk zeker zoveel fietsers, dit alles krioelt vrolijk door elkaar heen, gek genoeg zonder ongelukken.

Eerste culturele kennismaking. Inchecken in het hotel gaat snel en vlot. Richard handelt het routineus af. Toch meldt hij in het inleidende praatje in de lobby dat wij pas zijn derde Nederlandse groep zijn. Ook voor hem is het dus de kat uit de boom kijken, omdat hij tot nu toe vooral gewend is aan groepen Amerikanen, Duitsers en Engelsen. Na het inchecken is er tijd voor een dutje en kan ieder de dag op eigen gelegenheid doorbrengen. Onze groep splits zich over de diverse mogelijkheden die op loopafstand te zien zijn. Niemand die in bus of taxi stapt want iedereen heeft wel even genoeg van het ‘openbaar vervoer’, gewoon lekker in 5 km per uur tempo de wereldstad tot je laten komen. Wij besluiten om naar het Tian Tan park te gaan, oftewel het park waarin zich de The Temple of Heaven bevindt. Na de airconditioning in de trein valt de hitte van 36 graden zwaar op ons dak, en dus doen we het rustig aan. Beetje slenteren, genieten van de mooie Chinese bouwstijl en vooral mensen kijken. En zij naar ons, want aan hun reacties te zien zijn westerse toeristen schaars. Het is een bijzondere en indrukwekkende eerste ervaring in ‘t park. Mensen komen hier elkaar opzoeken voor de sociale contacten: kletsen wat, doen spelletjes. Veel ouderen die blij glimlachend hier hun vrije tijd doorbrengen hebben, zo aan hun gelaatsuitdrukkingen te zien, een fantastische tijd met elkaar.

Veranderingen in China gaan erg snel, ouderen raken de tel kwijt en de jeugd is erg in voor verwestersing. Dat zie je aan het intreden van de nieuwe produkten: de kleding die in de grote steden gedragen wordt door jongeren is over het algemeen heel erg westers, zij fietsen op mountainbikes of rijden scootertjes in plaats van de ouderen die het met rammelige en roestige tweewielers doen. Bovendien dragen veel jongeren buzzers of draagbare telefoons. Ouderen daarentegen kunnen de veranderingen maar net, of net niet volgen. In 10 jaar heeft China een even kolossale metamorfose ondergaan als het land groot is. Na het communisme is deze gerafelde politieke stroming ingewisseld voor een socialer en liberaler beleid... Zo zie je in de parken, 's ochtends vroeg, jong en oud samenkomen om aan lichaamsbeweging te doen. Maar jong en oud doen verschillende dingen. De ouderen zijn meer bezig met de traditionele vormen van lichaamsbeweging: Tai Chi, zwaardvorm en bewegingsballet (iets wat erg lijkt op onze jazzballet), Qi Gong (steeds herhalende bewegingen om bepaalde organen te stimuleren). Terwijl de jongeren meer met halters bezig zijn, joggen, badminton en in hele grote groepen (westerse) klassieke dans uitvoeren, op westerse maar soms ook Chinese muziek. De ontwikkeling die de afstand tussen jong en oud groter maakt, brengt ook de gebruikelijke tegenstelling tussen arm en rijk met zich mee. Zo zie je dure mercedessen voor bedrijven, winkels, banken, hotels en andere peperdure gebouwen staan. Daarnaast stalletjes van arme stedelingen of boeren die met veel moeite enkele drankjes, hapjes of fruit verkopen. Zij moeten sappelen. Maar gelukkig kan nagenoeg iedereen zich voorzien in zijn basisbehoeften.

We hebben maar meteen de Yuans uit de beurs getrokken, gewisseld in het hotel, en wat leuke hebbedingetjes gekocht. Een stempel die is gemaakt van zeepsteen met op de kopse kant een prachtig uitgesneden draak. En op de andere kant is het mogelijk in het Chinees je eigen naam te laten graveren, vijf minuutjes werk zeggen ze, reken op tien. We raken aan de praat met een professor die in België en Nederland Chinese kunst heeft gedoceerd. Hij heeft met een ander deel van ons gezelschap toevallig ook hier in dit park afgesproken. Met hen lopen we een eindje langs de toeristenstalletjes en kopen nog meer spulletjes. Ditmaal leuke antieke hebbedingetjes: een slot voor aan de Chinese kast, boekjes uit 19de eeuw, toneelmaskers. En alles tegen zeer redelijke prijzen. Maar dat komt, eerlijk is eerlijk, omdat de professor de waarde van de spullen kent en voor ons de juiste prijs weet te regelen. Zonder deze hulp leggen toeristen het viervoudige neer.

Op de terugweg naar het hotel voor het avondeten, lopen we toevallig een supermarkje binnen waar op allerlei afdelingen, voor Chinese begrippen zeer luxe levensmiddelen en dergelijke te koop zijn: banketbakkertje die diverse soorten cake in de vitrine heeft uitgestald, fruitboertje, drankafdeling waar wijn en sterke drank in overvloed staan, noten, zeewier etc. En... het is er heerlijk koel. Even verderop, pal naast het hotel ligt een klein achteraf buurtje, hutongs. Hier zijn wat winkeltjes te vinden die onduidelijke handel drijven, slapen mensen op straat of doen een spelletje, braden wat vlees op een verroeste barbecue. Hier wonen de minder rijken. Zonder problemen durven we hier 's avonds over straat te lopen. En dat doen we dan ook na het eten, wat biertjes inslaan voor op de hotelkamer. Nog een beetje tv kijken: opvallend veel series en films met heldhaftige krijgers. En elke cultuur heeft natuurlijk zo zijn eigen typische reclames op de buis. De wasmachine is hier nog kookketel en wasbord. Met een telraam wordt aangegeven dat het om produkten gaat waar men financieel voordeel uit kan halen. Vele westerse produkten die voor doorsnee bevolking niet te betalen zijn zoals: grote en statige auto's, dure elektronische apparatuur en draagbare telefoons. Slapen en de wekker op zes uur want de bus staat om 7 uur gereed.

Excursies, even wennen. Heerlijk geslapen onder Chinees dons. Wij vragen ons af wat het ontbijt ons zal brengen. Nou, dat moet je je vooral niet Hollands voorstellen, en ook geen buffet. Natte rijst, wat gefrituurde stengels, waterige rijst-soep. Na een moedige poging besluiten we straks maar een supermarkje te zoeken voor wat brood en jam. De bus arriveert voor de excursies. Richard wenst ons goede morgen en maant ons snel in de bus te komen, als iedereen er tenminste is. Dat valt even tegen, want enkele leden van de groep schijnen geen snel ochtendritme te hebben en stappen 20 minuten later dan de afgesproken tijd in de bus. "Goede middag" is een hint die verkeerd valt bij de laatkomers, die dus ook nog last van ochtendhumeur hebben. Zij beloven ons, en de gids, dat het niet nog eens voorkomt want de excursiedagen zitten flink vol gepland vertelt Richard. Met de bus rijden we een tiental kilometers richting het noorden terwijl Richard uitleg geeft over de gebouwen die we onderweg zien en wat we kunnen verwachten tijdens onze uitstapjes.

De Chinese touringoperators hebben het tourisme ontdekt en zijn dol op het aanbieden van commerciële stops. Op weg naar de Ming-graven stoppen we bijvoorbeeld bij een parelhandel. De ingehuurde bewaking aan het hek salueert als we het parkeerterrein oprijden. En onder het mom van schone wc's (valt best wel tegen) en koffie (hebben we niet gezien) worden we binnen gelokt om parelkettingen te kopen of ringen met parels. Of andere kitsch die je ook, en net zo duur, in Nederland kunt kopen. De vrees dat de stop langer dan de afgesproken dertig minuten duurt wordt bevestigd als na 45 minuten weer dezelfde personen als laatste de bus instappen. Weer krijgen we goed klinkende beloften. Op naar de Ming-tomben, saluut aan de bewaker. We vertellen de gids stellig doch beleefd dat we zo'n commercieel oponthoud niet zo leuk vinden. Richard schiet in de stress en schrikt van de kritische Hollanders in zijn bus. Een preek volgt, daarna de belofte voor verbetering. Dat mooie vooruitzicht geldt alleen maar voor de commerciële stops want het is inmiddels gaan regenen, en naarmate we dichter bij de noord-westelijke rand van Beijing komen (daar liggen de Ming-graven) houdt het op met zachtjes regenen en gaat het plenzen. De omgeving zou hier heel mooi zijn, scherpe bergruggen, veel bos, helaas verscholen in de nevel en mist. Wij hadden ons voorbereid met dunne bloesjes en korte broeken op een hete dag, net als gisteren. Gelukkig waren enkele zo slim om paraplu of regenjas mee te nemen. De rest wordt gerustgesteld dat dat soort attributen overal erg gemakkelijk te koop is. Hele drommen arme bevolking probeert parapluis en regenjasjes te verkopen (maar ook perziken en appels) om een centje bij te verdienen. Het blijkt dat de nabijgelegen 'Spirit way' niet op het program staat. De gids loopt nu half rood aan wanneer wij aangeven beslist daar heen willen. Hij probeert ons van deze snode plannen af te praten maar slaagt daar niet in. Wij beargumenteren ons verzoek met een westers-marketing principe dat de klant koning is en het liefst een individueel pakket op maat wil. Dat is te moeilijk. Maar de draagbare telefoon komt uit de binnenzak en de touroperator wordt ter plekke op de hoogte gesteld van de moeilijke Nederlanders. Uiteindelijk lukt het ons om deze Spirit way te bezichtigen, mits we de 15Y entree zelf betalen. Achteraf gelukkig dat we op deze 7 km lange 'weg' hebben aangedrongen. Na een totaal verregende Ming-tomben excursie was het een welkome verademing om over deze historische weg gelopen te hebben, nauwelijks een toerist te bekennen. Heerlijk een eindje lopen, een half uurtje is genoeg om de sfeer te proeven van de oude processie weg. Dat het ook nog eens spontaan stopte met regenen leek haast geen toeval meer.Achteraf was het misschien beter geweest een andere tombe te bezichtigen om het 'volendam-effect' (= bussen, bussen, bussen) te vermijden. Over de schoonheid van de Ming-graven kun je nog twisten, maar de beelden langs deze weg der geesten, waar men vroeger langs liep als men de graven wilde bezoeken, is absoluut de moeite waard.

Door naar de Chinese muur. Het regent nu weer pijpenstelen. Ook hier treedt het volendam-effect weer op, d.w.z. de meest erge variant daarvan (= bussen, bussen, bussen + file). Welke gek gaat dan ook op zaterdag het meest drukbezochte deel van de muur opzoeken, de Badaling Great Wall. Wij treffen het ook nog eens om in noodweer het wereldwonder te mogen beklimmen. Eenmaal op de muur, kun je het best linksaf slaan richting de 'noordelijke vierde toren'. Maar doe dit alleen als je conditie meer dan redelijk is. De muur gaat hier veel stijler omhoog dan aan de andere kant wat tot gevolg heeft dat het hier minder druk is. Zo rond een uur of vier neemt de drukte snel af tot we uiteindelijk alleen op de muur lopen: machtig! Alles voor vandaag is goedgemaakt. Het slechte weer geeft er eerder een extra dimensie aan. Dan pas ervaar je wat de eeuwenoude muur nu eigenlijk is. Mooi einde van de dag is ook de terugreis via de bergen. De avondspits zorgt er voor dat je hiervan uitgebreid kunt genieten, de terugreis duurt drie uur! Na het avondeten begeven we ons naar een kroegje op enkele tientallen meters lopen van het hotel. Drankje, poging tot karaoke, praatje. Slapen.

De verboden stad. Opstaan om 7 uur. Ontbijten met het brood van gisteren, want ontbijt hier is nog steeds waterige soep en gefrituurde langwerpige staven, gestoomd witbrood, alleen voor kamikaze toeristen. Bus in, op naar het Plein van de Hemelse Vrede. Ontzettend, wat is dit plein immens. Dit zou het grootste plein in de wereld zijn zegt Richard met afmetingen van 550x880 meter. Wat het plein zo bijzonder maakt is dat er aan elke zijde een historisch gebouw ligt: Verboden Stad, mausoleum, stadhuis en iets justitieels. Er lopen hier veel mensen maar je hebt de ruimte. Even vrij rondlopen, wat eten en drinken kopen bij een van de vele stalletjes, dan naar de Verboden Stad. De drukte van mensen die komen kijken naar het verblijf van de 26 keizers die hier gewoond hebben is te vergelijken met die van een popconcert. Geen idee hoeveel mensen hier rondlopen, maar U2 trekt op een uitverkocht major concert veel en veel minder publiek, zeker weten. Het is wederom tussen de 35 en 40 graden wat met die drukte niet echt lekker combineert. Een nauwe poort leidt naar het 1ste (binnen)plein. De doorgang is ongelooflijk krap, bovendien willen tussen de drommen mensen door ook nog enkele auto's in en uit rijden. Daarna begeven we ons naar het 2de plein, het 3de, etcetera. Ze lijken allemaal op elkaar, maar zijn ook allemaal even mooi en ruim van opzet. Mooie bruggetjes van wit marmer. Het is immens groot dit keizerlijk 'stadje' dat geheel afgezonderd is van de grote stad door een muur. En omdat het zo groot is vallen die grote aantallen mensen ook redelijk in het niet. Op elk plein bevindt zich een gebouw: waar de keizer gefeliciteerd kon worden, waar ie zijn belangrijke gasten ontving, waar ie sliep en leefde. En rondom deze paleisgedeelten staan manshoge schalen opgesteld, daarin werd vroeger permanent water gehouden zodat, als er brand uitbrak, het onmiddellijk kon worden gedoofd. Drukte is geconcentreerd in een lange dikke stroom van mensen die zich van ingang naar uitgang begeeft. Als je niet met een excursie bent of goede afspraken maakt over het tijdstip waar je elkaar weer treft, kun je rustig de tijd nemen om een achteraf plekje op te zoeken. Links of rechts van het midden, kun je genieten van de rust en de oude serene sfeer tot je laten komen. En anders kom je wel tot rust in het park aan het eind van de verboden stad, lekker ijsje eten, souvenierwinkeltjes bekijken.

Het is middag geworden, tijd voor lunch. In een deftige tent eten we uitzonderlijk lekker Cantonees (vooral zoetzuur). Meisjes staan naast je tafel en letten voortdurend op of je nog iets wenst, en schenken om de haverklap ongevraagd je theekopje bij. Op de bar staat een grote glazen pot die ons ernstig intrigeert: slangen, kruiden (onder andere ginseng), wijn. Het is een aperitief die voor 120Y per glas een hele hoop gezondheid zou geven, lijkt op onze bowl. Na deze warme middagmaaltijd leidt de weg naar 't Zomerpaleis. Lijkt enigszins op de verboden stad, maar dan weer heel anders, veel meer pagoden, andere kleur dakpannen. Langs het grote meer ligt een anderhalve kilometer lange houten corridor met schilderingen. Deze waren tijdens de revolutie allemaal wit geschilderd maar zijn nu gerestaureerd en opnieuw opgeschilderd in naar onze smaak erg felle maar mooie kleuren. Je kunt hier een romantisch boottochtje maken tussen 5000 Chinezen die hetzelfde bedacht hadden. Of, en dat is voor wie even de rust wil opzoeken wellicht een beter alternatief, je kunt je ook begeven naar een rustig en romantisch plekje. Neem gewoon ergens een trapje omhoog, van het water vandaan en je komt in een achteraf stukje waar de meest prachtige voorportalen, naast in en boven elkaar gebouwd, je naar de tempel leiden.

Na het avondeten weer even naar het cafeetje om de hoek. Daar treffen we net zo vals als wij zingende Chinezen die om beurt uit hun zithoekje komen om een liedje te zingen voor hun liefje. Er zijn ook kamertjes die je kunt reserveren voor een intieme 'conversatie' met vrienden, mooie Chinese meisjes die serveren en verwennen, zoveel als jij er voor betaalt.

Laatste dag excursies. Het dreigt wederom te gaan regenen als we 's ochtends ons hotel uitkomen. "Nee hoor", en Gadverdamme roepen we uit als het de zoveelste benauwde dag belooft te worden: tegen de 40 graden blijkt later, "hebben wij weer", en een luchtvochtigheid van ongeveer 95%, waardoor het lijkt op een tropische kas. Richard vertelt dat wij de warmste zomer in vijftig jaar meemaken. Het Tian Tan Park is op drie steenworpen afstand van ons hotel. Toch gaan we met de bus want daarna zal de excursie meteen doorgaan naar het volgende hoogtepunt. De Temple of Heaven is de gebedstempel van de keizer. Drie keer per jaar kwam hij hier om er praten met de hemel. Hij ging dan op de ronde bolle steen staan in het midden van de buitenplaats. Een eindje verderop bevindt zich de zogenaamde fluistermuur. In een rondte is een hoge stenen muur gebouwd die de stemmen van de mensen in de cirkel doen weerkaatsen. Leuk speeltje, maar werkt alleen als de keizer hier in zijn eentje was, want met al die toeristen lukt het je natuurlijk niet om deze geintjes te testen.

De Qinian Hall, de grootste van de tempels op dit complex, aanschouwen we vanuit de verte, de hitte verlamd ons en we geloven de gids op zijn woord dat de pracht van binnen bovenaards is. Op naar het Lama klooster. Zoals alle Tempels is ook deze heel erg kleurrijk. Uitzondelijk is echter de vermenging van verschillende stijlen: Han, Mongools en Tibetaans. In vijf achter elkaar gelegen ruimten zijn buddha beelden te aanschouwen. De een nog mooier dan de ander en van onwaarschijnlijke afmetingen. Het hoogtepunt vormt de laatste hal waar een beeld van bijna twintig meter hoogte staat, gesneden uit één stuk sandelhout. Verder hangt er een serene Tibetaanse sfeer door koelte, gedempt warm licht, monikkengezang, wierooklucht en lichtjes die branden op Yak-boter. Af en toe flitst een monnik in paars gewaad voorbij om toeristen er op te wijzen dat het Buddhisme niet toelaat de afgebeelde heiligen te fotograferen. Hoogtepunt van de dag!

Tot slot brengen we nog een bezoekje aan het Beihei Park waar het stikt van de lotusbloemen. Richard trakteert ons op een tocht met de boot naar de overkant van het meer, waar een vijftal pagodes staan. Hier ging de keizer vaak heen om te genieten van het uitzicht. En eenmaal daar aangekomen kan niemand hem daarin ongelijk geven. Al met al een prachtig park, dat wel, maar ook weer erg druk. Terug naar het hotel nemen we een mooie route door de stad: de drukke winkelstraten Di'anmen Dajie (Di'anmen straat) en Zhangzizhong Dajie. In het spitsuur is het prachtig om lekker relaxed en veilig achterover in de airconditioned excursiebus de straattaferelen te aanschouwen. Vele, vele fietsers die in brede rijen naast elkaar rijden en soms de helft van de brede weg in beslag te nemen. Auto's, bussen en trolleybussen manoeuvreren er tussen door, verdringen de fietsers en elkaar. Stoplichten staan wel eens op rood maar menig voertuig rijdt daar doorheen, behalve de zo kwetsbare fietsers (die hier nauwelijks recht van spreken hebben, ook al is het een meer gebruikt vervoermiddel dan de gemotoriseerde vierwieler).

Shoppen en ochtendwandeling. Op de laatste dag in Beijing begeven we ons in alle vroegte voor de zoveelste maal naar het voor ons favoriete Tian Tan park. Daar tref je tussen 6 en 7 uur in de ochtend voor ons Westerlingen ongelooflijk taferelen aan. Voordat men in China naar het werk gaat is het heel gewoon aan lichaamsbeweging te doen. Dat houdt de Chinese bevolking zo jong. Heel veel oudere mensen doen hier rek en strek oefeningen waar menig bezigheidstherapeut van een bejaardenhuis bij ons jaloers op zou zijn. Her en der zijn groepjes bezig met Tai Chi, of doen oefeningen met zwaarden. Wat nog het meest typisch is zijn de grote groepen, vooral jonge Chinezen, die aan het stijldansen zijn op Westerse muziek. Eerst oefent men 'droog', zonder partner de verschillende bewegingen. Later zoeken de stelletjes elkaar op en voeren samen de ingestudeerde danspasjes uit. En dat alles ongelooflijk synchroon en gedisciplineerd. Even verderop in het park is een groep bezig, weer op andere zelf meegebrachte muziek, met een soort jazzballet. Vooral blije mensen doen de 'meester' na en bewegen soepel op sterk vervormd klinkende Maoïstische liederen. Even verderop beoefenen kleine jongens en meisjes Kung Fu. Je komt hier ogen en oren te kort. Wat ook nog erg fascinerend is zijn de verschillende mensen die individueel 'Qi Gong' oefeningen staan te doen. Volgens de Chinese geneeskunst kun je, al dan niet door een dokter voorgeschreven oefeningen, bepaalde organen stimuleren waardoor ziekten genezen of voorkomen kunnen worden, eventueel in combinatie met kruiden en of accupunctuur. Zo kun je mensen in de buurt van een boom de meest eigenaardige bewegingen zien uitvoeren. Een vrouw loopt achteruit alsof ze ernstig gehandicapt is en 'van 't padje af'. Een man slaat met zijn vuisten tegen de zijkant van een boom en tikt vervolgens op de voetzolen. Fantastische belevenis, en het is net als met kijken naar sport, je krijgt er zin van om mee te gaan doen...

Daarna begeven we ons naar het vlakbij gelegen Flower Market, aan de rand van het Tian Tan plein dus. De kleine ingang valt nauwelijks op, het openstaand gietijzeren hek al evenmin, ook lopen er hier nauwelijks toeristen, sterker nog wij zien er géén. Je moet dus echt weten dat het hier ligt. En jawel, dit is wat we zoeken: hier halen plaatselijke handelaren hun waar vandaan. Dat belooft goed inkopen doen voor thuis. Handenwrijvend lopen we dan ook door de nauwe marktsteegjes. Deze zijn deels overdekt met doorzichtig plastic platen waardoor er hier een zeer plaatselijk broeikaseffect gecreëerd wordt. Met een flinke dosis onderhandelingsdrift gaan wij op zoek naar leuke hebbedingetjes. En dat lukt maar al te goed. Handelaren doen goede zaken, en wij houden er volle tassen leuke souvenirs aan over, iedereen gelukkig. Later op de dag, gaan we verder shoppen in enkele gezellige straatjes van het wijkje Dazhalan. Ook al is het daarvoor eigenlijk te warm, toch leuk om ook de typisch Chinese shopjes van binnen gezien te hebben. In de kleine nauwe straatjes zijn verder stalletjes en nisjes waar je de meest leuke spulletjes aantreft, bovendien is het er een drukte van jewelste. In de hoofdstraat is het zo niet nóg drukker. Hier vind je veel chique winkels waar kleding, sieraden, elektronica, en andere puur westerse produkten verkocht worden, daarom zie je vooral rijkere Chinezen lopen. Ze lopen tussen de armste bevolking door die hier graag een graantje van de weelde meepikt. Mannen met actekoffers laten zich vervoeren in riksja's bijvoorbeeld. Dat leek ons een aardig alternatief voor de warme en drukke bus, terug naar het hotel.

's Avonds konden we nog kiezen uit Beijing opera of de acrobatenshow. Dit bezoek is op vrijwillige basis maar iedereen in de groep gaat mee en we besluiten unaniem voor de halsbrekende toeren. In een voorstelling die 1 uur en 15 minuten duurt ($15,- p.p.) krijg je behoorlijke hoogstandjes te zien met felle achtergrondkleuren. De acrobaten (m/v) variëren in leeftijd van 4 tot 20 jaar. Dubbelgeklapte ruggegraatjes verdwijnen in kokers, 13 meisjes klimmen zonder ongelukken te maken op een fiets, in een stellage van op elkaar gestapelde stoelen verdwijnt een dozijn acrobaatjes. Zo'n 10 tot 15 jaar geleden zag je zulke shows wel eens bij de Mounties en zo. Hier kun je ze in levende lijve aanschouwen, zittend tussen enkele verdwaalde toeristen, maar vooral tussen de autochtonen die om de haverklap enthousiast klappen en de Chinese bravó-variant roepen voor de opgevoerde kunsten.

Maar hoe dan ook komt aan alle lol een eind, en zo ook aan deze fantastische reis. We maken aanstalte voor de terugreis, koffers inladen, afscheid nemen van het hotelpersoneel. Richard had een probleem met zijn baas over een niet betaalde stomerij rekening. Ach ja, hollanders... Opgelost na een telefoontje. Daarna brengt hij ons met een klein busje naar het vliegveld. Als afscheid krijgen we nog enkele chaotische taferelen in de ontvangsthal te verwerken. De route naar de incheckbalie staat namelijk haaks op de weg daarnaar toe. Dat heeft tot gevolg dat de lange rijen, mensen met bagagekarretjes door moeten laten, waardoor vervolgens enkele asociale westerlingen de kans grijpen om voor te dringen. Afijn, zoals het wel vaker gaat ben je eigenlijk op het vliegveld alweer half thuis. Na de douane de laatste Yuans opmaken aan (te dure) souveniertjes. Een laatste formulier invullen voor we op het vliegtuig stappen. En nog even paniek wanneer we niet weten welke van de drie bussen ons naar het goede vliegtuig brengt. Als we het niet gevraagd zouden hebben was de kans groot dat we in de verkeerde bus waren gestapt. Pfoe...

© Chris Oomes

Terug naar de index van dit reisverslag